II SA/Wa 896/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Danuta Kania Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmówił przyznania B. J. prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej od dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że suma okresów uprawniających do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (w dniu [...] grudnia 2014 r.), w przedmiotowej sprawie, jest krótsza niż 365 dni, bowiem wynosi 336 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Organ podał, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2013 r. nie zostało zaliczone do 365 dni, gdyż z wyroku nie wynika za jaki okres zakład pracy powinien wypłacić wynagrodzenie, a Towarzystwo Ubezpieczeń [...] S.A. w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. poinformowało, że brak jest podstaw do przypisania wypłaconego jednomiesięcznego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy do konkretnego okresu kalendarzowego. W odwołaniu strona zarzuciła, że organ I instancji błędnie ustalił, iż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, suma okresów uprawniających do uzyskania zasiłku jest w jej przypadku mniejsza niż 365 dni. Zdaniem odwołującej się organ powinien zaliczyć do powyższego okresu jednomiesięczne wynagrodzenie przyznane jej wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...]z dnia [...] listopada 2013 r. (sygn. akt [...]), który załączyła do odwołania. Wówczas, zostałby w jej ocenie spełniony warunek do uzyskania zasiłku. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał treść przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepis art. 71 ust. 2 pkt 1-8 tej ustawy. Wojewoda [...] stwierdził, że suma okresów uprawniających do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na przestrzeni 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji B.J.w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], tj. w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] grudnia 2014 r., jest krótsza niż 365 dni. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się świadectwo pracy z dnia [...] grudnia 2014 r. potwierdzające okres zatrudnienia B. J. w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia [...] grudnia 2013 r. do dnia [...] listopada 2014 r. oraz świadectwo pracy potwierdzające okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia [...] sierpnia 1999 r. do dnia [...] września 2008 r. Wojewoda podał, że z zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości dochodów z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanych przez Towarzystwo Ubezpieczeń [...] "[...]. wynika, że B. J. była zatrudniona w okresie od [...] grudnia 2013 r. do [...] listopada 2014 r. za który otrzymywała miesięcznie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Organ stwierdził, że strona w badanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. była zatrudniona w wymiarze pełnego etatu przez 336 dni. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, Wojewoda [...] wskazał, że B. J. wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...][...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2013 r. sygn. akt [...], została przywrócona do pracy w Towarzystwie Ubezpieczeń [...] "[...]" Spółce Akcyjnej w [...] oraz, że zasądzono od pozwanego pracodawcy na rzecz powódki wynagrodzenie za pracę za okres jednego miesiąca, zgodnie z treścią art. 47 kodeksu pracy, za czas pozostawania bez pracy. W ocenie organu odwoławczego, wypłaconej kwoty w wysokości miesięcznego wynagrodzenia nie można traktować, jako wynagrodzenia należnego za ściśle określony miesięczny okres zatrudnienia, gdyż jest to wynagrodzenie zasądzone tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Strona pozostawała bez pracy w okresie od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. stała się przedmiotem skargi B.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie kwestii dotyczącej długości okresu zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania i wysokości otrzymanego z tego tytułu wynagrodzenia; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki do otrzymania zasiłku; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 kodeksu pracy w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o rachunkowości, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy nie można traktować jako wynagrodzenia za ściśle określony miesięczny okres zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie powołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak również decyzja Starosty [...] wydane zostały z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania powołanego przepisu z uwagi na nieuwzględnienie przepisu art. 71 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Nadto, Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem prawa materialnego naruszył także przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Naruszenie powołanych przepisów było wynikiem m.in. braku wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności niniejszej sprawy i właściwej oceny materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Z zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wynika, że skarżącej odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej z uwagi na to, że nie została spełniona przesłanka z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem suma okresów uprawniających do zasiłku, o których mowa w art. 71 ust. 1 i ust. 2 w okresie 18-stu miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jest krótsza niż 365 dni i wynosi 336 dni. Zdaniem Sądu, zarówno organ I, jak i II instancji błędnie nie uwzględniły – stosując powołany wyżej przepis – okresu jednego miesiąca, za który to okres wyrokiem z dnia [...] listopada 2013 r. sygn. akt [...]Sąd Rejonowy dla [...] w [...][...] Wydział [...] zasądził od pozwanego pracodawcy na rzecz B. J. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, przywracając wymienioną do pracy na poprzednie warunki pracy i płacy. Powołana przez organ okoliczność, iż z wymienionego wyroku nie wynika za jaki okres zakład pracy powinien wypłacić to wynagrodzenie jest bez znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem nie jest to wynagrodzenie za pracę. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy zasądzone zostało na rzecz B. J. na podstawie przepisu art. 47 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502) i z wyroku Sądu Rejonowego jednoznacznie wynika, że wynagrodzenie to przyznane zostało za okres jednego miesiąca. Rację ma Wojewoda [...], że wypłaconego tym tytułem wynagrodzenia nie można traktować jak wynagrodzenia należnego za ściśle określony miesięczny okres zatrudnienia, jednakże błędnie jednocześnie organ nie zalicza tego okresu (jednego miesiąca) do 365 dni, wymaganych w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Sądu, w sprawie skarżącej zastosowanie znajdował przepis art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się m.in. również okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy i przepis ten organy powinny były zastosować w tej sprawie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, że zasądzone przywróconemu do pracy pracownikowi wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy stanowi w istocie odszkodowanie. Nie jest to wynagrodzenie za pracę. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, o którym jest mowa w art. 47 Kodeksu pracy i który stanowił podstawę wyroku Sądu Rejonowego w tym zakresie w sprawie skarżącej, należy traktować jak odszkodowanie za utracone wynagrodzenie (v. wyrok SN z dnia 12 lipca 2011 r. sygn. akt II PK 18/11, Lex 1217289, wyrok SN z dnia 25 października 2007 r. sygn. akt II BP 11/07, wyrok SN z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt I PK 24/11, Lex 1212842). W literaturze przedmiotu wskazuje się, że to wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie jest klasycznym odszkodowaniem, z tego jednakże powodu, że wykazanie szkody nie jest przesłanką powstania do niego prawa, a jego wysokość nie jest uzależniona wprost od wysokości szkody (v. Teresa Liszcz "Odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy wobec pracownika" Lex 95107/6). Na gruncie orzecznictwa sądowego nie ma wątpliwości, co do tego, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest szczególnym świadczeniem odszkodowawczym (stanowi pokrycie szkody, jaką poniósł pracownik wskutek bezprawnego pozbawienia zatrudnienia) i tak powinno być traktowane przez organy rozpatrujące sprawę dotyczącą ustalenia prawa B.J. do zasiłku. Z tego też względu, zarówno organ I, jak i II instancji w konsekwencji nieuwzględnienia okresu jednego miesiąca, za który przyznano odszkodowanie niewłaściwie zastosowały przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co w ocenie Sądu miało wpływ na wynik sprawy. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o rachunkowości, jednakże powyższe pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ zastosuje prawidłowo przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. uwzględni poprzez zaliczenie do 365 dni – na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 5 tej ustawy – okres jednego miesiąca, za który zasądzone zostało na rzecz skarżącej odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami prawa rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.