II SAB/Wa 129/14

Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. B. na bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie przydzielenia lokalu komunalnego postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z 10 stycznia 2014 r. Je. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy [...], wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie o sygn. [...] oraz o całkowite zwolnienie od kosztów postępowania sądowo – administracyjnego. Zarządzeniem Sędziego Sprawozdawcy z 4 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do sprecyzowania skargi poprzez jednoznaczne określenie jej przedmiotu tj. wskazanie czy niniejsza skarga jest skargą na bezczynność (przewlekłość) Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu czy też jest to skarga na bezczynność (przewlekłość) w zakresie innego postępowania, jeżeli tak to należy dokładnie określić przedmiot tego postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 23 czerwca 2014 r. skarżący sprecyzował skargę i wskazał, że przedmiotowa skarga dotyczy przewlekłości Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony. Prawo pomocy, uregulowane w art. 243 i przepisach następnych ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Jednak wolą ustawodawcy wprowadzono do procedury sądowoadministracyjnej jeden, wyjątkowy przypadek, gdy, niezależnie od sytuacji majątkowej strony, prawo pomocy jej nie przysługuje. Mianowicie, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 P.p.s.a.). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912; z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10, LEX 621860; z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 577/10, LEX nr 737523). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi, bowiem skarżący przedmiotem skargi uczynił przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu. Należy zauważyć, że wynajem lokali komunalnych jest realizowany w drodze umowy cywilnoprawnej a nie decyzji. Jeśli więc wniosek dotyczy przydziału lokalu komunalnego to nie jest to sprawa z zakresu działania administracji publicznej lecz sprawa cywilnoprawna. Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150). Powołana wyżej ustawa nie przewiduje załatwiana spraw przyznawania lokali w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 4 ust. 1-3 powołanej ustawy, kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Nie oznacza to jednak, że musi to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej, tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku kwestie te są bowiem załatwiane w formie cywilnoprawnej (umowa najmu) i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne. Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, nie mieści się w kategorii spraw, w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego. Brak jest bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby taki obowiązek na organ. W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, który wyznaczony jest treścią art. 3 P.p.s.a. Powyższe czyni wniesioną skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji - oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. W tej zaś sytuacji, skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.