II SA/Wa 900/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi D.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [....] lutego 2020 r. nr [....] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga D.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji Nr [....] z dnia [....] lutego 2020 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem personalnym z dnia 2 października 2019 r. Zastępca Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w [....] zwrócił się do Komendanta [....] Policji (zwany dalej: K[....]P, organ I instancji) o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia D.K. (zwany dalej: skarżący, funkcjonariusz, policjant), ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, ze zm., zwana dalej: u.p.). W chwili wszczęcia postępowania w.w. był referentem – kursantem Drużyny [....] Plutonu Prewencji[....] Kompanii Prewencji [....] Oddziału Prewencji Policji w [....], z dniem [....] czerwca 2019 r. włączonym do stanu słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego w Centrum Szkolenia Policji w [....]. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku K[....]P wskazał m.in., iż w dniu [....] października 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [....] w sprawie o sygn. akt [....] wydał postanowienie o przedstawieniu policjantowi zarzutów o to, że: 1) w dniu [....] września 2019 r. w miejscowości [....] (woj. [....]), na parkingu przy stacji paliw [....], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, jako funkcjonariusz K[....]P, przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że przeprowadził pozbawione podstaw faktycznych i prawnych czynności w postaci przeszukania bagaży obywateli Ukrainy, podróżujących pojazdem marki [....], czym działał na szkodę interesu prywatnego tych osób oraz interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 Kodeksu karnego (dalej jako k.k.); 2) w dniu [....] września 2019 r. w miejscowości [....] (woj. [....]), na parkingu przy stacji paliw [....], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, z zamiarem przekroczenia swoich uprawnień służbowych jako funkcjonariusz K[....]P, usiłował przeprowadzić pozbawione podstaw faktycznych i prawnych czynności w postaci przeszukania bagaży obywateli Ukrainy podróżujących pojazdem marki [....], czym działał na szkodę interesu prywatnego tych osób oraz interesu publicznego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zawiadomienie Policji przez jednego z pokrzywdzonych, tj. o czyn z art. 13 § 1 w związku z art. 231 § 1 k.k.; 3) w dniu [....] września 2019 r. w miejscowości [....] (woj. [....]), na parkingu przy stacji paliw [....], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, jako funkcjonariusz K[....]P, przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że przeprowadził pozbawioną podstaw faktycznych i prawnych czynność w postaci przeszukania obywatela Ukrainy podróżującego pojazdem marki [....], czym działał na szkodę interesu prywatnego wyżej wymienionego oraz interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. Wskazał także, że skarżący jako funkcjonariusz Policji nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta, obowiązujących w formacji uzbrojonej, jaką jest Policja. Rozkazem personalnym nr [....] z dnia [....] października 2019 r. K[....]P, działając na podstawie art. 39 ust. 1 u.p., orzekł o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych od dnia [...] października 2019 r. na okres 3 miesięcy. Jednocześnie poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. Wystąpił również do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów K[....]P z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. Rozkazem personalnym Nr [....] z dnia [....] listopada 2019 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 u.p., K[....]P orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [....] listopada 2019 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę rozkazu stanowiło ustalenie przez organ I instancji, że skarżącemu postawiono zarzut popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, co spowodowało, że stracił on przymiot posiadania nieposzlakowanej opinii. Nie jest zatem możliwe kontynuowanie służby przez skarżącego bez uszczerbku dla ważnego interesu służby, tożsamego zresztą z interesem społecznym. W odwołaniu od rozkazu personalnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jego uchylenie i przywrócenie do służby. Po rozpoznaniu odwołania, wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie rozkazem personalnym Nr [....] z dnia [....] lutego 2020 r. Komendant Główny Policji (zwany dalej: KGP, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy. W uzasadnieniu podjętej decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., organ odwoławczy podał, iż użyte w tym przepisie pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy jego odczytywaniu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Podkreślił też, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Samo podejrzenie, a następnie oskarżenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, którego oskarżono o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Organ odwoławczy za bezsporny znał fakt, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [....] postępowania karnego o sygn. akt [....], wydano postanowienie o przedstawieniu policjantowi zarzutów stypizowanych w art. 231 § 1 kodeksu karnego. Ponadto prowadzone przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie zostało zakończone skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w [....]. Skarżący przyznał się do przedstawionych mu zarzutów oraz wniósł o dobrowolne poddanie się karze (protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [....] października 2019 r., k. 122-126 akt sprawy). Samo podejrzenie, a następnie oskarżenie skarżącego o popełnienie wskazanych wyżej przestępstw, polegających na nieuprawnionym podawaniu się w czasie prywatnym za funkcjonariusza Policji, wykonującego czynności służbowe i działanie na szkodę innych osób, będąc jednocześnie w stanie nietrzeźwości (I badanie -1,04 mg/l, II badanie - 1,08 alkoholu w wydychanym powietrzu) sprawia, że utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji. Opisane zachowanie skarżącego nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta. Stanowi także zaprzeczenie zobowiązania wynikającego z roty złożonego ślubowania. Skarżący jako funkcjonariusz Policji, nie tylko powinien mieć świadomość tego, jakie są konsekwencje określonego zachowania, ale przede wszystkim, jakie skutki takie działanie wywołuje w sferze publicznej. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż podejrzanym o popełnienie przestępstwa jest policjant, stanowi okoliczność obciążającą funkcjonariusza. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Powyższe dyskredytuje policjanta jako osobę o nieposzlakowanej opinii. Nie do pogodzenia jest sytuacja, że osoba zatrudniona w Policji, mającej za zadanie wykrywanie przestępstw i ściganie ich sprawców, sama jest podejrzana o popełnienie czynu karnego. W ocenie KGP powyższe sprawia, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach Policji. Jako policjant był bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam stał się oskarżonym o popełnienie oraz usiłowanie popełnienia przestępstw. Tym samym uznać należy, że funkcjonariusz nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 u.p., niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie go w służbie. Skarżący pełniąc służbę w Policji - przez bardzo krótki okres (od dnia [....] maja 2019 r.) - cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. W ocenie organu odwoławczego, K[....]P w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Ponadto stwierdził, że zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie uniemożliwia wydania decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest bowiem okresem gwarancyjnym, w którym funkcjonariusz jest objęty ochroną przed zwolnieniem ze służby, aż do czasu prawomocnego zakończenia jego sprawy w postępowaniu karnym. Zdarzenie z dnia [...] września 2019 r. nie miało charakteru jednorazowego incydentu. W Komendzie Powiatowej Policji w [....] prowadzono czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie z art. 51 § 2 kodeksu wykroczeń (zakłócanie porządku publicznego będąc pod wpływem alkoholu), które zakończono skierowaniem do sądu wniosku o ukaranie bez przeprowadzenia rozprawy przeciwko funkcjonariuszowi. Sąd Rejonowy w [....] [....] Wydział Kamy w dniu [....] grudnia 2019 r. wydał wyrok skazujący w tej sprawie. Ponadto we wskazanej jednostce Policji prowadzono czynności sprawdzające w sprawie kierowania w dniu 7 września 2019 r. w [....] gróźb karalnych przez skarżącego pod adresem J. M., które zakończono wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia wobec braku wniosku o ściganie (art. 17 § 1 pkt 10 kodeksu postępowania karnego). Powyższe jednoznacznie świadczy o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązujących przepisów prawa. W świetle przedstawionych wyżej argumentów właściwym było zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 u.p. W skardze złożonej na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie przez organ, że w ustalonym stanie faktycznym ważny interes służby rzekomo przemawia za zwolnieniem go z dalszej służby w Policji, a ponadto pozbawione umocowania prawnego stwierdzenie, że dotychczasowy przebieg jego służby pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia w.w. przepisu, uwzględniająca młody wiek, osiągnięcia zawodowe, jak również dotychczasowy nienaganny przebieg służby skarżącego, wskazuje na bezzasadność zastosowania wobec niego tak daleko idącego środka dyscyplinarnego jakim jest zwolnienie ze służby; 2. art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez występujący po stronie organu brak należytej staranności w rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcie cech i właściwości osobistych skarżącego, mających istotny wpływ na treść rozkazu, wydanego w warunkach uznania administracyjnego, takich jak m.in. młody wiek skarżącego, jego osiągnięcia zawodowe, brak karalności oraz dotychczasowy nienaganny przebieg służby, mających wręcz kluczowe znaczenie dla przeprowadzenia wykładni pojęcia ważnego interesu służby, w wyniku czego organ wydał zaskarżony rozkaz na podstawie niepełnego materiału dowodowego, nie uwzględniając żadnych z istniejących okoliczności przemawiających za dalszym pozostawieniem w formacji skarżącego; 3. art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uwzględnienie przez organ, ze skutkiem na niekorzyść skarżącego, postępowań karnych prowadzonych "w sprawie", a nie "przeciwko skarżącemu", a zakończonych postanowieniem o odmowie wszczęcia dochodzenia (o których skarżący nie posiadał wiedzy), podczas gdy tego rodzaju postanowienie wydane w postępowaniu karnym, nie powinno wywoływać jakichkolwiek ujemnych skutków dla interesów skarżącego zarówno na gruncie prawa karnego, jak i innych procedur, nie powodując tym samym niczym nieuzasadnionej stygmatyzacji społecznej; 4. art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez pozbawione podstawy prawnej uwzględnienie przez organ jako materiału dowodowego, ze skutkiem na niekorzyść skarżącego, faktu przyznania się skarżącego do zarzucanych mu czynów w toku postępowania karnego pomimo, że przedmiotowe postępowanie znajduje się obecnie na wczesnym etapie, a przyznanie się do winy oskarżonego, zgodnie z podstawowymi zasadami procesu karnego, nie wywołuje jakiegokolwiek związania Sądu orzekającego oraz w żaden sposób nie przesądza o końcowym wyniku postępowania, w związku z czym wobec istnienia stale nieuchylonych wątpliwości, dotyczących odpowiedzialności karnej skarżącego, uwzględnienie w toku innego niż postępowanie karne samego tylko przyznania się do winy pozostaje niezgodne z prawem, jak również nadmiernie krzywdzące dla skarżącego. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia ww. zarzuty zostały szczegółowo omówione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Rozkaz personalny, wydany na podstawie powyższego przepisu, ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Zdaniem Sądu, przez pojęcie "ważnego interesu służby", uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 u.p., może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Dlatego osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim prawa przestrzegać. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 u.p.). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż mogłyby łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Konkludując, pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią, narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Zdaniem Sądu, przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została przez organ wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że Prokuratura Rejonowa w [....] prowadziła wobec skarżącego postępowanie karne w sprawie [....], które zakończyło się przedstawieniem mu w dniu [....] października 2019 r. trzech zarzutów o czyny z art. 231 § 1 oraz z art. 13 § 1 w związku z art. 231 § 1 k.k. Niesporna jest także okoliczność, iż do popełnienia zarzucanych mu czynów skarżący przyznał się i wniósł o dobrowolne poddanie się karze; czynów tych dopuścił się w stanie nietrzeźwości. Prawidłowo więc uznały orzekające w sprawie organy, że przestępstwa, o które podejrzany był skarżący, nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. W ocenie Sądu powyższe okoliczności skutkują tym, iż skarżący jako funkcjonariusz Policji przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. Jak już zaznaczono, samo podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10). Także Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach (por. wyrok z 19 października 2004 r., K 1/04 (OTK-A 2004/9/93) zwracał uwagę na to, iż nieuczciwość i brak wiarygodności osób, realizujących służbę publiczną, szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów, niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych, nie może zatem – mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Zdaniem Sądu – wbrew zarzutom skargi - orzekające w sprawie organy nie naruszyły przepisów postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podkreślenia wymaga, iż organ Policji w tym postępowaniu nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Dla organu wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Tej oceny dokonał organ prokuratorski, decydując się na postawienie skarżącemu zarzutów. To utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, przy ocenie jego zachowań sprzeniewierzających się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego, w zestawieniu z jego dotychczasową służbą, sytuacją osobistą, dawały organowi wybór co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ w motywach podjętego rozstrzygnięcia przekonująco uzasadnił, dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby. Zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumenty organu odwoławczego są logiczne, klarowne i spełniają warunki wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.