II SA/Wa 972/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku właściwości miejscowej do rozpoznania wniosku postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w sprawie wniosku A. S. (dalej jako "skarżąca") o najem lokalu z zasobu [...], stwierdził brak właściwości miejscowej Zarządu Dzielnicy [...] do rozpatrzenia powyższego wniosku. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. zatytułowanym "Odwołanie" skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] podtrzymał rozstrzygnięcie zawarte w uchwale nr [...]. Następnie pismem z dnia 12 maja 2017 r. nr [...] poinformowano skarżącą, że w odpowiedzi na pismo w sprawie niezakwalifikowania A. S. do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], wniosek skarżącej został przedstawiony Zarządowi Dzielnicy [...], który uchwałą nr [...] potrzymał rozstrzygnięcie zawarte w uchwale nr [...]. Skarżąca w dniu 9 czerwca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] podtrzymaną w mocy uchwałą Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na fakt, że skarżąca przed złożeniem skargi do WSA nie wezwała uprzednio organu do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wnioski zawarte w treści zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. skarżąca cofnęła skargę wskazując, że złożyła wniosek w sprawie mieszkania kwaterunkowego w gminie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że znajdujący zastosowanie w sprawie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym" i art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), w zakresie wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, z dniem 1 czerwca 2017 r. uległy zmianie na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (tj. ustawy o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem mając na względzie datę wydania zaskarżonej uchwały (4 kwietnia 2017 r.), zastosowanie winny znaleźć w sprawie przepisy w brzmieniu obowiązującym przed powołaną wyżej zmianą. Stosownie zatem do art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu dotychczasowym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu dotychczasowym jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Bez znaczenia pozostaje przy tym nazwa pisma, gdyż podstawowym elementem kwalifikującym pismo jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest zakwestionowanie zaskarżonego aktu jednostki samorządu terytorialnego. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania, mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę, za przyczyną której to się stało (por. postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 895/11 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnego pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Odwołanie", które w istocie stanowiło wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Niezasadny jest zatem wniosek organu o odrzucenie skargi, bowiem skarga została wniesiona zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Jednocześnie wskazać należy, że skarżąca pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. cofnęła skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159). Z ww. przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek w przedmiocie cofnięcia skargi musi zbadać, czy wycofanie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Sąd rozpoznając wniosek skarżącej o cofnięcie skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. W związku powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a Sąd orzekł jak postanowieniu.