II SAB/Wa 1128/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Eugeniusz Wasilewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie wypłaty należności z tytułu oddelegowania 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w G. do rozpoznania wniosku M. C. z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie wypłaty należności z tytułu oddelegowania, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w G. na rzecz M. C. kwotę 197 (słownie: sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 17 grudnia 2014 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie wypłaty należności z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. wniósł o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, wniósł o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w [...] do naliczenia i wypłacenia należności oraz zobowiązanie Komendanta do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu [...] lipca 2012 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] raportem dotyczącym wypłacenia należności z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Podał, że począwszy od ww. daty do dnia złożenia skargi trwa korespondencja pomiędzy nim a Komendą Powiatową Policji w [...], co ma na celu przedłużenie postępowania i nieudostępnianie pełnej dokumentacji dotyczącej przebiegu służby w związku z oddelegowaniem do innej miejscowości. Skarżący podał, że za każdym razem, w ww. pismach podnoszony jest fakt niezłożenia dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków. Podniósł, że pomimo wielokrotnego potwierdzania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w pismach, że należności z tytułu oddelegowania do pełnienia czynności w innych miejscowościach - należą się - do dnia dzisiejszego należności tych nie otrzymał. Skarżący wskazał, że w dniu [...] września 2014 r. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. w terminie. Skarżący podał, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, każda czynność materialno-techniczna winna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej, o której załatwienie zwróciła się strona mająca w tym interes prawny. Taka forma załatwienia, umożliwiająca instancyjną i pozainstancyjną kontrolę zgodności rozstrzygnięcia z prawem, w najlepszy sposób chroni bowiem zarówno interes społeczny, jak i interes indywidualny strony (tak np.: NSA /w:/ uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2083/82, ONSA z 1983r., nr 1, poz. 14). W przypadku złożonego wniosku, właściwy w sprawie organ Policji, zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę w drodze decyzji administracyjnej, co do dnia dzisiejszego nie zostało uczynione. Organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że M. C. w dniu [...] lipca 2012 r. zwrócił się raportem o wypłacenie ekwiwalentu za oddelegowanie do czasowego pełnienia służby. W odpowiedzi na przedmiotowy raport pismem [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. poinformowano w/w, iż z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i następnie pismem [...] z dnia [...] września 2012r. potwierdzono zasadność roszczenia policjanta odnośnie okresów od [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r., od [...] listopada 2011 r. do [...] kwietnia 2012 r. i od [...] maja 2012r. do [...] lipca 2012 r. Natomiast odnośnie okresu od dnia [...] stycznia 2009 r. do [...] maja 2009 r. należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 107 ustawy o Policji roszczenie o wypłatę należności uległo przedawnieniu, o czym poinformowano policjanta pisemnie. Przytoczyć tu należy wyrok WSA w Opolu z dnia 6 września 2011 r. (II SA/Op 166/11), zgodnie z którym upływ przedawnienia jest przesłanką materialno - prawną, która powoduje, że policjantowi nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do należności pieniężnych. Jednocześnie w pismach z dnia: [...] października 2012 r., [...] października 2012 r. i [...] kwietnia 2013r. oraz w kolejnych pismach z dnia: [...] kwietnia 2013 r., [...] lutego 2014r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] sierpnia 2014r. i [...] września 2014 r., a także [...] grudnia 2014 r. i [...] marca 2015 r. na podstawie § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia informowano zainteresowanego, że w celu rozliczenia kosztów podróży konieczne jest złożenie dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków oraz oświadczenia o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet. Organ wskazał, iż niezłożenie dokumentów i oświadczenia uniemożliwia wypłacenie należności z tytułu podroży służbowej w związku z oddelegowaniem do czasowego pełnienia służby. Podano, że Komendant Powiatowy Policji w [...] w żadnym razie nie uchyla się od wypłacenia skarżącemu należności finansowych, wynikających z oddelegowania do okresowego pełnienia służby w/w w komórkach organizacyjnych KPP [...]. Roszczenie M. C. zostało uznane za zasadne, lecz zgodnie z obowiązującymi przepisami, jego realizacja uzależniona jest od złożenia przez wymienionego rachunku lub też zestawienia faktycznie poniesionych kosztów podróży, czego ten odmawia. Organ podniósł, że ponieważ wypłata takiej należności jest czynnością materialno-techniczną, dokonywaną na podstawie złożonych dokumentów, nie wydaje się w tej sprawie decyzji administracyjnej. W analizowanym przypadku, nie można również mówić o odmowie wypłaty należności za delegacje, lecz o braku możliwości naliczenia należnych do wypłaty kwot, czyli dokonania czynności materialno- technicznej. Organ podniósł, że skarżącego wielokrotnie informowano, iż w przypadku nie posiadania rachunków oraz biletów wystarczające jest przedstawienie zestawienia faktycznie poniesionych kosztów podróży, które nie musi być przedstawione na druku tzw. delegacji ([...]). W celu ułatwienia realizacji przedmiotowego obowiązku skarżącemu kilkakrotnie przesyłano wzór zestawienia zawierającego niezbędne dane do dokonania rozliczenia. Ponadto w piśmie [...] z dnia [...] grudnia 2014r. poinformowano w/w, iż w przypadku trudności w sporządzeniu przedmiotowego zestawienia, istnieje możliwość wyjaśnienia wszelkich wątpliwości przez pracownika komendy zajmującego się przedmiotowym zagadnieniem osobiście lub pod numerem telefonu. Odnosząc się do kwestii dokumentacji dotyczącej przebiegu służby policjanta, organ wskazał, iż w/w dopiero w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. poinformował, że nie ma możliwości sporządzenia zestawienia faktycznie poniesionych kosztów delegowania, z uwagi na brak takiej dokumentacji. W związku z powyższym w kolejnych pismach z dnia [...] lipca 2014 r. i z dnia [...] lipca 2014 r. poinformowano skarżącego, że możliwe jest przesłanie mu kopii przedmiotowej dokumentacji po złożeniu stosownego wniosku z jego strony, jak również udostępnienie jej w tutejszej jednostce. Pomimo niezłożenia przez skarżącego takiego wniosku, w celu udzielenia wszelkiej pomocy ze strony KPP [...], policjantowi przesłano wyciągi z grafików służby w dniu [...] sierpnia 2014r. i ponownie poinformowano o możliwości udostępnienia dodatkowej dokumentacji niezbędnej skarżącemu do udokumentowania wysokości poniesionych wydatków. Organ podkreślił, że nie jest więc prawdą, iż prowadzona ze skarżącym korespondencja miała na celu nieudostępnienie dokumentacji dotyczącej przebiegu służby w związku z delegowaniem. Nie jest również prawdą, iż pomimo wielokrotnych próśb policjantowi nie przesłano kart rozliczenia miesięcznego służby. Z wnioskiem takim policjant zwrócił się dopiero w dniu [...] września 2014r. W odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia [...] września 2014r. poinformowano zainteresowanego, iż w systemie [...] wprowadzane są "Karty efektywności służby policjanta realizującego zadania o charakterze prewencyjnym" i przesyłano zestawienie za okresy, które podlegały rejestracji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niedopełnienia obowiązku wydania decyzji w sprawie przedmiotowego roszczenia organ wskazał, że z przepisów ustawy o Policji nie wynika, aby sprawa rozliczenia należności policjanta z tytułu delegacji podlegała rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. Z art. 113 ust.1 ustawy o Policji wynika, że policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. W przepisie tym posłużono się zwrotem "przysługuje", który wskazuje na powstanie uprawnień bezpośrednio z mocy ustawy. Skoro uprawnienie do powyższych należności powstaje bezpośrednio z mocy ustawy, to nie zachodzi konieczność konkretyzacji normy prawnej przez organ administracji publicznej, co oznacza, że kwestia przyznania i wypłaty tych należności nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej. Również z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. nie wynika, że sprawy tego typu należy rozstrzygać w formie decyzji. Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem WSA w Olsztynie zawartym w orzeczeniu z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt. II SAB/OI 51/08 realizacja uprawnień policjanta wynikających z treści art.113 ust. 1 ustawy o Policji następuje w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty stosownych należności z tytułu delegowania. Czynność ta jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pomimo wielokrotnego informowania, iż Komendant Powiatowy Policji w [...] dokona stosownego rozliczenia należności z tytułu delegacji w terminie 14 dnia od złożenia przez zainteresowanego stosownych dokumentów do dnia dzisiejszego policjant ich nie przedstawił, co jest jedynym powodem niedokonania wypłaty z tytułu delegowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 616/15 odrzucił skargę M. C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wypłaty należności z tytułu oddelegowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarzuty skarżącego dotyczą bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 k.p.a., na co wskazuje treść pism kierowanych przez skarżącego do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2741/15 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 616/15. W uzasadnieniu NSA wskazał, że z akt sprawy oraz skargi do Sądu bezspornie wynika, że przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku M. C. z dnia [...] lipca 2012 r. Wnioskiem tym skarżący, na podstawie art. 36 ust. 1 i 5 w zw. z art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wypłacenie należności przysługujących mu z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż odmowa dokonania czynności materialno-technicznej powinna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, o której załatwienie wnosi strona mająca w tym interes prawny. Zarówno we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w aktualnych orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji, dopuszcza się w określonych sprawach administracyjnych, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpatrzenie wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. powinno zakończyć się zatem albo dokonaniem przez organ czynności materialno-technicznej, w postaci wypłaty wnioskowanych należności, albo wydaniem decyzji administracyjnej odmawiającej ich wypłaty. Stanowisko to potwierdza również sam Komendant Powiatowy Policji w [...], wskazując w odpowiedzi na skargę, iż roszczenie skarżącego zostało uznane za zasadne, lecz zgodnie z obowiązującymi przepisami, jego realizacja uzależniona jest od złożenia przez w/w rachunku lub zestawienia faktycznie poniesionych kosztów podróży, czego skarżący odmawia. Powyższa kwestia i zasadność nierozpatrzenia do dnia dzisiejszego wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. powinna była zatem zostać oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który winien przesądzić, czy organ pozostaje w bezczynności, czy też nie. Skarga M. C. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. jest zatem dopuszczalna, a Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż zarzuty skarżącego dotyczą bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest dopuszczalna. Przed jej wniesieniem skarżący wystąpił z zażaleniem w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. do organu wyższego stopnia. Sąd stwierdził jednocześnie, że skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku M. C. z dnia [...] lipca 2012 r., którym to wnioskiem policjant, na podstawie art. 36 ust. 1 i 5 w zw. z art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191, poz. 1598), zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wypłacenie należności przysługujących mu z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o Policji we wskazanym wyżej stanie prawnym i w stanie prawnym obowiązującym w dniu orzekania przez Sąd, w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposoby obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich wysokości oraz terminy i tryb wypłaty należności (art. 113 ust. 2). Stosownie do treści § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia, przepisy § 1-8 tego rozporządzenia (dotyczące sposobu przyznawania należności za krajowe podróże służbowe) stosuje się odpowiednio do policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. W świetle art. 11 ust. 5 cyt. rozporządzenia, należności z tytułu krajowej podróży służbowej (a więc i z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości) wypłaca się w terminie 14 dni od dnia przedłożenia przez policjanta dokumentów, o których mowa w ust. 3. Wypłata należności związanych z delegowaniem policjanta do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości następuje zatem, stosownie do przepisów w/w rozporządzenia, w drodze czynności materialno-technicznej. Przepisy ustawy o Policji oraz cytowanego rozporządzenia nie wskazują natomiast, w jakiej formie następuje odmowa wypłaty przedmiotowych należności. Z akt sprawy wynika, iż należności, o których mowa we wniosku M.C. z dnia [...] lipca 2012 r. nie zostały skarżącemu wypłacone. W sprawie jest bezsporne, że Komendant Powiatowy Policji w [...] nie kwestionował i nie kwestionuje, że roszczenie policjanta jest zasadne. W pismach z dnia [...] października 2012 r., [...] października 2012 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] lutego 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] sierpnia 2014 r. i [...]września 2014 r., a także [...] grudnia 2014 r. i [...] marca 2015 r. organ informował policjanta, że w celu rozliczenia kosztów podróży konieczne jest złożenie dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków oraz oświadczenia o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet. Wskazywał, że realizacja wypłaty uzależniona jest od złożenia przez policjanta rachunku lub zestawienia faktycznie poniesionych kosztów podróży. Z akt sprawy nie wynika, aby Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał decyzję administracyjną o odmowie wypłaty żądanych przez policjanta należności. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2741/15, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, rozpatrzenie wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. powinno zakończyć się albo dokonaniem przez organ czynności materialno-technicznej, w postaci wypłaty wnioskowanych należności, albo wydaniem decyzji administracyjnej odmawiającej ich wypłaty. Skoro Komendant Powiatowy Policji w [...] ani nie dokonał wypłaty wnioskowanych należności ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie wypłaty tych należności w terminie określonym w art. 35 k.p.a., stwierdzić należało, że organ pozostawał w bezczynności tak na dzień wniesienia skargi do Sądu, jak i pozostaje w bezczynności w dniu orzekania przez Sąd. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wpłynęła od organu informacja o zmianie stanu faktycznego sprawy w tym zakresie. Z tego względu Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku M.C. z dnia [...] lipca 2012 r. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu, choć trwająca ponad trzy lata, nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ, jak wynika z akt sprawy, nie kwestionował samego roszczenia skarżącego. Fakt niezakończenia postępowania w przewidzianej prawem formie decyzji administracyjnej wynikał z błędnego poglądu organu, iż zarówno wypłata należności, jak i odmowa wypłaty należności z tytułu oddelegowania stanowią czynność materialno-techniczną. Organ pozostawał zatem w błędnym przekonaniu, że niedokonywanie wypłaty należności – mimo wniosku strony – nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wskazania wymaga przy tym, że zarówno wniosek policjanta z dnia [...] lipca 2012 r., jak i kolejne pisma strony kierowane do organu nie pozostawały bez odpowiedzi Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Organ zawsze odpowiadał na nie, podtrzymując swoje stanowisko, iż dokona rozliczenia należności z tytułu delegacji po złożeniu przez policjanta stosownych dokumentów. Powyższe nie wskazuje na celowe działanie organu, które nakierowane byłoby na pozbawienie strony uprawnienia wynikającego z ustawy o Policji. Błędny pogląd organu co do właściwego sposobu zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem policjanta z dnia [...] lipca 2012 r. nie świadczy także o zamiarze pozbawienia strony możliwości dochodzenia swych praw. Z tych względów w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia, iż bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika organu, Sąd wskazuje, iż przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości nałożenia takiego obowiązku na organ. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 w zw. z art. 119 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania sądowego niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.