II SA/Wa 811/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie odmowy przyznania K. S. należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ [...] za okres od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. oraz stwierdzenia, że roszczenie z tytułu prawa do należności zagranicznej za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] września 2005 r. uległo przedawnieniu. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] października 2004 r. [...] K. S. został skierowany, z jednoczesnym pozostawieniem na stanowisku ostatnio zajmowanym w kraju, do wykonywania zadań na stanowisko obserwatora wojskowego misji Organizacji Narodów Zjednoczonych [...]. Oficer ten pełnił służbę wojskową poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. Wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. [...] K. S. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o wypłatę należności zagranicznej za okres pełnienia służby poza granicami państwa. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. odmówił przyznania [...] K. S. należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ [...] za okres od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. oraz stwierdził, że roszczenie z tytułu prawa do należności zagranicznej za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] września 2005 r. uległo przedawnieniu. W dniu [...] listopada 2011 r. pełnomocnik K. S. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone normy prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698 z późn. zm.) w związku z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128, poz. 1403 z późn. zm.), tj. przyjęcie, iż z kwoty należności zagranicznej podlegają potrąceniu należności wypłacone przez misję organizacji międzynarodowej przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia i zakwaterowania. Ponadto we wniosku tym zarzucono niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) w związku z art. 7 i 9 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż przedawnienie jest instytucją braną przez organ pod uwagę z urzędu i to nawet w sytuacji, gdy organy wojskowe poprzez przewlekłość postępowania administracyjnego oraz wskutek dezinformacji wnioskodawcy o przysługujących mu uprawnieniach doprowadziły do tego, iż zgłosił on wniosek o przyznanie mu należności z opóźnieniem. Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Następnie zaś decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie odmowy przyznania należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ [...] za okres od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. oraz stwierdzenia, że roszczenie z tytułu prawa do należności zagranicznej za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] września 2005 r. uległo przedawnieniu. Pełnomocnik K. S. złożył od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym ponownie zarzucił organowi naruszenie norm prawa materialnego, tj. niewłaściwą wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa w związku z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej, a także niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 7 i art. 9 k.p.a. Minister Obrony Narodowej, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż do czasu rozstrzygnięć zapadłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy przyznawaniu należności zagranicznej obserwatorom wojskowym w resorcie funkcjonowała wykładnia obowiązujących w tym zakresie przepisów, iż stawkę należności zagranicznej zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych wypłacanych miesięcznie żołnierzowi przez misję organizacji międzynarodowej. Powyższa wykładnia została zakwestionowana przez sądy administracyjne, które w podobnych sprawach uchylały jednak zaskarżone decyzje organów wojskowych, nie stwierdzały natomiast ich nieważności. W myśl zaś art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z kolei z utrwalonym orzecznictwem, rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji jest kwalifikowanym naruszeniem prawa, dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano albo odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie można natomiast jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, co miało miejsce w sprawie odmowy przyznania [...] K. S. należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ [...] za okres od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. Organ zaznaczył przy tym, iż zastosowanie każdego z przewidzianych kodeksem lub ustawą szczególnych trybów nadzwyczajnych prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznej, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej, możliwe jest wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych przepisami regulującymi te tryby. Wada decyzji uzasadniającej jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności musi być zatem na tyle poważna, by stanowiła wystarczającą przyczynę odstąpienia od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Odnosząc się natomiast do kwestii przedawnienia roszczenia, organ podkreślił, iż w myśl art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, roszczenia z tytułu uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych przerywa każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Czynnością, która przerwała bieg przedawnienia w sprawie o przyznanie należności zagranicznej K. S. było złożenie przez zainteresowanego wniosku z dnia [...] września 2008 r. do Ministra Obrony Narodowej. Żaden przepis ustawy pragmatycznej nie umożliwia natomiast organowi zrzeczenia się przedawnienia, jak ma to miejsce w regulacjach zawartych w Kodeksie cywilnym. Organ zaznaczył jednocześnie, iż ze strony resortu nie było żadnej dezinformacji w zakresie uprawnień żołnierzy pełniących służbę poza granicami państwa w charakterze obserwatorów wojskowych, a tym samym naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ewentualna przewlekłość postępowania - podniesiona przez pełnomocnika - nie miała natomiast wpływu na przedawnienie dochodzenia należności zagranicznej, gdyż złożenie wniosku z dnia [...] września 2008 r. przerwało bieg przedawnienia. W konkluzji, organ stwierdził, iż decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie wystąpiła żadna z pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a których wystąpienie skutkowałoby koniecznością stwierdzenia nieważności tej decyzji. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik K. S. zarzucił organowi: 1. naruszenie norm prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698 ze zm.) w związku z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128, poz. 1403 ze zm.), a tym samym przyjęcie, iż z kwoty należności zagranicznej podlegają potrąceniu należności wypłacone przez misję organizacji międzynarodowej przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia i zakwaterowania; 2. naruszenie norm prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 7 i 9 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż przedawnienie jest instytucją braną przez organ pod uwagę z urzędu i to nawet w sytuacji, gdy organy wojskowe poprzez przewlekłość postępowania administracyjnego oraz wskutek dezinformacji wnioskodawcy o przysługujących mu uprawnieniach doprowadziły do tego, iż zgłosił on wniosek o przyznanie mu należności z opóźnieniem. Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, przywołując treść przepisów art. 102 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa, pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie o sygnaturze akt I OSK 1181/08 oraz wyrok NSA z dnia 14 lipca 2009 r. w sprawie o sygnaturze akt I OSK 1302/08) jednoznacznie przyjęto pogląd, że należności wypłacane przez misję organizacji międzynarodowej służące jedynie pokryciu kosztów wyżywienia i zakwaterowania, nie ulegają ani potrąceniu z należnością zagraniczną, ani zaliczeniu na jej poczet. Podniósł jednocześnie, iż fakt, że postępowanie administracyjne toczyło się przewlekle, zaś wnioskodawca zgłosił wniosek o wypłacenie należności z opóźnieniem, wyniknął z dezinformacji organów wojskowych o tym, iż należność mu nie przysługuje. Tym samym z uwagi na konieczność działania organów zgodnie z prawem (art. 7 k.p.a.) oraz zasadę informowania rzetelnego strony o jej prawach przez organy administracji, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie może mieć zastosowania. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga K. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Obrony Narodowej nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie odmowy przyznania K. S. należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ [...] za okres od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. oraz stwierdzenia, że roszczenie z tytułu prawa do należności zagranicznej za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] września 2005 r. uległo przedawnieniu. Instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Skarżący zarzucał kwestionowanej decyzji ostatecznej Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. rażące naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698 z późn. zm.) w związku z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128, poz. 1403 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, iż z kwoty należności zagranicznej podlegają potrąceniu należności wypłacone przez misję organizacji międzynarodowej przeznaczone na pokrycie kosztów wyżywienia i zakwaterowania. Należy zgodzić się ze skarżącym, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż należność zagraniczna stanowi wynagrodzenie żołnierza zawodowego za wykonywanie obowiązków służbowych poza granicami państwa, a prawa do tej należności pieniężnej nie może pozbawić żołnierza zawodowego regulacja zawarta w akcie podustawowym, jakim jest rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa. Dlatego też, skoro § 12 ww. rozporządzenia dotyczy należności zagranicznej, to do środków pieniężnych, o których mowa w ust. 2 tego przepisu, nie można zaliczyć środków pieniężnych wypłaconych żołnierzowi przez misję organizacji międzynarodowej przeznaczonych na zakwaterowanie i wyżywienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1181/08). Jednocześnie jednak należy mieć na uwadze, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że dokonana przez organy wojskowe niewłaściwa wykładnia § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa w zestawieniu z przepisami ustawy pragmatycznej - art. 102 ust. 3 i art. 24 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez zaliczenie środków pieniężnych wypłaconych żołnierzowi przez misję organizacji międzynarodowej przeznaczonych na zakwaterowanie i wyżywienie na poczet należności zagranicznej, nie stanowi kwalifikowanej wady skutkującej stwierdzeniem nieważności decyzji. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ma bowiem miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, który jest jasny i klarowny oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Trzeba zauważyć przy tym, że w judykaturze podkreśla się, iż przy kwalifikowaniu naruszenia jako rażące nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Lex nr 50195). Wspomniany przepis § 12 rozporządzenia wykonawczego w zestawieniu z przepisami art. 102 ust. 3 i art. 24 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, może natomiast budzić wątpliwości interpretacyjne, stąd też mając na względzie poglądy orzecznictwa, nie sposób uznać, by decyzja Ministra Obrony Narodowej w której odmówiono skarżącemu przyznania należności zagranicznej zaliczając na jej poczet środki pieniężne wypłacone żołnierzowi przez misję organizacji międzynarodowej przeznaczone na zakwaterowanie i wyżywienie, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nieuzasadniony jest także podniesiony w skardze zarzut niewłaściwego zastosowania przez Ministra Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 7 i 9 k.p.a., poprzez przyjęcie, że przedawnienie jest instytucją braną przez organ pod uwagę z urzędu. Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przepis ust. 2 art. 75 stanowi z kolei, iż bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, przerywa każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia oraz uznanie roszczenia. Zgodnie z kolei z ust. 3 art. 75 w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. K. S. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o wypłatę należności zagranicznej z tytułu pełnienia służby poza granicami państwa w okresie od [...] grudnia 2004 r. do [...] grudnia 2005 r. w charakterze obserwatora wojskowego misji ONZ [...] dopiero wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. Złożenie przedmiotowego wniosku było czynnością, która w myśl art. 75 ust. 2 ustawy pragmatycznej przerwała bieg terminu przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do tej należności. Organ mając na względzie treść art. 75 ust. 1 ustawy pragmatycznej, zasadnie zatem stwierdził w decyzji z dnia [...] marca 2009 r., że roszczenie z tytułu prawa do należności zagranicznej za okres od [...] grudnia 2004 r. do [...] września 2005 r. uległo przedawnieniu z uwagi na upływ trzech lat od dnia, w którym roszczenie o wypłatę należności za ten okres stało się wymagalne. Wbrew zarzutom skarżącego, Minister Obrony Narodowej był zobligowany uwzględnić upływ terminu przedawnienia z urzędu. Organ zasadnie przy tym podniósł, że żaden przepis ustawy pragmatycznej nie umożliwia mu zrzeczenia się przedawnienia. Reasumując, za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, że decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zgodzić się należy także z Ministrem Obrony Narodowej, że w sprawie nie występuje również żadna z pozostałych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przesłanek stwierdzenia nieważności tej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.