II SAB/Wa 1127/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. S. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie danych osobowych postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy - E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 28 listopada 2015 r. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie danych osobowych. W toku postępowania skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca oświadczyła, że do akt sprawy składa kopię skierowanego do organu "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" z dnia 20 lutego 2016 r. Organ przy piśmie z dnia 19 lutego 2016 r., oświadczył, że skarżąca przed złożeniem przedmiotowej skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych (por postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, postanowienie z 21 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1053/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 37 § 1 kpa. E. S. przed wniesieniem skargi nie wezwała Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przy czym w orzecznictwie i doktrynie podnosi się, że "inną przyczyną" jest m.in. wniesienie skargi bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skoro w przedmiotowej sprawie skarga nie może zostać rozpoznana z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie art. 247 cytowanej ustawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.