II SAB/Wa 100/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), , Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie przeniesienia na stanowisko postanawia - odrzucić skargę - Powołany przez Szefa Służby Cywilnej Zespół Konkursowy, uchwałą z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], działając na podstawie § 4 ust. 3 w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 91, poz. 1028), po przeprowadzeniu konkursu na stanowisko [...] w Ministerstwie [...], wskazał Szefowi Służby Cywilnej, jako kandydata na powyższe stanowisko, A. S. Pismem z dnia 15 czerwca 2005 r. do Szefa Służby Cywilnej, skarżący wniósł o niezwłoczne podpisanie decyzji przenoszącej go z Ministerstwa [...] do Ministerstwa [...] na stanowisko wskazane w powyższej uchwale. Szef Służby Cywilnej pismem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] stwierdził, że ze względu na przeszkodę prawną odmawia przeniesienia skarżącego na stanowisko. Uzasadniając natomiast swoje stanowisko podał, że powziął wiadomość, iż wobec wymienionego toczy się postępowanie karne o przestępstwo popełnione umyślnie. Pismem z dnia 26 lipca 2005 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zastępca Szefa Służby Cywilnej pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], podtrzymał stanowisko przedstawione w piśmie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...]. Pozwem z dnia 23 grudnia 2005 r. skierowanym do Sądu Rejonowego dla W., skarżący wniósł o zobowiązanie Szefa Służby Cywilnej do przeniesienia go na wyżej wskazane stanowisko oraz zasądzenie odszkodowania, zmienionego następnie pismem procesowym z dnia 12 stycznia 2006 r. o wydanie wyroku przenoszącego go na stanowisko. Sąd Rejonowy dla W. postanowieniem częściowym z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...], stwierdził swoją niewłaściwość w zakresie o roszczenie o przeniesienie na inne stanowisko służbowe i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W wyniku zażalenia skarżącego, Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. sygn. akt [...], oddalił zażalenie. W piśmie procesowym z dnia 26 października 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący sprecyzował pozew z dnia 23 grudnia 2005 r. podając, że jest to skarga na bezczynność Szefa Służby Cywilnej polegająca na odmowie przeniesienia go na wskazane już wyżej stanowisko służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SAB/Wa 183/06, odrzucił skargę uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powagą rzeczy osądzonej, bowiem żądanie skarżącego było tożsame ze sprawą zakończoną przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt II SAB/Wa 171/05 odrzucającym skargę. W wyniku skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie z dnia 25 kwietnia 2007 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1312/07, uchylił zaskarżone postanowienie i w uzasadnieniu stwierdził, że prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r. nie może korzystać z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). W odpowiedzi na skargę Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, bądź o odrzucenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie umorzenia podał, że nowe przepisy nie przewidują przejścia zadań i kompetencji Szefa Służby Cywilnej na Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w zakresie obsadzania wyższych stanowisk w służbie cywilnej. Natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie odrzucenia skargi ma swoje uzasadnienie w powadze rzeczy osądzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. Z nadesłanych do sprawy akt wynika, iż Szef Służby Cywilnej - odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 15 czerwca 2005 r., w którym wniósł on o niezwłoczne podpisanie decyzji przenoszącej go z Ministerstwa [...] do Ministerstwa [...] na stanowisko wskazane w uchwale z dnia [...] kwietnia 2005 r. - pismem z dnia [...] lipca 2005 r. udzielił A. S. odpowiedzi. Należy stwierdzić, iż przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu najpóźniej w dniu 26 lipca 2005 r., bowiem w tym właśnie dniu złożył on wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Szef Służby Cywilnej udzielił A. S. odpowiedzi, w której podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z [...] lipca 2005 r. W niniejszej sprawie kwestią drugorzędną jest ocena, czy pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] lipca 2005 r. stanowi obarczoną brakami formalnymi decyzję administracyjną, czy też stanowi ono jedynie pismo zawierające stanowisko organu w sprawie. Należy podkreślić, że zostało ono przez skarżącego potraktowane jako decyzja administracyjna, skoro wniósł on od niej odwołanie w trybie art. 127 § 3 kpa. Jednak nawet jeśli przyjąć, że pismo z dnia [...] lipca 2005 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, to niewątpliwie organ zarówno pismem z dnia [...] lipca 2005 r. jak i pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. udzielił A. S. odpowiedzi na jego żądanie zawarte w piśmie z dnia 15 czerwca 2005 r. W konsekwencji organ nie pozostawał w bezczynności w chwili złożenia przez skarżącego w dniu 23 grudnia 2005 r. pozwu skierowanego do Sądu Rejonowego dla W., przekazanego następnie przez tenże sąd do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazać należy, iż w sprawie skargi na bezczynność organu przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. Jeśli żądana czynność została wykonana, to organ nie pozostaje w bezczynności. I nie ma w takiej sytuacji znaczenia zgodność lub niezgodność z prawem wydanej decyzji, postanowienia lub innego aktu. W sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Akt ten może być przedmiotem oceny zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu. Reasumując, skoro przed złożeniem skargi Szef Służby Cywilnej udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego, to nie można przyjąć, że organ pozostawał w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2005 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.