II SA/Wa 932/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (zwany dalej "Szefem SKW") decyzją z [...] marca 2024r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.A. (zwanej dalej "Skarżącą") utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z [...] lutego 2024r., nr [...], w którym Skarżącą zwolniono ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (zwana dalej "SKW"), na podstawie art. 9 ust. 1 i 3, art. 19 ust. 3 i art. 78 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2006r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2023r. poz. 2098, zwana dalej "u.s.f.SKW") z dniem [...] marca 2024r. Szef SKW w podstawie prawnej powołał się ponadto na art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775 ze zm., zwana dalej "k.p.a."). Szef SKW w uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że poza sporem pozostaje, że Skarżąca 7 lutego 2024r. wystąpiła z raportem o zwolnienie ze służby w SKW [...] lutego 2024r. Szef SKW ww. rozkazem personalnym zwolnił Skarżącą ze służby w SKW z dniem [...] marca 2024r., na mocy art. 9 ust. 1 i 3, art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Ww. rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżąca reprezentowana przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła o uchylenie ww. rozkazu personalnego ponowne rozpatrzenie raportu złożonego 7 lutego 2024r. przez wydanie rozkazu personalnego, zwalniającym Skarżącą ze służby w SKW [...] lutego 2024r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 76, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW, podkreślając, że zasadniczym uchybieniem ww. rozkazu personalnego było nieprawidłowe wyznaczenie daty zwolnienia Skarżącej ze służby. Szef SKW nie wziął też pod uwagę słusznego interesu Skarżącej, który nie był sprzeczny z interesem SKW. Skarżąca była w stanie rozliczyć się z obowiązków służbowych do [...] lutego 2024r, bez uszczerbku dla SKW, a ponadto nie otrzymywała nowych zadań do realizacji oraz opisała czynności, które podejmowała w celu rozliczenia się ze służbą. Zdaniem Skarżącej słuszny interes obywateli powinien być rozumiany, jako możliwość uzyskania wszelkich świadczeń emerytalnych , o których mowa w art. 6 ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2023r., poz. 1280 ze zm., zwana dalej "u.z.e.f."). Zwolnienie po [...] lutego 2024r. pozbawi Skarżącą wszelkich świadczeń przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych ze służby, m.in. prawa do waloryzacji świadczeń emerytalnych, o których mowa w ww. przepisie. Szef SKW nie uwzględnił ponadto w ww. rozkazie personalnym słusznego interesu Skarżącej w postaci trudnej sytuacji rodzinnej (niedawnej śmierci [...] oraz konieczności sprawowania opieki nad [...]), o której pisała Skarżąca w raporcie z 7 lutego 2024r. Skarżąca wskazała również na rozmowy Dyrektora [...] SKW z Dyrektorem Biura Kadr SKW co do terminu odejścia Skarżącej z SKW ([...] lutego 2024r.), a wyznaczenie innego terminu ([...] marca 2024r.) uznała za sprzeczne z zasadą zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Szef SKW, określając inny niż wskazany przez Skarżącą, termin zwolnienia za służby nie uwzględnił też całości materiału dowodowego sprawy, co naruszało art. 77 § 1 k.p.a., gdyż nie wzięto pod uwagę projektowanego rozkazu personalnego, który dotyczył przeniesienia Skarżącej do [...] SKW w [...] z dniem [...] lutego 2024r. Szef SKW naruszył też art. 8 § 2 k.p.a., gdyż nie uwzględnił zasady przychylania się przez organy do wniosków funkcjonariuszy w zakresie terminu zwolnienia ze służby, gdy interes służby nie był w sprawie zagrożony, gdyby Skarżącą zwolniono [...] lutego 2024r. Ponadto w ww. rozkazie personalnym nie uzasadniono dlaczego nie przychylono się do raportu Skarżącej, co grozi Skarżącej niepowetowaną stratą majątkową w konsekwencji może implikować potencjalną odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Naruszono tym samym art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Szef SKW po ponownej analizie sprawy wskazał, że stan faktyczny przedstawiony w ww. rozkazie personalnym ustalono w sposób prawidłowy, na mocy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a przy rozpatrywaniu sprawy wzięto pod rozwagę wszelkie istotne okoliczności. Wprawdzie wola Skarżącej do odejścia ze służby nie budzi wątpliwości co do daty ([...] lutego 2024r.), ale zwolnienie ze służby SKW określone przez Szefa SKW na [...] marca 2024r. było zgodne z art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Wskazanie w pisemnym zgłoszeniu przez funkcjonariusza daty, z jaką ma nastąpić zwolnienie nie jest wiążące, a stanowi jedynie pewną sugestię odnośnie rozwiązania stosunku służbowego, do której można, ale nie trzeba się przychylić. Termin zwolnienia na [...] marca 2024r. określono prawidłowo, bo mieści się on w ramach czasu ustawowo zastrzeżonego w ww. przepisie. Szef SKW powołał się na dotychczasowe orzecznictwo Sądów administracyjnych dotyczące stosowania analogicznych przepisów innych ustaw pragmatycznych służb (np. wyroki WSA w Warszawie z: 29 września 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1910/21; 12 marca 2018r. sygn. akt II SA/Wa 81/80; 14 listopada 2018r. sygn. akt II SA/Wa 293/18; 29 września 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1910/21) oraz pogląd P. Szustakiewicza w: B. Opaliński i inni. Ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Legalis 2017, art. 60). Wskazał też na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z 5 grudnia 2011r. sygn. akt I OPS 4/11, w której wskazano, że w świetle art. 60 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (przepis analogiczny do art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW) złożenie oświadczenia o wystąpieniu ze służby obliguje Organ do zwolnienia funkcjonariusza; niezależnie od przyczyn złożenia przez niego oświadczenia. Zdaniem Szefa SKW art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW nie daje funkcjonariuszowi podstaw do domagania się określenia konkretnej, wskazanej przez niego daty zwolnienia ze służby. Na podstawie ww. przepisu można określić termin rozwiązania stosunku służbowego, tak aby był on zgodny z sześciomiesięcznym okresem wskazanym w ww. przepisie. Organ może swobodnie określić termin rozwiązania stosunku służbowego, bacząc jedynie by zamknął się on w ww. okresie 6 miesięcy. Organ działał więc w sprawie w granicach marginesu swobody – tzw. uznania administracyjnego. Złożenie pisemnego wystąpienia ze służb nie wywołało skutku w postaci obowiązku zwolnienia funkcjonariusza z dniem przez niego wskazanym. Obowiązkiem Szefa SKW było dochowanie ustawowych przesłanek zawartych w art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW oraz kierowanie się przede wszystkim interesem służby i zapewnienia właściwej organizacji, pozwalając m.in. na rozliczenie się przez Skarżącą z wykonywanych obowiązków służbowych oraz powierzonego mienia, czy organizację przejęcia dotychczasowych obowiązków służbowych zwalnianego funkcjonariusza. Stosunek służbowy jest stosunkiem dwustronnym, którego przedmiotem jest swoistego rodzaju zatrudnienie. Zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby powoduje ustanie stosunku służbowego w formie i terminie przewidzianym w ustawie. Organ, który jest stroną tego stosunku, nie ma możliwości odmowy zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Skoro tak, to trzeba zapewnić temu organowi możliwość znalezienia następcy funkcjonariusza, który zgłosił wystąpienie ze służby" - tak ww. uchwała NSA z 5 grudnia 2011r. sygn. akt I OPS 4/11. Stosunek służbowy funkcjonariusza nie jest stosunkiem pracy, ale ma charakter administracyjnoprawny, co wyraża się w jednostronnym i władczym kształtowaniu stosunku służbowego funkcjonariusza. Jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań nałożonych na SKW jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy i obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Podstawę stanowią słowa roty przysięgi, jaką składa każdy funkcjonariusz, który zgodnie z art. 38 u.s.f.SKW jest obowiązany dochować obowiązków z niej wynikających. Funkcjonariusz który pełni służbę w szeregach SKW dobrowolnie godzi się i dopuszcza możliwość, że Szef SKW jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym wskazania daty zwolnienia ze służby, co nie koniecznie musi być zgodne z sugestiami zawartymi w raporcie funkcjonariusza o zwolnieniu. Szef SKW zaprzeczył jakoby Skarżąca dokonała całkowitego rozliczenia obowiązków służbowych i posiadanej dokumentacji służbowej do [...] lutego 2024r. Skarżąca nie złożyła do Biura Kadr SKW stosownego dokumentu potwierdzającego takie rozliczenie. Twierdzenia Skarżącej zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pozostają zatem gołosłowne i nie znajdują pokrycia w materiale dowodowym sprawy. Szef SKW nie znalazł więc podstaw do zmiany rozkazu personalnego z [...] lutego 2024r., wskazując, że każdy funkcjonariusz składający raport o zwolnieniu powinien liczyć się z tym, że data zwolnienia ze służby może być arbitralnie określona w ciągu 6 miesięcy od złożenia ww. raportu oraz, że prymat maja potrzeby służby i jej ważny interes. Przez ważny interes służby należy rozumieć sytuację, gdzie pierwszeństwo ochrony przysługuje SKW, nawet gdy koliduje to z interesem zwalnianego funkcjonariusza. Szef SKW w ramach swej właściwości, kierując się interesem i potrzebami SKW był zobowiązany do decydowania o istotnych warunkach pełnienia służby przez poszczególnych funkcjonariuszy, w taki sposób by zapewnić realizacje zadań, do których powołano SKW, będąca służbą specjalną. Szef SKW nie był obowiązany badać przesłanki umożliwiające uzyskania przez Skarżącą prawa do waloryzacji świadczeń emerytalnych, gdyż było to poza zakresem sprawy. 2. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawną M.K., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2024r., uzupełnionej pismem z 29 lipca 2024r., wniosła o uchylenie ww. decyzji i ww. rozkazu personalnego oraz o zobowiązanie Szefa SKW do wydania w terminie 14 dni decyzji o zwolnieniu Skarżącej ze służby w SKW, zgodnie z wnioskiem - [...] lutego 2024r., zarzucając naruszenie: - art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. - przez błędną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez uznanie, że wyznaczenie terminu zwolnienia ze służby na dzień, który pozbawia Skarżącą prawa do uzyskania świadczeń i nie uwzględnienia trudnej sytuacji osobistej Skarżącej oraz narusza zasadę uwzględnienia słusznego interesu obywateli; - art. 8 k.p.a. - przez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady utrzymywania utrwalonej praktyki; - art. 11 i art. 107 k.p.a. – przez niedostateczne uzasadnienie decyzji i brak wskazania, w jaki sposób zwolnienie Skarżącej ze służby [...] lutego 2024r. naruszyłoby interes służby oraz brak przekonywującego uzasadnienia powodów, dla których Szef SKW odstąpił od przychylenia się do wniosku Skarżącej; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – przez niedokładne zbadanie stanu sprawy, błędną, a tym samym wybiórczą ocenę materiału dowodowego sprawy; - art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW w zw. z art. 7 k.p.a. - przez wyznaczenie terminu zwolnienia Skarżącej ze służby w oderwaniu od Jej raportu, a tym samym pominięcie interesu obywatela, który nie jest sprzeczny z interesem społecznym rozumianym jako interes służby. Skarżąca w uzasadnieniu skargi rozwinęła argumentacje odnoszącą się do ww. zarzutów. Podniosła, że od 7 lutego 2024r. nie otrzymała do realizacji żadnych nowych zadań w ramach służby i do [...] marca 2024r. nie otrzymała od Szefa SKW polecenia rozliczenia, które wskazywałoby jakąkolwiek datę (§ 31 zarządzenia z [...] sierpnia 2020r. nr [...]). Wykaz dokumentów ją obciążających otrzymała dopiero 6 marca 2024r. Skarżąca od [...] lutego do [...] marca 2024r. przebywała na urlopie. Poza tym karta obiegowa obejmuje pozycje, które funkcjonariusz może rozliczyć ostatniego dnia służby. Większość podpisów Skarżąca uzyskała w lutym 2024r. Skarżącej w okresie nieobecności Naczelnika Wydziału od 21 do 23 lutego 2024r. nie powierzono, choć była obecna w miejscu służby, pełnienia obowiązków Naczelnika Wydziału. Obowiązku te powierzono podwładnemu Skarżącej. Skarżąca, mimo zajmowania stanowiska [...] pełniła również funkcje [...] i Jej obowiązki nie zostały przejęte przez konkretną osobę ani nie powierzono ich wykonywania Skarżącej w okresie urlopu. Szef SKW sugeruje jakoby wykonywanie przez Skarżącą ww. obowiązków do [...] marca 2024r. było koniecznym do zapewnienia ciągłości funkcjonowania służby i wykonywania zadań służb na rzecz obronności Rzeczypospolitej, czy ochrony interesów strategicznych. Zdaniem Skarżącej jest to niezrozumiałe i wskazuje na naruszenie słusznego interesu Skarżącej, którą pozbawiono prawa do uzyskania waloryzacji świadczeń emerytalnych, zwalniając ją po [...] lutego 2024r. Ponadto nie uwzględniono jej trudnej sytuacji rodzinnej, na którą powoływała się w raporcie, naruszając tym samym zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Zasada ta naruszona została również z tego względu, że nie wzięto pod rozwagę wcześniejszych ustaleń Dyrektora [...] SKW z Dyrektorem Biura Kadr SKW) co do terminu odejścia Skarżącej z SKW. Skarżąca powołała się na orzecznictwo, z którego miała wynikać zasada przychylania się do terminu odejścia ze służby wskazanego przez funkcjonariusza. Wyjaśniła, że choć organ powołał się na ww. uchwałę NSA, to pominął, że wskazano w niej, że wola zainteresowanego funkcjonariusza ma istotne znaczenie. W związku z tym Skarżąca nie uznała za przekonywującą argumentacji organu zawartej w zaskarżonej decyzji, gdyż nie wskazano, w jaki konkretny sposób byłby zagrożony interes służby., gdyby zwolniono Skarżącą w zaproponowanym terminie – [...] lutego 2024r. Przebywanie przez Skarżącą na urlopie od [...] lutego d [...] marca 2024r. wskazuje na pozorną konieczność pełnienia przez Skarżącą służby do [...] marca 2024r. Skarżąca uznała też, że dokonana przez Szefa SKW wykładnia art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW narusza granice uznania administracyjnego i cechuje się znaczną dowolnością oraz pomija materiał dowodowy, w tym okoliczności podnoszone przez Skarżącą w toku postępowania. Szef SKW nie wskazuje powodu odmowy uwzględnienia interesu obywatela – Skarżącej, a podana w uzasadnieniu decyzji argumentacja nie jest przekonująca, bo pomija powody, dla których nie uwzględniono interesu Skarżącej. Szef SKW nie wskazał też, w jaki sposób zagrożony byłby interes służby, gdyby Skarżącą zwolniono ze służby [...] lutego 2024r. Szef SKW nie wziął pod uwagę karty rozliczeniowej nr [...] w związku ze zwolnieniem ze służby lub pracy w SKW z terminem rozliczenia [...] marca 2024r. oraz wiadomości e-mail z [...] marca 2024r. godz. 9:56, "RE: M.A. jawne" wraz z załącznikiem w postaci zestawienia obciążenia z dzienników ewidencyjnych. Dokumenty te potwierdzają, że Skarżąca podjęła wszelkie możliwe kroki, aby maksymalnie zabezpieczyć interes SKW do [...] lutego 2024r. Nie wzięto też pod uwagę projektowanego rozkazu dotyczącego przeniesienia Skarżącej od [...] lutego 2024r. do Ekspozytury SKW w [...]. Decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego, na mocy art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW nie oznacza dowolności w wyznaczeniu terminu zwolnienia funkcjonariusza. Samo pozostawanie terminu w tamach 6 miesięcznego terminu wskazanego w u.s.f.SKW, nie pozwala jeszcze stwierdzić że decyzję wydano zgodnie z zasadami uznania administracyjnego. W sprawie tego nie wskazano, gdyż Szef SKW pominął istotny materiał dowodowy, przez co jego decyzję wydano z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, którą cechuje znacząca dowolność. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów z załączonych do skargi (kopia karty rozliczeniowej nr [...] w związku ze zwolnieniem ze służby lub pracy w SKW z terminem rozliczenia [...] marca 2024r.; wiadomość e-mail [...] marca 2024r. godz. 9:56, "RE:M.A. jawne" wraz z załącznikiem w postaci zestawienia obciążenia dzienników ewidencyjnych; wyciąg z zarządzenia Szefa SKW z [...] sierpnia 2020r. nr [...]; poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku urlopowego z 29 lutego 2024r. na [...].03.2024r., poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku urlopowego z 29 lutego 2024r. na [...].03.2024r.; poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wniosku urlopowego z 29 lutego 2024r. od [...] do [...].03.2024r., notatka służbowa z 6 marca 2024r. nr [...]; notatka służbowa z 7 marca 2024r. nr [...]). Zdaniem Skarżącej są one niezbędne do ukazania sprzeczności działań Szefa SKW z obowiązującymi przepisami prawa, pozbawiającymi Skarżącą praw i naruszających jej słuszny interes, jako obywatela. Dowody te potwierdzają twierdzenia Skarżącej w zakresie gotowości rozliczenia obowiązków służbowych i zapewnienia ciągłości funkcjonowania SKW, w przeciwieństwie do twierdzeń Szefa SKW, o potrzebie zabezpieczenia interesu społecznego. Przeprowadzenie ww. dowodów, z uwagi na ich ilość oraz objętość, nie spowoduje przedłużenia postępowania sądowego. 3. Szef SKW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. 4. Skarżąca 29 lipca 2024r. wniosła replikę na odpowiedź na skargę, w której podtrzymała dotychczasowe stanowisko zawarte w skardze. 5. Sąd na rozprawie 10 stycznia 2025r. postanowił, na mocy art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 1685, zwana dalej "P.p.s.a."), dopuścić załączone do skargi dowody, z wyjątkiem karty rozliczenia nr [...] – stanowiącej część akt administracyjnych. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga jest niezasadna. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267, zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. 3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Szefa SKW, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że była ona zgodna z prawem. Zdaniem Sądu Szef SKW, wbrew zarzutom skargi, w sposób należyty i zgodny z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ustalił stan faktyczny sprawy i wziął pod rozwagę wszystkie istotne z punktu widzenia art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW okoliczności faktyczne oraz stosownie do art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wyjaśnił Skarżącej przesłanki przemawiające za wydaniem zaskarżonej decyzji, na mocy której utrzymano w mocy ww. rozkaz personalny Szefa SKW z [...] lutego 2024r. o zwolnieniu Skarżącej ze służby w SKW. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanego nią w mocy ww. rozkazu personalnego z [...] lutego 2024r. stanowił art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W kontekście dyspozycji tego przepisu prawidłowa była konstatacja Szefa SKW, że wskazanie przez funkcjonariusza w pisemnym zgłoszeniu wystąpienia ze służby daty, z jaką ma nastąpić zwolnienie ze służby nie jest wiążące dla organu. Oświadczenie funkcjonariusza w tym zakresie stanowi jedynie pewną sugestię odnośnie daty rozwiązania stosunku służbowego, do której organ może, ale nie musi się przychylić. Rację ma także Szef SKW wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW nie daje funkcjonariuszowi podstaw do domagania się od organu określenia konkretnej, wskazanej przez funkcjonariusza daty zwolnienia ze służby. Na podstawie ww. przepisu to organ administracyjny – Szef SKW – może określić termin rozwiązania stosunku służbowego, tak aby był on zgodny z sześciomiesięcznym okresem wskazanym w ww. przepisie. Organ powinien również przy określaniu daty zwolnienia ze służby uwzględnić przede wszystkim interes SKW, rozumiany także, jako uwzględnienie prawa do posiadanego przez Skarżącą urlopu wypoczynkowego i innych przysługujących Jej urlopów dodatkowych. Tym samym to organ administracyjny może swobodnie określić termin rozwiązania stosunku służbowego, bacząc jedynie by zamknął się on w ww. okresie 6 miesięcy. Wynika to wprost z ww. przepisu art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Prawidłowe było ponadto powołanie się przez Szefa SKW przy wykładni art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW do dotychczasowych poglądów wyrażanych w orzecznictwie Sądów administracyjnych w zakresie stosowania analogicznych przepisów innych ustaw pragmatycznych służb mundurowych (np. wyroki WSA w Warszawie z: 29 września 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1910/21; 12 marca 2018r. sygn. akt II SA/Wa 81/80; 14 listopada 2018r. sygn. akt II SA/Wa 293/18; 29 września 2021r. sygn. akt II SA/Wa 1910/21), jak też do poglądów wyrażanych w doktrynie (por. P. Szustakiewicza w: B. Opaliński i inni. Ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, Legalis 2017, art. 60). Trafne było też powołanie się na tezę wyrażoną w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2011r. sygn. akt I OPS 4/11, w której wskazano, że "Pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.)." Warto przy tym wskazać, że NSA w ww. uchwale nie zajmował się kwestią, w jakiej dacie organ powinien zwolnić funkcjonariusza ze służby. NSA podniósł natomiast w uzasadnieniu ww. uchwały, że złożenie oświadczenia o wystąpieniu ze służby obliguje organ do zwolnienia, niezależnie od przyczyn jego złożenia przez funkcjonariusza. Zdaniem Sądu z przepisu art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW nie wynika, aby złożenie przez funkcjonariusza SKW pisemnego oświadczenia o wystąpieniu ze służby wywołało skutek w postaci obowiązku zwolnienia funkcjonariusza z dniem przez funkcjonariusza wskazanym. Szef SKW wydając decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma obowiązek dochować przesłanek wynikających z ww. przepisu, w tym przede wszystkim wziąć pod rozwagę termin 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. Organ, który jest stroną tego stosunku służbowego – w świetle ww. przepisu - nie ma możliwości odmowy zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W tym kontekście prawidłowe było też wyjaśnienie w uzasadnieni zaskarżonej decyzji, że nawiązany z funkcjonariuszem SKW stosunek służbowy jest stosunkiem dwustronnym, którego przedmiotem jest swoistego rodzaju zatrudnienie. Zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby powoduje ustanie stosunku służbowego w formie i terminie przewidzianym w ustawie. Przy określaniu terminu organ ma obowiązek uwzględnić nie tylko postulowany przez Skarżącą jej słuszny interes, ale przede wszystkim interes służby i zapewnienia właściwej jej organizacji, możliwość znalezienia następcy funkcjonariusza, czy organizację przejęcia jego dotychczasowych obowiązków służbowych oraz umożliwiania funkcjonariuszowi wykorzystania prawa do urlopów wypoczynkowego i dodatkowego oraz prawidłowe rozliczenie się przez Skarżącą z wykonywanych obowiązków. Stosunek służbowy funkcjonariusza nie jest stosunkiem pracy, lecz ma charakter administracyjnoprawny, co wyraża się w jednostronnym i władczym kształtowaniu stosunku służbowego funkcjonariusza. Jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań nałożonych na SKW jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy i obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Podstawę stanowią słowa roty przysięgi, jaką składa każdy funkcjonariusz, który zgodnie z art. 38 u.s.f.SKW jest obowiązany dochować obowiązków z niej wynikających. Funkcjonariusz który pełni służbę w szeregach SKW dobrowolnie godzi się i dopuszcza możliwość, że Szef SKW jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym wskazania daty zwolnienia ze służby, co nie koniecznie musi być zgodne z sugestiami zawartymi w raporcie funkcjonariusza o zwolnieniu. W tym kontekście materiał znajdujący się w aktach sprawy, jak również przedłożone przez Skarżącą w toku postępowania sądowego dowody świadczą o prawidłowym zrealizowaniu przez Szefa SKW uprawnień przewidzianych dla tego organu w art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Z akt sprawy i wszystkich ocenionych przez Sąd dokumentów, w tym przedłożonych przez Skarżącą przy skardze, wynikało, że w sprawie możliwe było przyjęcie przez Szefa SKW, że art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW nie daje funkcjonariuszowi żadnych podstaw do domagania się od organu określenia konkretnej, wskazanej przez funkcjonariusza daty zwolnienia go ze służby. Na podstawie ww. przepisu organ może swobodnie określić termin rozwiązania stosunku służbowego ze Skarżącą, będąc jedynie zobowiązanym do tego, aby termin ten zamknął się we wskazanym przez ustawodawcę sześciomiesięcznym okresie. Warto przy tym podkreślić, że termin zwolnienia Skarżącej ze służby został w sprawie określony na [...] marca 2024r., a zatem w ramach czasookresu ustawowo zastrzeżonego przez ustawodawcę i odpowiada – wbrew zarzutom skargi – prawu materialnemu, jak i procesowemu. Funkcjonariusz SKW, składając pisemne wystąpienie ze służby, powinien liczyć się, że data zwolnienia ze służby może zostać arbitralnie określona przez Szefa SKW w czasookresie 6 miesięcy od dnia złożenia przez funkcjonariusza raportu o wystąpieniu ze służby oraz, że prymat mają tutaj potrzeby SKW i jej ważny interes, a nie interes nawet słuszny funkcjonariusza. Przez ważny interes służby należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje SKW nawet, gdy koliduje to z interesem zwalnianego funkcjonariusza. Szef SKW w ramach swojej właściwości, kierując się interesem i potrzebami SKW jest bowiem zobowiązany do decydowania o istotnych warunkach pełnienia służby przez poszczególnych funkcjonariuszy w taki sposób, aby zapewnić realizację zadań, do których zgodnie z u.s.f.SKW została powołana SKW, będąca służbą specjalną. Niezasadny był więc zarzut naruszenia art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW w zw. z art. 7 k.p.a. przez wyznaczenie terminu zwolnienia funkcjonariusza ze służby, w oderwaniu od raportu Skarżącej, a tym samym pominięcie - w ocenie Skarżącej - interesu obywatela, który nie jest sprzeczny z interesem społecznym rozumianym jako interes służby. Sąd podziela ponadto wykładnię art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku 5 kwietnia 2012r. sygn. akt II SA/Wa 2435/11, że termin sześciomiesięczny wskazany w art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW jest jedynie terminem instrukcyjnym i ma na celu zapewnienie stabilnej sytuacji funkcjonariuszom, którzy zgłosili chęć wystąpienia ze służby, że nie będą w tej służbie trzymani wbrew swojej woli dłużej niż przez 6 miesięcy. Przepis ten dotyczy więc sytuacji, gdyby organ, pomijając wolę funkcjonariusza, chcącego opuścić służbę, próbował przetrzymywać go w służbie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Taka sytuacja nie miała jednakże miejsca w sprawie. Wprawdzie Skarżąca zakreśliła w pisemnym wniosku o wystąpieniu ze służby termin, który jej zdaniem był najbardziej odpowiedni, tym niemniej organ był w świetle art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW władny do wydłużenia zaproponowanego przez Skarżącą terminu i uczynił to, wydłużając termin jedynie o 16 dni, co było możliwe w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy. W związku z tym wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć, że Szef SKW w ten sposób naruszył ww. przepis art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW, czy zasady ogólne k.p.a., które wskazano w skardze. Wydane w obu instancjach rozstrzygnięcia Szefa SKW są decyzjami uznaniowymi, co oznacza, że przy ich wydawaniu organ obowiązany był, zgodnie z art. 7 k.p.a., uwzględnić obok słusznego interesu społecznego także słuszny interes funkcjonariusza. Szef SKW uznał, do czego miał prawo, że ze względu na interes społeczny nie ma powodów do zwolnienia Skarżącej ze służby wcześniej niż [...] marca 2024r., powołując się przy tym prawidłowo na niezbędność do prawidłowego funkcjonowania SKW. Szef SKW nie przekroczył też sześciomiesięcznego terminu przewidzianego w art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Warto przy tym zauważyć, że choć Skarżąca w skardze wskazuje, że powyższy sposób działania Szefa SKW był niezgodny ze słusznym interesem Skarżącej, tym niemniej należy wskazać, że w wyznaczonym przez Szefa SKW terminie zwolnienia ze służby Skarżąca miała możliwość wykorzystania urlopu wypoczynkowego i dodatkowego, co potwierdzają również przedłożone przez Skarżącą dokumenty. Zdaniem Sądu warto ponadto podkreślić, że prawidłowo wskazał Szef SKW w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że stosownie do art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW organ ten nie był obowiązany badać przesłanek umożliwiających uzyskanie przez Skarżącą prawa do waloryzacji świadczeń emerytalnych, o których mowa w art. 6 u.z.e.f., bowiem pozostawało to poza zakresem sprawy. Sąd jeszcze raz podkreśli, że podziela także stanowisko Szefa SKW wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w stosunek służbowy, który ma charakter administracyjno-prawny, wpisana jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, a co za tym idzie ich zgoda na jednostronne i władcze kształtowanie przez organ treści tegoż stosunku, w sytuacji gdy wymaga tego dobro służby, szczególnie, gdy przy określaniu terminu nie doszło do przekroczenia ustawowego terminu, który wynika z art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Wbrew zatem stanowisku prezentowanemu w skardze, w przypadku, gdy dochodzi do wydania decyzji w trybie art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW, organ nie ma obowiązku uwzględniać wskazywanej przez Skarżącą daty zwolnienia ze służby w SKW. Takiej możliwość nie przewidział bowiem ustawodawca. Przepis art. 19 ust. 3 u.s.f.KW stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Zdaniem Sądu, wbrew argumentacji skargi, Szef SKW, rozważył w sposób dostateczny i wyraźny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interes Skarżącej, jak i interes publicznoprawny SKW, przez uznanie, że w interesie służby jest, by funkcjonariusz został zwolniony ze służby w dacie [...] marca 2024r. W tym miejscu wyjaśnić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do kontroli decyzji organu administracyjnego z punktu widzenia słuszności lub celowości, do czego zmierza argumentacja podnoszona w skardze. Organ administracyjny jest upoważniony do prowadzenia polityki kadrowej w sposób umożliwiający skuteczną realizację postawionych przed SKW zadań. Samodzielne kształtowanie struktury zatrudnienia, a zatem dobór i ocena kadry sprawia, że Szef SKW posiada najpełniejszą wiedzę o potrzebach kadrowych SKW jako całości. Zdaniem Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję, oprócz interesu indywidualnego konkretnego funkcjonariusza – Skarżącej - rozpatrzył sprawę również z punktu widzenia polityki budżetowej. Prawidłowa i racjonalna była bowiem ocena Szefa SKW, że ustalona w ww. rozkazie personalnym data zwolnienia Skarżącej ze służby – odmienna od tej postulowanej przez Skarżącą - nie mogła być uznana za naruszającą słuszny interes Skarżącej, tym bardziej, że organ nie przekroczył terminu z ww. przepisie art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Sąd stwierdza ponadto, że rację miał również Szef ABW, wskazując w odpowiedzi na skargę, że termin zwolnienia Skarżącej ze służby nie był zbyt odległy, zważywszy na brak możliwości dalszego wykorzystania Skarżącej w służbie. Zdaniem Sądu chybiony był też zarzut skargi o nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Po pierwsze dlatego, że Szef SKW uwzględnił w zaskarżonej decyzji przesłanki ustawowe wskazane w art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW, a ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do zagadnienia dotyczącego terminu zwolnienia Skarżącej ze służby. Wyjaśnił przy tym, że wystąpienie przez funkcjonariusza z raportem o zwolnienie ze służby wszczęło postępowanie administracyjne w tym przedmiocie i fakt ten wywołał skutek prawny w postaci obowiązku podjęcia czynności wyznaczonej przepisem prawa, tj. zwolnienia funkcjonariusza ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby, jednak złożenie pisemnego wystąpienia ze służby nie wywołało skutku w postaci obowiązku zwolnienia funkcjonariusza z dniem przez niego wskazanym. W sprawie decydujące znaczenie miała bowiem treść oświadczenia woli Skarżącej, z której wynikało, że stanowi ono zgłoszenie wystąpienia ze służby, natomiast fakt oczekiwania konkretnej daty zwolnienia ze służby nie był dla organu wiążący. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia przez organ art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie uznał też za zasadny zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. w związku z tym, że zdaniem Skarżącej, odstąpiono od utrwalonej praktyki przychylenia się do wniosku funkcjonariusza oraz wyznaczenie terminu zwolnienia ze służby w oderwaniu od poczynionych ze Skarżącą uprzednio ustaleń oraz zapewnień, że termin zostanie wyznaczony na dzień wskazany przez Skarżącą. Uprawnieniem organu było bowiem wyznaczenie terminu zwolnienia Skarżącej w granicach do 6 miesięcy od dnia złożenia przez nią pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby, przy jednoczesnym zagwarantowaniu Skarżącej prawa do wykorzystania urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Ewentualne uzgodnienie przez funkcjonariusza i organ daty zwolnienia ze służby mogło stanowić jedynie element fakultatywny postępowania prowadzonego na podstawie art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW, a organ miał w tym zakresie swobodę. Obligatoryjne było natomiast rozwiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem z zachowaniem terminu, który nie przekroczy 6 miesięcy od dnia pisemnego wystąpienie ze służby, czego w sprawie dochowano i nie ma co do tego sporu. Ewentualne przychylenie się Szefa SKW do wniosku funkcjonariusza w zakresie określenia daty zwolnienia ze służby należy rozpatrywać jako uprawnienie organu, a decyzja w tym zakresie powinna każdorazowo uwzględniać interes SKW, który jest nadrzędny nad interesem funkcjonariusza, z uwagi na charakter administracyjny stosunku służbowego. Zdaniem Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w świetle akt sprawy należało uznać, że niezasadne były też zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. W toku postępowania doszło do należytego uwzględnienia zasady prawdy obiektywnej oraz uwzględnienia przesłanek wynikających z obowiązujących przepisów prawa, jak również dokonano ocen całokształtu materiału dowodowego sprawy z uwagi na przesłanki wskazane w art. 19 ust. 3 u.s.f.SKW. Nawet przyjęcie, że Skarżąca w lutym 2024r. w znaczącym stopniu rozliczyła się z posiadanej przez nią dokumentacji służbowej, to przebywanie na urlopach wypoczynkowym i dodatkowym uzasadniało definitywnie rozliczenie się ze służby [...] marca 2024r. (np. karta rozliczenia nr [...] wskazuje datę marcową jako datę rozliczenia dokumentacji w Kancelarii Tajnej i Kancelarii Jawnej). 4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.