II SA/Wa 945/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Danuta Kania, Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie zwolnienia [...] P. H. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2016 r. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] września 2015 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w O., w sprawie o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu [...] P. H. zarzutów o to, że: 1) w dniu [...] stycznia 2015 r. w G. i w N., będąc funkcjonariuszem KPP w N., wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe zatrzymania H. B. w G. i następnie jego rozpytania w budynku Komendy Powiatowej Policji w N., przekroczył swoje uprawnienia poprzez stosowanie przemocy wobec tego zatrzymanego w postaci uderzania po klatce piersiowej i głowie, duszenia (przy czym osobiście dusił zatrzymanego) oraz wywierania presji podniesionym głosem, zastraszanie i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz wyjaśnień, czym działała na szkodę interesu publicznego i prywatnego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k., art. 246 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., 2) w dniu [...] stycznia 2015 r. w N. w budynku Komendy Powiatowej Policji, będąc funkcjonariuszem Komendy, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe rozpytania zatrzymanego E. D. przekroczył swoje uprawnienia poprzez wywieranie presji podniesionym głosem, zastraszanie tego zatrzymanego i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz przyszłych wyjaśnień, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i z art. 246 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., 3) w dniu [...] stycznia 2015 r. w N., będąc funkcjonariuszem KPP w N., wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, wykonując czynności służbowe z zatrzymanym w związku z Europejskim Nakazem Zatrzymania D. B., przyjął od niego obietnicę uzyskania korzyści majątkowej w postaci obniżenia ceny lub podarowania samochodu [...] w zamian za stanowiące naruszenie przepisów prawa niedopełnienie obowiązków polegających na umożliwieniu zatrzymanemu przeprowadzenia szeregu rozmów telefonicznych z użytkowanego przez niego telefonu komórkowego, jak również bezpośredniego kontaktowania się z inna osobą, tj. o przestępstwo określone w art. 228 § 3 k.k., 4) w dniu [...] grudnia 2014 r. w N., będąc funkcjonariuszem KPP w N., wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, działając na szkodę interesu publicznego, przekroczył swoje uprawnienia poprzez nakłonienie zatrzymanego D. L. do ujawnienia, iż posiadany przez niego susz konopi innych niż włókniste pochodził z prowadzonej przez niego uprawy oraz nie dopełnił obowiązku prawidłowego zabezpieczenia procesowego w ten sposób, że nie ujął w protokole przeszukania faktu znalezienia tabletek ecstasy, w efekcie czego D. L. uzyskał korzyść osobistą, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 k.k., 5) w dniu [...] lutego 2015 r. w N., będąc funkcjonariuszem KPP w N., wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, działając na szkodę interesu publicznego, przekroczył swoje uprawnienia poprzez nakłonienie zatrzymanego M. M. do nieujawniania osoby, od której nabył on amfetaminę oraz nie dopełnił obowiązku prawidłowego zabezpieczenia procesowego - poprzez nieujęcie w protokole przeszukania znalezienia wagi elektronicznej i woreczków strunowych, w efekcie czego osoba, której danych nie ujawniono - dostawca narkotyku, uzyskała korzyść osobistą, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 k.k. Treść powyższego postanowienia została ogłoszona [...] P. H. w dniu [...] września 2015 r. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Sąd Rejonowy w O. Wydział [...] Karny zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, na okres jednego miesiąca, tj. do dnia [...] października 2015 r. z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia w kasie lub na rachunku bankowym Prokuratury Okręgowej w O. poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych, w terminie do dnia [...] września 2015 r., a w przypadku spełnienia przez podejrzanego lub inną osobę powyższego warunku, Sąd postanowił zastosować wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu, a także dozoru Policji. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w O. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia [...] P. H. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Ponadto, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] października 2015 r. organ wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w O. oraz Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w N. o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. W dniu [...] października 2015 r. do KWP w O. wpłynęło pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w O. z dnia [...] października 2015 r., w którym wskazano m.in., iż "(...) w opinii Zarządu Wojewódzkiego zwolnienie [...] P. H. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest działaniem przedwczesnym, mogącym przynieść negatywne skutki dla całej służby". Następnie, w dniu [...] października 2015 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w O. wpłynęła opinia wydana przez Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w N., w której wskazano m.in. na pozytywne cechy wymienionego funkcjonariusza, bez zajęcia stanowiska w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji w O., po uwzględnieniu całości materiału zgromadzonego w sprawie, rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił [...] P. H. ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2016 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W terminie ustawowym pełnomocnik strony wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego organu I instancji zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż ważny interes służby przemawia za koniecznością zwolnienia funkcjonariusza, a także naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie choć nie było ku temu podstaw. Wniósł także o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. od udziału w postępowaniu. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] marca 2016 r. wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ odwoławczy zauważył, iż zwolnienie na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że decyzja powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z przedstawieniem policjantowi w dniu [...] września 2015 r. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. zarzutów popełnienia czynów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. sygn. akt [...], Komendant Powiatowy Policji w N. rozkazem personalnym z dnia [...] września 2015 r. zawiesił wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r., tj. na okres 3 miesięcy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r. Następnie, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w N. przedłużył okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2015 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2016 r. Pismami z dnia [...] września 2015 r. oraz z dnia [...] października 2015 r. Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w O. zwrócił się do Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. z prośbą o przekazanie uwierzytelnionych kserokopii materiałów postępowania o sygn. [...]. W dniu [...] października 2015 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w O. wpłynęło pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. wraz z postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. o przedstawieniu policjantowi zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], protokół przesłuchania podejrzanego z dnia [...] września 2015 r., z którego wynika, że nie przyznaje się on do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] września 2015 r. W aktach niniejszego postępowania znajdują się również: wydruki artykułów zamieszczonych na portalach internetowych związanych z przedmiotową sprawą, kserokopie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych policjanta (m.in. rozkazy personalne w przedmiocie mianowana na stanowiska służbowe, powierzenia obowiązków służbowych, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz podwyższenia dodatku służbowego i przyznania nagród motywacyjnych, świadectwa ukończenia kursu podstawowego oraz kursów specjalistycznych, opinie służbowe), kserokopia pisma funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego KPP w N., kserokopia postanowienia KPP w N. z dnia [....] września 2015 r. nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, kopia protokołu przesłuchania obwinionego z dnia [...] października 2015 r., kopia listu otwartego funkcjonariuszy KPP w N., kserokopia postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia [...] października 2015 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego, kserokopie pism kierowanych do Ministra Spraw Wewnętrznych, Pełnomocnika Ministra ds. Równego Traktowania w Służbach Mundurowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Komendanta Głównego Policji, Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. oraz Biura Rzecznika Praw Obywatelskich Pełnomocnika Terenowego w W. Komendant Główny Policji wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] P. H. podejrzany jest o pięciokrotne popełnienie przestępstw związanych z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, że postępowanie jest prowadzone w wyniku działań operacyjnych wewnętrznych organów kontrolnych i to, że wydźwięk tego zdarzenia oraz towarzyszący mu przekaz medialny w tym względzie jest duży i w większości zdecydowanie negatywny. W ocenie organu odwoławczego, podejrzenie policjanta o popełnienie ww. przestępstw, które są czynami o znacznym ciężarze gatunkowym, spotykającymi się w większości z negatywnym odbiorem społecznym (co można zaobserwować na podstawie dołączonych do akt postępowania artykułów prasowych oraz zamieszczonych do tych artykułów komentarzy) sprawia, iż [...] P. H. niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Organ odwoławczy podkreślił, iż w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii, co oznacza, że nie może pozostawać w służbie. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Realizowane przez Policję zadania wymagają, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu - jak w sprawie niniejszej - postawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Komendant Główny Policji podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, ale również jest niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy. Policjanci muszą mieć świadomość, że nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności rozwiązania z [...] P. H. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w O. w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, zapewniając stronie możliwość czynnego w nim udziału. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Komendant Główny Policji zaznaczył, iż organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Zatem w niniejszym postępowaniu organ I instancji nie był uprawniony ani zobowiązany do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego też powodu organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Organ odwoławczy podkreślił, iż okolicznością, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji nie jest popełnienie przestępstwa przez funkcjonariusza, ale przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia wskazanych przestępstw. Stąd też nie jest celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchań strony lub świadków, a zatem postępowania ukierunkowanego na ustalenie, czy wymieniony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy) istotnym jest fakt przedstawienia przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstwa. W ocenie organu odwoławczego, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed nią wymagania. Tych kryteriów [...] P. H. nie spełnia, czemu organ I instancji dał wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, a ewentualne wady uzasadnienia decyzji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy. Odnośnie pozytywnego dla strony stanowiska Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w O., organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa więc wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna. Zaskarżony rozkaz personalny poprzedzony był wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, przy czym negatywne odniesienie się tej organizacji do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu. W ocenie organu odwoławczego, argumenty zaprezentowane w ww. opinii, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej okoliczności, nie uzasadniają pozostawienia skarżącego w służbie. Organ II instancji podkreślił, iż zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko by wykluczała związane z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych – patrz wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1853/13. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Czyniąc to, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez P. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1 i art. 107 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż zachodzi szczególnie ważny interes służby, o którym mowa w tym przepisie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu I Instancji i przywrócenie skarżącego do służby, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, iż w realiach niniejszej sprawy interes publiczny – rozumiany jako interes Policji – przeważa nad słusznym interesem indywidualnym skarżącego funkcjonariusza. Przywołana przez Komendanta Głównego Policji argumentacja ma charakter ogólnikowy i tendencyjny, a także nie wskazuje w sposób jasny czy jednoznaczny kryteriów, na podstawie których przyjęto w niniejszym postępowaniu prymat interesu ogólnego nad indywidualnym. Komendant ten nie wziął bowiem pod uwagę szczególnej sytuacji życiowej i materialnej [...] P. H., któremu brakuje 3 miesiące do osiągnięcia stażu służby uprawiającego do przejścia na emeryturę i do tej pory jego służba w Policji przebiegała nienagannie (był nagradzany za nienaganna służbę). Skarżący posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci, w tym dziecko niepełnosprawne. Zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie zostało prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, m.in. nie przesłuchano w charakterze świadków funkcjonariuszy pracujących wspólnie ze skarżącym, nie wzięto pod uwagę wszystkich dokumentów i opinii znajdujących się w aktach sprawy. Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter ogólnikowy i wskazuje na tendencyjny sposób prowadzenia postępowania. Nie każdy bowiem, nawet publiczny zarzut uczyniony funkcjonariuszowi daje podstawę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające powinno doprowadzić organ do umorzenia postępowania, czego nie uczyniono naruszając art. 105 § 1 k.p.a. Za bezprzedmiotowością niniejszego postępowania przemawia okoliczność, iż skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego w jego sprawie. Dla ochrony interesu społecznego jest to rozwiązanie wystarczające, które godzi ten interes ze słusznym interesem strony. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04 (publ. OTK-A 2004/9/93), przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądy podkreślają również, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany", to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1715/13; z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07; publ. j.w.). Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – P. H. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że na skutek postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w O. z dnia [...] września 2015 r. (sygn. akt [...]) skarżący stanął pod zarzutem pięciu przestępstw popełnionych w służbie (związanych z nadużyciem przyznanych funkcjonariuszom Policji kompetencji). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postępowanie zostało zainicjowane przekazaniem do Prokuratury materiałów niejawnych uzyskanych w wyniku czynności operacyjnych Policji, zaś informacje wynikające z tych materiałów, powiązane są ze sprawami karnymi prowadzonymi pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w N. Ponadto Sąd Rejonowy w O. Wydział [...] Karny - postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. - zastosował wobec wymienionego funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres jednego miesiąca, z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia poręczenia majątkowego. W przypadku zaś spełnienia powyższego warunku, Sąd postanowił zastosować wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu oraz dozoru Policji. Powyższe okoliczności skutkowały tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem wymienionych wyżej przestępstw w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw przez prokuratora, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111). Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W tym zaś przypadku skarżący jest podejrzany o nadużycie i przekroczenie uprawnień podczas dokonywania czynności służbowych wobec zatrzymanych, a zatem zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta, czy też wręcz zachować przez opinię publiczną napiętnowanych. Zaś już samo objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie może mieć wpływu okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa był cenionym i zaangażowanym w służbę funkcjonariuszem, o czym zaświadcza opinia Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w N. oraz dotychczasowy nagradzany przebieg służby. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech umożliwiających mu pełnienie służby w szeregach Policji. Zgodzić należy się zatem z organem, że fakt wieloletniej, nienagannej służby skarżącego, wobec utraty przymiotów niezbędnych do dalszej służby, nie przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w szeregach Policji. Stąd okoliczność, że policjant prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie przestępstw urzędniczych, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Oceny tej nie może zmienić postulowana sytuacja prywatna i rodzinna skarżącego, bowiem ciężar gatunkowy zarzutów, pod którymi stanął skarżący wymagał stanowczych działań przełożonych, a te dyktowało dobro służby. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1034/13; publ. j.w.), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Zauważyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, o czym stanowi art. 43 ust. 3 ww. ustawy. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która zajęła negatywne stanowisko w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Przy czym zaznaczyć należy, że opinia ww. organizacji nie ma mocy wiążącej dla organu orzekającego, który odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego. Organ zapoznał się również z treścią listu otwartego funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w N. z dnia [...] października 2015 r. uznając, że dokument ten nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego. Odnosząc się do argumentacji skargi zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Nie można też podzielić stanowiska strony skarżącej, iż do czasu zakończenia postępowania karnego wystarczające jest pozostawanie funkcjonariusza w zawieszeniu w czynnościach służbowych. W tym względzie wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 31 października 2008r. sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Nieuzasadniony jest tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania dowodowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 oraz niewykazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek warunkujących jej podjęcie (art. 107 § 3 k.p.a.). Podkreślenia wymaga, iż organ Policji w tym postępowaniu nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Dla organu wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów i zastosowaniu środka zapobiegawczego. Organ nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Tej oceny dokonał Prokurator decydując się na postawienie skarżącego w stan oskarżenia. To utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez funkcjonariusza, przy ocenie jego zachowań sprzeniewierzających się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w zestawieniu z jego nienaganną dotychczasową służbą, sytuacją osobistą i rodzinną, dawały organowi wybór, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ zaś w podanych motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby. Na decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nie miały wpływu okoliczność podnoszone w piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r., powołujące się na nieprawidłowości w postępowaniu karnym prowadzonym w sprawie skarżącego, a dotyczące uchybień proceduralnych, polegających na zastąpieniu zeznań świadków rozpytaniem utrwalonym w formie notatki służbowej. Załączone do pisma procesowego postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt [...], jako wydane po zamknięciu postępowania wyjaśniającego i wydaniu decyzji zwolnieniowej, tym samym nieznane organowi orzekającemu (nieistniejące wówczas) nie może przemawiać za dokonaniem przez organ Policji błędnych ustaleń w sprawie, prowadzących do wydania nieprawidłowej decyzji. Poza tym wskazane w ww. postanowieniu uchybienia formalne, co do sposobu utrwalania i gromadzenia materiału dowodowego, nie dyskredytują samych zarzutów popełnienia przez skarżącego przestępstw urzędniczych. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia i na jego podstawie zasadnie dał prymat interesowi publicznemu podejmując decyzje o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.