II SAB/Wa 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2013 r. 1. zobowiązuje Prezydenta [...] W. do rozpoznania wniosku A. Z. z dnia [...] stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta [...] W. na rzecz A. Z. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. (data wpływu do organu: 21 stycznia 2013 r.) A. Z., powołując art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 61 Konstytucji RP, zwrócił się do Urzędu Dzielnicy [...] Delegatury Biura [...] w W. "o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach budynku (całości akt): - ul. [...] związanych z procesami architektoniczno-budowlanymi w części wspólnej tego budynku, wymagającymi uzyskania pozwolenia, bądź zgłoszenia wraz z załącznikami składanymi przy złożeniu wniosku (w szczególności projektami) w zakresie własności [...] W. w tej nieruchomości, w formie dostępu do dokumentów w siedzibie urzędu i kserokopii dokumentów, w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku". Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], Urząd [...] W., Wydział [...] dla Dzielnicy [...], na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na konieczność przeanalizowania całości akt administracyjnych nieruchomości będącej przedmiotem wniosku (ul. [...]) oraz dużą ilość aktualnie załatwianych spraw administracyjnych, odpowiedź na wniosek zostanie udzielona do dnia [...] lutego 2013 r. Pismem z dnia 1 marca 2013 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wniósł o zobowiązanie Urzędu Dzielnicy [...] w W. Wydziału [...] do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż termin załatwienia sprawy wyznaczony przez organ pismem z dnia [...] lutego 2013 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 lutego 2013 r.) nie został dotrzymany i do chwili obecnej żądana informacja publiczna nie została udostępniona. Wskazał również, że przedłużenie terminu udostępnienia informacji publicznej nastąpiło po upływie ustawowego terminu. Zaznaczył, że żądana informacja jest informacją publiczną i jest w posiadaniu organu, do którego złożono wniosek. Zgodnie z art. 1 ust. 1 każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Dostęp do informacji publicznej przysługuje każdemu i wynika bezpośrednio z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Do chwili obecnej organ nie udostępnił żądanej informacji, zatem pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, iż pismem z dnia [...] marca 2013 r. udzielił odpowiedzi na wniosek A. Z. z dnia [...] stycznia 2013 r. Zaznaczył, że niedotrzymanie ustawowego terminu udzielenia odpowiedzi zostało spowodowane błędnym odczytaniem przez pracownika prowadzącego postępowanie adresu nieruchomości, którego wniosek dotyczył. Z treści pisma z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] wynika, że organ przekazał wnioskodawcy kserokopie: - zgłoszenia z dnia [...] czerwca 2005 r. robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę dotyczących wymiany okien w lokalu nr [...] w budynku ul. [...], złożonego przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami (ZGN) w Dzielnicy [...] W., - zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2006 r. robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę dotyczących wymiany okien w lokalu nr [...] w ww. budynku, złożonego przez ZGN w Dzielnicy [...] W., - zgłoszenia z dnia [...] października 2007 r. robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę dotyczących wymiany okien w lokalu nr [...] w budynku ul. [...], złożonego przez ZGN w Dzielnicy [...] W. Nadto w ww. piśmie organ poinformował, że po przeanalizowaniu całości akt postępowań administracyjnych prowadzonych w stosunku do nieruchomości przy ul. [...] stwierdził, że zgromadzone w nich dokumenty urzędowe dotyczą spraw indywidualnych załatwianych na wniosek osób fizycznych lub też Wspólnoty Mieszkaniowej tworzonej przez ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości. Sprawy te, w ocenie organu nie stanowią spraw publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc nie mogą zostać udostępnione w trybie tej ustawy. Uzasadniając powyższe stanowisko organ stwierdził, iż fakt, że decyzja administracyjna jest nośnikiem określonej informacji oraz fakt umieszczenia określonego dokumentu urzędowego w aktach administracyjnych nie uzasadnia jeszcze żądania udostępnienia go na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przewidziane w art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy prawo wglądu do dokumentów publicznych dotyczy wyłącznie dokumentów zawierających informację publiczną, co wynika bezpośrednio z treści art. 3 ust. 1 oraz art. 1 i 2 ustawy. W powiązaniu z art. 1 i 2 ustawy należy interpretować art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, dotyczący udostępniania treści dokumentów urzędowych. Tylko treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną (informację o sprawach publicznych) podlega udostępnieniu. Dalej organ zaznaczył, iż decyzja administracyjna jest niewątpliwie dokumentem urzędowym, nie jest to jednak wystarczająca przesłanka do udostępnienia jej treści w trybie ww. ustawy, podobnie jak akta administracyjne jako całość nie stanowią dokumentu urzędowego, o jakim mowa w ustawie. Dostęp do akt postępowań administracyjnych i zgromadzonych w nich dokumentów regulowany jest procedurą określoną w art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "K.p.a." i przysługuje co do zasady stronie postępowania. Poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach mogą podlegać udostępnieniu jeżeli będą odnosiły się do sfery życia publicznego, co każdorazowo powinno podlegać ocenie organu udostępniającego informację w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, gdyby wgląd do decyzji administracyjnych i akt postępowania administracyjnego był powszechny na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to bezprzedmiotowe stałyby się regulacje art. 73 i 74 K.p.a. W sytuacji jednoczesnego obowiązywania przytoczonych regulacji obydwu ustaw paradoksalnie strona postępowania miałaby trudniejszy dostęp do akt administracyjnych dotyczącego jej postępowania, niż osoby niebędące stronami. Osoby nie uznane za strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym zyskiwałyby "od kuchni" wgląd w dokumenty ich nie dotyczące, w sposób wykraczający poza unormowania określone w art. 73 K.p.a. Reasumując organ stwierdził, iż analiza akt archiwalnych nieruchomości przy ul. [...] umożliwiła przekazanie wnioskodawcy kopii ww. zgłoszeń dokonanych przez jednostkę organizacyjną o charakterze publicznym wydatkującą środki publiczne, a więc mieszczących się w obszarze uregulowanym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych budynku dotyczą postępowań - inicjowanych na wniosek ogółu właścicieli budynku reprezentowanych przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej lub bezpośrednio przez właścicieli lokali bądź ich użytkowników - dotyczących budynku mieszkalnego jako całości lub też poszczególnych lokali mieszkalnych. W ocenie organu postępowania te, jak i dotyczące ich dokumenty nie dotyczą spraw publicznych, w więc nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy. Końcowo zaznaczono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada wiedzy, które z części budynku stanowią własność [...] W., które zaś są własnością prywatnych właścicieli. A. Z., obecny na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r., wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. domagał się uzyskania z całości akt architektoniczno-budowlanych jedynie wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę bądź zgłoszeń wykonywanych prac budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę w zakresie dotyczącym części wspólnej nieruchomości [...]. Nadto zaznaczył, że chodziło mu o uzyskanie decyzji dotyczących remontów części wspólnej budynku, w szczególności instalacji gazowej oraz termomodernizacji i instalacji centralnego ogrzewania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, o następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - nie wypełnia. Przenosząc powyższe uwagi na stan rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływana jako: "u.d.i.p.", stanowiąca generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Wniosek taki złożył skarżący, organ zaś uznał, iż nie zachodzą warunki do udzielenia informacji z tego względu, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W ocenie Sądu stanowisko organu nie jest zasadne. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta w art. 1 ust. 1 traktuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych. W literaturze zwraca się uwagę, że pojęcie informacji publicznej nie może być rozpatrywane wyłącznie na tle powołanej normy prawnej. Wykładnia art. 1 u.d.i.p. mogłaby prowadzić do zbyt wąskiego rozumienia omawianego terminu. Powodowałoby to, że informację publiczną traktowano by jako tę, która odnosiłaby się do sprawy publicznej rozumianej jako dotyczącej pewnej zbiorowości. Nie obejmowano by wówczas tym pojęciem informacji odnoszącej się do spraw indywidualnych, chyba że strony postępowania byłyby osobami publicznymi. Takie określenie byłoby zbyt wąskie, sprzeczne z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Przepis ten wskazuje bowiem wyjątki od zasady udostępniania informacji, przy czym wyjątki te dotyczą właśnie informacji publicznej. Taka wykładnia nie uwzględniałaby też art. 61 Konstytucji RP (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002 r., str. 25 i nast.). Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że ustawodawca formułując w art. 61 Konstytucji RP zasadę "prawa do informacji", wyznaczył tym samym podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu od tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10; publ.: CBOSA; orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, respektując zasadę powszechnego dostępu do wiedzy o sprawach publicznych, przy ocenie, czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą należy interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji, co oznacza, że organ interpretując zapisy ustawowe powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została ujawniona (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 837/03, publ. LEX nr 79357). Uwzględniając powyższe, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02; publ.: CBOSA; orzeczenia. nsa.gov.pl). Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej np. w sferze prawa administracyjnego. Zauważyć należy, że udzielenie informacji to nie tylko dostarczenie informacji, lecz umożliwienie dostępu do informacji będących w posiadaniu danego podmiotu. Oznacza to, że organ może być zobowiązany nie tylko do poinformowania o swojej działalności, ale także do udostępnienia źródeł tej informacji. Zatem informacją może być również udostępnienie dokumentu i materiałów, które świadczą lub mogą świadczyć o działalności organu władzy publicznej i innych podmiotów zobowiązanych na gruncie u.d.i.p. Tym samym przedmiotowy walor mają dokumenty i inne materiały wytworzone przez wskazane organy i podmioty, jak też inne dokumenty, akta i materiały, które wprawdzie nie zostały przez nie wytworzone, ale są w ich posiadaniu, gdyż związane są z realizacją przez nie prawem przewidzianych zadań. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji. Obowiązek udzielenia informacji publicznej jest zatem tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez określony podmiot informacją o takim charakterze. Przy tak określonym zakresie przedmiotowym i podmiotowym u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że wniosek A. Z. został skierowany do podmiotu zobowiązanego na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej - Prezydenta [...] W. (wniosek wpłynął do Urzędu [...] W., Wydziału [...]), a ponadto - jak wynika ze stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. - organ ten jest w posiadaniu żądanych przez wnioskodawcę informacji, tj. dokumentów dotyczących procesów architektoniczno - budowlanych odnośnie części wspólnej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., której współwłaścicielem jest [...] W. Dokumenty te obejmują zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę oraz decyzje o pozwoleniu na budowę. Przechodząc do analizy treści wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. należy stwierdzić, iż jego żądanie dotyczy udzielenia informacji publicznej, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę, czy przyjęcie zgłoszenia robót budowlanych stanowi informację publiczną (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, publ. LEX nr 236231, a także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt IV SA/GL 808/07, publ. CBOSA; orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacja o rozstrzyganych przez organy administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją o działalności organów publicznych. Prawo dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych przed organami państwa, w szczególności zaś w postępowaniu administracyjnym, potwierdza przepis art. 5 ust. 3 u.d.i.p. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p jest również zgłoszenie robót budowlanych w sytuacji braku sprzeciwu właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Zgłoszenie to stanowi bowiem warunek wykonania tychże robót, jest więc odpowiednikiem pozwolenia na budowę w sytuacjach wskazanych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. tekst jedn. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). W świetle powyższego, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, wyrażonym w piśmie z dnia [...] marca 2013 r., że informację publiczną stanowią wyłącznie te dokumenty dotyczące spraw architektoniczno-budowlanych, które odnosiłyby się do inwestycji wykonywanych przez podmioty pełniące funkcje publiczne i wydatkujące środki publiczne. Za takie dokumenty organ uznał zgłoszenia robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie wymiany okien we wskazanych lokalach mieszkalnych dokonane przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. W ocenie Sądu, takie rozumienie informacji publicznej jest wadliwe, bowiem ogranicza konstytucyjne prawo do informacji i nie znajduje oparcia w przepisach u.d.i.p. Powyższe nie oznacza oczywiście, że w każdym przypadku informacja musi być udzielona w pełnym zakresie. Należy bowiem mieć na uwadze, że przepis art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przewiduje ograniczenie prawa do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Odnosząc się z kolei do stanowiska organu wyrażonego w ww. piśmie, iż realizacji wniosku skarżącego na gruncie u.d.i.p. stoi na przeszkodzie przepis art. 73 K.p.a. zauważyć należy, że czym innym jest uprawnienie osoby wykonującej prawo do informacji publicznej do "wglądu do dokumentów urzędowych" na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., a czym innym prawo strony do "wglądu w akta sprawy", o którym stanowi art. 73 § 1 K.p.a. Treść wniosku informacyjnego w sprawie niniejszej wskazuje w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny, że skarżący nie domagał się wglądu do akt postępowania jako zbioru dokumentów, lecz dostępu w trybie u.d.i.p. do określonych dokumentów związanych z procesami architektoniczno-budowlanymi odnośnie części wspólnej nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz uzyskania ich kserokopii. Z tego względu argumentacja organu odnośnie skutków prawnych płynących z art. 73 K.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Na marginesie już tylko godzi się zauważyć, że w sytuacji, gdy organ powziął ewentualne wątpliwości co do zakresu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, tj. co do tego, jakich konkretnie dokumentów domaga się skarżący, winien zwrócić się do skarżącego o doprecyzowanie treści wniosku w tej mierze. Tego jednak organ nie uczynił przyjmując arbitralnie, że żądane informacje nie posiadają waloru informacji publicznej. Konkludując stwierdzić należy, że wnioskowane informacje mają, wbrew stanowisku organu, charakter informacji publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). Skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych dokumentów, to Prezydent [...] W. (Wydział [...]) pozostaje w bezczynności. Zaznaczenia wymaga, że dla powyższej oceny nie ma znaczenia okoliczność udostępnienia skarżącemu kserokopii ww. zgłoszeń robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę dotyczących wymiany okien w trzech lokalach budynku przy ul. [...], złożonych przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. Dokumenty te nie odnoszą się do żądania wniosku, który dotyczył dokumentów związanych z procesami architektoniczno-budowlanymi odnośnie części wspólnej ww. nieruchomości, a nie odnośnie poszczególnych lokali. Stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej. Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku (21 stycznia 2013 r.) i datę wniesienia skargi na bezczynność organu (4 marca 2013 r.), uwzględniając także czynności, jakie organ podejmował, choć nieprawidłowe, nie można uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Z powyższych względów należało zobowiązać Prezydenta [...] W. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. bądź poprzez udostępnienie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z prawem wniesienia skargi do sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 149 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji.