II SA/Wa 914/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Grochowska-Jung Protokolant Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu A. B. pozwolenia na broń palną myśliwską. Z materiału aktowego wynika następujący stan sprawy: W dniu 5 lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. B. pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko wymienionemu postępowaniu karnym o czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego. Komendant Wojewódzki w toku prowadzonego postępowania ustalił, iż Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt [...] uznał A. B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. – czynu wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r. cofnął A. B. pozwolenie na broń palną myśliwską, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 58, poz. 525 ze zm.). Organ uznał, że fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w pełni pozwala na zakwalifikowanie ww. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego. A. B. wniósł od powyższej decyzji odwołanie zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.), jak i niewykazanie związku przyczynowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem odwołującego się a obawą, że broń będzie użyta w sposób niewłaściwy i niezgodny z prawem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których, toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Skarżący decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, przez co utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można bowiem wykluczyć, iż z takimi cechami charakteru nie użyje również broni w sposób, o którym mowa w powyższym przepisie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że po raz pierwszy wszedł w konflikt z prawem, prowadzi wzorowy tryb życia, nie nadużywa alkoholu, jest aktywnym członkiem klubu łowieckiego i propaguje sport wśród młodzieży. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 437/08 uznając skargę za zasadną, wskazał, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, co może uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby, czy ujemne cechy charakteru. Samo zaś prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego, a więc popełnienie przestępstwa z art. 178 § 1 k.k., nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), choć sama jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni, tego zaś organy orzekające w sprawie nie zbadały. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 2015/09 uchyliło zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Stosownie do postanowień art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji jest zgodna z prawem. W świetle postanowień art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Podkreślenia wymaga, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji. Bezsporna w sprawie jest okoliczność, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt II [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 178a § 1 k.k. Za jazdę po drodze publicznej samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości (1,66 promila alkoholu w wydychanym powietrzu) został on skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez skarżącego wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku jednoznacznie stwierdził, że organy Policji orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, iż sprawca czynu, którego dopuścił się skarżący, świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki np. śmierć, kalectwo innych osób lub uszkodzenie pojazdów. Tak więc pomimo tego, że jest to według klasyfikacji kodeksowej przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w skutkach swych może być równe bądź jeszcze tragiczniejsze niż przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie lub mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Zdaniem Sądu odwoławczego: "zachowanie skarżącego w tym przypadku, rodzi uzasadnione obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Ponadto Sąd Naczelny w powyższym uzasadnieniu wyroku wyraził przeważający w orzecznictwie pogląd, że w stosunku do osoby, która prowadzi samochód w stanie nietrzeźwości, nie można mieć pewności, że nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przykładowo wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 127/09). Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak też organom orzekającym w sprawie nie można przypisać naruszeń prawa procesowego, to skarga nie może zostać uwzględniona. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.