II SA/Wa 9/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska WSA Janusz Walawski Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Szefa Służby Celnej na rzecz K. W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w B., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 października 2009 r. w sprawie warunków otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy celnych oraz wysokości tych dodatków (Dz. U. Nr 181, poz. 1409) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy budżetowej na rok 2009 z dnia 09 stycznia 2009 r. (Dz. U. Nr 10, poz. 58), z dniem [...] listopada 2009 r. mianował K.W. na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowego aktu mianowania, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez mianowanie go na stopień [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego aktu mianowania w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz wskazanie, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wziąć pod uwagę dyspozycję art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej. Zaskarżonemu aktowi mianowania zarzucił: rażące naruszenie przepisów prawa, w tym zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, art. 7 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej) i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o pisemne "polecenie" Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2009 r. znak [...] i załączone Kryteria punktowe; rażące naruszenie przepisu art. 7 kpa, poprzez wydanie decyzji bez wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego okresu służby w Służbie Celnej, doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej; naruszenie art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy. W odpowiedzi na przedmiotowe odwołanie Szef Służby Celnej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] wskazał, że mianowanie na stopień nie zostało objęte katalogiem z art. 188 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej, a tym samym nie ma ono charakteru decyzji administracyjnej, w związku z czym od mianowania na stopień służbowy odwołanie w trybie administracyjnym nie przysługuje. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. K.W. wezwał Szefa Służby Celnej do wydania decyzji administracyjnej, na podstawie art. 104 § 1 w zw. z art. 138 kpa w przedmiocie wniesionego odwołania od aktu mianowania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do istoty, jak również do przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Z. [...] Wydział Pracy, sygn. [...], ewentualnie zwrócenie się do Sądu o przesłanie uwierzytelnionych odpisów przedmiotowych akt na okoliczność niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach dotyczących aktów mianowania funkcjonariusza Służby Celnej oraz wyłączności w tych sprawach drogi postępowania administracyjnego przed organami Służby Celnej. Szef Służby Celnej, w odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie, pismem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], poinformował, że w całości podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące mianowania na stopień służbowy, zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. K.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania z dnia [...] grudnia 2009 r. od aktu mianowania na stopień służbowy, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie od Szefa Służby Celnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Szef Służby Celnej stwierdzając niedopuszczalność odwołania od aktu mianowania naruszył art. 104 § 1, art. 127 § 1 i art. 134 kpa, co było konsekwencją błędnego przyjęcia, że akt mianowania nie stanowi decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącego sprawa z odwołania od aktu mianowania powinna zostać rozpatrzona przez organ administracyjny wyższego stopnia, tj. Szefa Służby Celnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Argumentując wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że jest ona niedopuszczalna, albowiem dotyczy czynności, która nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego, postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie zostało przez Szefa Służby Celnej wydane, a podana przez skarżącego sygn. i data zaskarżonego dokumentu jednoznacznie wskazuje, że skarga dotyczy pisma Szefa Służby Celnej wyjaśniającego skarżącemu, że mianowanie na stopień służbowy, jako niemieszczący się w katalogu spraw objętych art. 188 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej nie ma charakteru decyzji administracyjnej, stanowiąc wyraz podległości służbowej funkcjonariuszy celnych względem przełożonych i będąc aktem z zakresu wewnętrznej strefy działań Służby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno ono zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, jako wadliwe. W niniejszej sprawie kwestią, którą należało ocenić w pierwszej kolejności było ustalenie, czy pismo Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. jest postanowieniem w rozumieniu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl art. 124 § 1 kpa postanowienie powinno zawierać: - oznaczenie organu administracji publicznej, - datę jego wydania, - oznaczenie strony lub stron, albo innych osób biorących udział w postępowaniu, - powołanie podstawy prawnej, - rozstrzygnięcie, - pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, - podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy oceniane pismo Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. zawiera w swej treści oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie oraz podpis z imieniem i nazwiskiem osoby upoważnionej do jego wydania. Brak jest w nim natomiast podstawy prawnej, uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o środkach zaskarżenia. Powyższe braki nie pozbawiają jednak przedmiotowego pisma mocy bycia postanowieniem. Są to bowiem jedynie braki o charakterze formalnym, które nie rzutują na wynik przedmiotowej oceny. Nie przekreślają one bytu prawnego takiego postanowienia. W świetle powyższego jako uprawniona jawi się konstatacja, że zaskarżone pismo Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. jest postanowieniem, w rozumieniu przepisów kpa. Tym samym, skargę do sądu administracyjnego od powyższego postanowienia, uznać należało za dopuszczalną co do zasady. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisów art. 188, 189 i 223 znowelizowanej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.). Artykuły 188 i 189 zostały zgrupowane w rozdziale 12 ustawy, dotyczącym rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego. Z powyższą kwestią ściśle wiąże się problematyka stosunku służbowego funkcjonariusza celnego. Zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury, stosunek służbowy funkcjonariusza celnego jest stosunkiem o charakterze administracyjnoprawnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 09 stycznia 2007 r., sygn. akt II PZP 7/06, OSNP 2008 Nr 1-2, poz. 16; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07 lutego 2006 r., sygn. akt I PK 156/05, OSNP 2007 Nr 1-2, poz. 12; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 05 czerwca 2008 r., sygn. akt II PZP 9/08, OSNP 2008 Nr 23-24, poz. 343; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 października 2006 r., sygn. akt I OSK 210/06, LEX Nr 281419; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2031/06, LEX Nr 299847; uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 08 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10). Sąd Najwyższy we wspomnianej wyżej uchwale z dnia 08 czerwca 2010 r., sygn. akt II PZP 5/10 dokonał analizy stosunku przełożony - podwładny w aspekcie kształtowania sytuacji prawnej podwładnego funkcjonariusza celnego. Stanowisko tam zawarte wydaje się być pomocne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd Najwyższy stwierdził w szczególności, że: "Dla stosunków służbowych stanowiących podstawę pełnienia służby w tzw. formacjach mundurowych charakterystyczną, szczególną cechą jest bowiem podległość służbowa, której znaczny zakres sprawia, iż w tych stosunkach nie ma równorzędności podmiotów. Tym samym przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym decyzji o mianowaniu na określony stopień służbowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym służb mundurowych wyrażane są poglądy, że ochronie prawnej podlega istnienie stosunku służbowego oraz istotne jego elementy. Funkcjonariuszowi nie przysługuje natomiast roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy, a w konsekwencji także ochrona sądowa w tym zakresie. Takie sprawy wynikające z relacji między przełożonym i podwładnym uznawane są za należące do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju służb, w których prawo do sądu jest ograniczone, co jest konsekwencją szczególnych cech nadrzędności i podrzędności, cech stosunku służbowego i związanej z tym dyspozycyjności. Tym wyjaśnia się te rozwiązania ustawowe w poszczególnych pragmatykach, które za rozstrzygnięcia podlegające kontroli instancyjnej (i kontroli sądów administracyjnych) uznają jedynie te rozstrzygnięcia, które dotyczą stanowisk służbowych (mianowania, przenoszenia i zwalniania), zawieszania w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby, ustalania uposażenia oraz innych koniecznych czynności związanych z powstaniem, zmianą, rozwiązaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 1999 r., II SA 1575/99, LEX Nr 47418 - odnośnie do funkcjonariusza Policji, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 422/10, niepublikowane - co do funkcjonariusza Służby Więziennej). Zauważyć należy, że stosunek służbowy, w jakim pozostaje funkcjonariusz Służby Celnej, ma taki sam charakter prawny jak stosunki służbowe w innych służbach mundurowych, a regulacje ustawowe odnoszące się do funkcjonariusza Służby Celnej nie odbiegają od dotyczących funkcjonariuszy innych służb, wobec czego to, iż w art. 188 ustawy nie wymieniono rozstrzygnięcia w sprawie mianowania na stopień służbowy jako podlegającego kognicji sądów administracyjnych wynika wyłącznie z braku takiego roszczenia po stronie funkcjonariusza. Gdyby bowiem takie mu przysługiwało, to z uwagi na swój charakter musiałoby być poddane kontroli sądowoadministracyjnej, a nie pozostawione dochodzeniu w drodze powództwa przed sądem pracy. Reasumując tę część rozważań, wskazać zatem należy, iż przepisy art. 188 i 189 ustawy całościowo regulują rozstrzyganie sporów o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Celnej, przy czym ich hipotezy dotyczą konkretnych roszczeń ze stosunku służbowego, wynikających z poprzedzających oba artykuły przepisów ustawy. Wśród tych roszczeń nie ma roszczenia o mianowanie na stopień służbowy, bo takie funkcjonariuszowi nie przysługuje. Z powyżej przedstawionych rozważań płynie więc oczywisty wniosek, iż ani art. 188, ani art. 189 ustawy nie obejmują swym zakresem spraw, jakie mogą wyniknąć na tle przepisów przejściowych do ustawy". Odnosząc się zaś do art. 223 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), wskazać należy, iż jest on przepisem przejściowym, umożliwiającym dokonanie przez organ, w drodze aktu mianowania, transformacji funkcjonariuszy celnych z rygoru poprzedniej ustawy pod rygor nowej pragmatyki służbowej. Przepis ten ma charakter szczególny. Znajduje więc zastosowanie tylko do materii przedmiotowej transformacji, a co za tym idzie, jego wykładnia nie może być dokonywana w sposób rozszerzający. Problematyką wykładni powyższego przepisu zajmowały się już sądy administracyjne, które m.in. w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 listopada 2010 r. (sygn. akt II SAB/Wa 141/10), czy wyroku z dnia 8 listopada 2010 r. (sygn. akt II SAB/Wa 180/10) wskazały, iż: "akt mianowania oparty na omawianym przepisie różni się w sposób zasadniczy od innych aktów mianowania np. mianowania na pierwszy stopień służbowy, czy na kolejny stopień w korpusie (art. 82 ustawy). Te typowe akty mianowania, tak jak i w poprzednio obowiązującej pragmatyce służbowej wynikają, jak to trafnie zauważył Sąd Najwyższy w uchwale, "z dyskrecjonalnej władzy przełożonego uprawniającej do kształtowania sytuacji prawnej podwładnego". To przecież przełożony decydował i nadal decyduje czy podwładny funkcjonariusz spełnia kryteria do mianowania na kolejny stopień awansu służbowego. Tak więc to organ jest kreatorem typowego aktu mianowania. W sytuacji aktu mianowania wynikającego z art. 223 ustawy o Służbie Celnej, obowiązek wydania tego aktu nie zależy od władzy dyskrecjonalnej przełożonego. Obowiązek wydania tego aktu wynika wprost z mocy prawa. To sam ustawodawca nakazuje organowi – tu kierownikowi urzędu celnego (ust. 1 przepisu), w terminie miesiąca od wejścia w życie ustawy, mianowanie funkcjonariuszy na stopnie służbowe według określonych korpusów, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w dalszych ustępach tego przepisu (zwłaszcza ust. 2-6). Jeżeli zważy się na precyzyjne uregulowanie ust. od 2 do ust. 6 omawianego przepisu (za wyjątkiem ust. 3 pkt 2), to stwierdzić należy, iż ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego tzw. "luzu decyzyjnego" w procesie przypisania do określonego korpusu funkcjonariusza pełniącego dotychczas służbę na danym stanowisku. Mechanizm przypisywania funkcjonariuszom korpusów, zgodnie z regulacją art. 223 ust. 2-6, jest następujący. Katalog piętnastu stopni służbowych, określonych w art. 8 ustawy o Służbie Celnej z dnia 24 lipca 1999 r., został w art. 223 ust. 2-6 nowej ustawy pogrupowany w pięć korpusów i zadaniem organu jest (ściśle z treścią tej ostatniej normy) umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. O ile przypisanie danemu funkcjonariuszowi konkretnego, nowego stopnia służbowego w danym korpusie uzależnione jest, zgodnie z ust. 7 omawianego przepisu, od okresu służby danego funkcjonariusza w Służbie Celnej albo od zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej, o tyle określenie korpusu wynika wprost ze wspomnianego przepisu art. 223 ust. 2-6 bez pozostawienia organowi swobody w tym zakresie. Jedynie w ust. 3 pkt 2 stanowiącym, iż funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 – określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej, ustawodawca wprowadził kryteria ocenne, wymagające rozstrzygnięcia, czy dany funkcjonariusz tak określone wymogi spełnia. Wynikające z owej transformacji przypisanie funkcjonariuszom celnym określonych korpusów stanowi bardzo istotną zmianę łączącego ich z przełożonym stosunku administracyjnoprawnego w zakresie m. in. warunków pracy, uposażenia, czy też możliwości awansu. Organ jest zatem związany ustawowym mechanizmem przypisania funkcjonariusza do danego korpusu, który wprost wynika z treści odpowiedniego dla konkretnego funkcjonariusza ustępu (2-6) art. 223. Można powiedzieć, iż dla danego funkcjonariusza przypisanie do określonego korpusu jest kreowane wprost i jedynie przez ustawę. Porównując typowy dla pragmatyki celnej akt mianowania z aktem mianowania, wynikającym z art. 223 ustawy, wskazać można jeszcze inną różnicę. Otóż typowy akt mianowania ma charakter konstytutywny, albowiem to z mocy konkretnej decyzji administracyjnej funkcjonariusz zyskuje określone uprawnienia wynikające z aktu mianowania i zostaje mianowany na określone stanowisko służbowe. Natomiast akt mianowania wynikający z treści art. 223, w części dotyczącej określenia przynależności danego funkcjonariusza do konkretnego korpusu Służby Celnej, ma charakter deklaratoryjny, albowiem potwierdza jedynie prawo funkcjonariusza do określenia stopnia służbowego w konkretnym korpusie, które to prawo nie wynika z treści decyzji organu, ale wynika wprost z brzmienia przepisu ustawy. W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż akt mianowania, wynikający z art. 223, w zakresie przypisania funkcjonariusza do określonego korpusu ma charakter deklaratoryjny (ze wspomnianym już wyżej wyjątkiem) i obligatoryjny. Natomiast w procesie określenia w tym akcie przez organ stopnia służbowego w określonym korpusie, organ w bardzo wąskich ramach zakreślonych w ust. 7 tego artykułu, ma możliwość kreowania sytuacji prawnej funkcjonariusza. Funkcjonariuszowi Służby Celnej, jako obywatelowi, przysługuje zatem prawo domagania się skontrolowania przez organ administracyjny wyższego stopnia i w dalszej konsekwencji przez sądy administracyjne, czy akt mianowania wynikający z normy art. 223 w zakresie przypisania funkcjonariuszowi przynależności do konkretnego korpusu Służby Celnej, został wydany zgodnie z prawem. W istocie nie jest to kontrola dyskrecjonalnej decyzji organu, ale kontrola realizacji przez organy Służby Celnej wykonania dyspozycji art. 223 ust. 1-6 ustawy, czyli zbadanie, czy przypisanie funkcjonariusza do danego korpusu nastąpiło zgodnie z wolą ustawodawcy. Chodzi tu więc o wyłączoną z kognicji sądów administracyjnych kontrolę stosunku przełożony - podwładny, o którym mowa w art. 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem przepis ten nie stoi na przeszkodzie do rozpoznawania tego typu spraw (akty mianowania z art. 223 w zakresie określenia korpusu) przez sądy administracyjne. Ponieważ, co wykazano wyżej, art. 223 ustawy o Służbie Celnej stanowi lex specialis do pozostałych przepisów tej ustawy, to kontrola taka nie może odbywać się w oparciu o ogólne przepisy tej ustawy (uregulowania zawarte w rozdziale 12 – art. 188 i art. 189), a zatem stosować tu należy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Z wyżej przedstawionym poglądem Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni się zgadza i uznaje go jako własny. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż zakresem zaskarżenia strona objęła całą decyzję o mianowaniu. Taki sam zakres miało również skarżone postanowienie. Organ przesądził w nim, że odwołanie od aktu mianowania (w całości) nie przysługuje. Powyższe sprawia, iż tut. Sąd także musiał wypowiedzieć się w kwestii generalnych uprawnień strony do skarżenia aktu mianowania. W świetle wyżej przytoczonych, ugruntowanych poglądów judykatury, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje i podziela, akt mianowania nosi cechy decyzji administracyjnej podlegającej weryfikacji w drodze odwołania, na zasadach określonych w kpa. Stąd organ, rozpatrując ponownie sprawę, będzie zobligowany do tego, aby biorąc pod uwagę wykładnię dokonaną w niniejszym uzasadnieniu, ocenić dopuszczalność odwołania od aktu mianowania, z uwzględnieniem jego elementów składowych, tj. mianowania w zakresie określenia korpusu, oraz mianowania na stopień służbowy. Na marginesie podnieść należy, iż tut. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku procesowego o odrzucenie skargi. Sąd nie dopatrzył się bowiem tego, aby skarżący składając skargę, uchybił terminowi do jej wniesienia. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 2