II SAB/Wa 150/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A.C. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w O. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę A. C. (dalej: "Skarżąca") za pośrednictwem poczty elektronicznej, w dniu [...] grudnia 2022 r. skierowała do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] (dalej: "Prezes Sądu" "organ") wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie informacji o: 1. wynagrodzeniach pracowników i pracownic Sądu Okręgowego w [...], wypłaconych w miesiącach: wrzesień, października, listopad, grudzień, z uwidocznieniem imienia i nazwiska, działu/pionu, funkcji, kwoty wynagrodzenia; 2. nagrodach, przyznanych w roku 2020 i 2021 (imię i nazwisko), wraz z uzasadnieniami. Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r., wysłanym pocztą elektroniczną na adres e-mail skarżącej: [...], Prezes Sądu, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. poprzez jego podpisanie - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciła się do organu o wskazanie podstawy prawnej i cel wezwania o złożenie podpisu. W piśmie z dnia z dnia [...] stycznia 2022 r., wysłanym pocztą elektroniczną, organ wyjaśnił skarżącej, że z uwagi na możliwość wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał ją do uzupełnienia braku formalnego pisma poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. wysłanym pocztą elektroniczną skarżąca stwierdziła, że "brak możliwości wydania decyzji administracyjnej nie upoważnia do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia". Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. prezes Sądu pozostawił wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2021 r. bez rozpoznania, o czym poinformował skarżącą, za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu [...] stycznia 2022 r. Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. A C, reprezentowana przez r. pr. A K, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezes Sądu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2021 r. Skarżąca zarzuciła Prezesowi Sądu naruszenie: 1) art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu ustawowego terminu; 2) art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - przez pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania w zakresie w jakim organ nie zmierzał do wydania decyzji administracyjnej. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenie grzywny w wysokości 100 zł oraz o nakazanie organowi rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Prezes Sądu wskazał, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakreślonym terminie. Organ wyjaśnił, że skarżąca żądała udostępnienia informacji znacznie wykraczającej poza ramy informacji publicznej, o której mowa w przepisie art. 6 u.d.i.p., z uwagi na szczegółowość danych oraz prywatność osób fizycznych, których dotyczyła, a także ochronę danych osobowych pracowników organu. Prezes Sądu wskazał, że ograniczenia prawa do informacji publicznej zostały uregulowane w przepisie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Organ stwierdził, że wprawdzie w przedmiotowym wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. skarżąca nie żądała udostępnienia informacji objętych zakresem ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 742 ze zm.), to jednak zakres żądanych informacji podlegał ochronie z uwagi na przepisy rangi ustawowej dotyczące tajemnic ustawowo chronionych. Organ wskazał, że ta kategoria obejmuje w szczególności tajemnice chronione w myśl m.in.: art. 3 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 75 ze zm.), art. 6 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1651 ze zm.), art. 27 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 850 ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1192 ze zm.), art. 15 i 16 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1914), art. 78 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1415 ze zm.), art. 40 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 790 ze zm.), art. 2 pkt 9 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 955 ze zm.), art. 293 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) i innych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawnione dane podatników jedynie od strony zbiorczej, a nie z punktu widzenia konkretnej osoby. Stwierdził również, że o zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej "decyduje spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji. Natomiast powołując się na stanowisko doktryny stwierdził, iż szczególnej ochronie podlegają informacje dotyczące podmiotów indywidualnych (fizycznych i prawnych) w zakresie, w jakim dotyczą ich prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie stanowi wyraźne nawiązanie do art. 47 Konstytucji RP, który stanowi, że: "Każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym". W doktrynie wskazuje się również, że "prawo określone w art. 47 zabrania ingerencji państwa w ustalony prawnie zakres życia człowieka, zaś w przypadku naruszenia tej sfery nakazuje państwu zapewnić ochronę. Z użytej stylistyki wynika, iż prawo to dotyczy wszystkich osób przebywających w Polsce, niezależnie od posiadanego obywatelstwa". Zdaniem organu konkretyzacja zasady ochrony prywatności z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyrażona została w licznych aktach normatywnych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1781), każdy, a więc nie tylko obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Ustawa określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. Zawarte w niej normy znajdują zastosowanie w odniesieniu do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego, do państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych, jak również do podmiotów niepublicznych realizujących zadania publiczne oraz osób fizycznych i osób prawnych, a także jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, jeżeli przetwarzają dane osobowe w związku z działalnością zarobkową, zawodową lub dla realizacji celów statutowych. Organ zwrócił uwagę, że na gruncie uprzednio obowiązującego stanu prawnego, w doktrynie wyrażono pogląd, że jeżeli informacja publiczna zawiera w swej treści dane osobowe lub dane wrażliwe, niezbędne jest także dokonanie analizy zgodności jej treści z wymogami określonymi w ustawie o ochronie danych osobowych. A contrario, brak występowania w konkretnej informacji danych, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., nie uzasadnia mechanicznej legalizacji takiej informacji w trybie art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie organu pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym, zważywszy na dyrektywę zawartą w motywie nr 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz.UE.L Nr 119, str. 1, ze zm.), który wskazuje, że aby przetwarzanie danych było zgodne z prawem, powinno się odbywać na podstawie zgody osoby, której dane dotyczą, lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej prawem: albo w niniejszym rozporządzeniu, albo w innym akcie prawnym Unii lub w prawie państwa członkowskiego, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w tym musi się ono odbywać z poszanowaniem obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub z poszanowaniem umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub w celu podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy. Prezesa Sąd podał, że pracownicy Sądu Okręgowego w [...] nie wyrazili zgody na przetwarzanie ich danych osobowych, w zakresie umożliwiającym ich udostępnienie w ramach dostępu do informacji publicznej. Organ, powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 1993 r., I PZP 28/93, Legalis nr 28174, teza nr 2 wskazał, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że wynagrodzenie pracownika za pracę stanowi jego dobro osobiste, a ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę, może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Zdaniem organu ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w art. 1 u.d.i.p. sformułowanie "nie naruszają" należy rozumieć, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą naruszać i winny uwzględniać ograniczenia przetwarzania danych wynikające z lex specialis - ustawy o ochronie danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429, zwanej dalej także: "u.d.i.p."). Na wstępie zauważyć należy, że powołana ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje w art. 7 ust.1 u.d.i.p. różne sposoby jej udostępniania . Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Według zaś ustępu 2 art. 13 - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Unormowania komentowanej ustawy wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej; złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało bowiem obwarowane żadną szczególną formą lub wymogami formalnymi. W związku z tym istnieje dowolność w formułowaniu żądań w zakresie dostępu do informacji publicznej. W kontrolowanej sprawie osią sporu, a jednocześnie zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia jest ustalenie czy Skarżąca, w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wynagrodzeń pracowników Sądu Okręgowego w [...] za określone miesiące (tj. od września do grudnia 2021r.) oraz o przyznanych nagrodach w roku 2020 i 2021r. (w ujęciu imiennym – wraz z uzasadnieniem) została zasadnie wezwana przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...] (zwanego dalej także jako: "Organ") do uzupełnienia braków formalnych swojego wniosku z [...] grudnia 2021r. poprzez jego podpisanie – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przy tak zakreślonych granicach skargi, w punkcie wyjścia rozważań Sąd porządkowo przypomina, że w sprawie bezspornym jest, że wniosek Skarżącej do adresata dotarł w dniu [...] grudnia 2021r. i został zarejestrowany pod nr [...]. Z analizy akt wynika również, że Organ pismem z dnia [...] grudnia 2021r., wysłanym pocztą elektroniczną na adres e-mail Skarżącej, wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] grudnia 2021r. poprzez jego podpisanie – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania oraz, że pomimo wymiany korespondencji za pośrednictwem poczty elektronicznej pomiędzy stronami (wiadomości e-mail z [...] grudnia 2021r. oraz z dnia [...] stycznia 2022r.) Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych tegoż wniosku poprzez złożenie podpisu pod wnioskiem. W tym stanie rzeczy, Organ pismem z dnia [...] stycznia 2022r. (wiadomość e-mail z dnia [...] stycznia 2022r.) poinformował Skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W tak zakreślonym stanie faktycznym, wbrew twierdzeniom skargi, żądanie Organu o uzupełnienie braku formalnego o podpis wniosku, a następnie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, z uwagi na niewykonanie przedmiotowego wezwania, w ocenie Sądu jest zasadne, zaś zarzuty skargi w tym zakresie są nieuprawnione. Na wstępie podkreślenia wymaga, że tak w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że postępowanie wszczynane na podstawie u.d.i.p. ma charakter odformalizowany. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest uproszczone. Ustawa nie przewiduje także jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku składanego w formie pisemnej. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 K.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów K.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (por: wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1701/16, publ. CBOSA). Bezspornym jest także, że wniosek o udzielenie informacji publicznej, jak w niniejszej sprawie, złożyć można także drogą elektroniczną i powinien być on opatrzony, z reguły, bezpiecznym kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Podkreślenia przy tym wymaga, że praktyka orzecznicza dopuszcza również przesłanie zapytania o udzielenie informacji publicznej w postaci zwykłego e-maila (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z 16 marca 2009 r., sygn. I OSK 1277/08 – publ. podobnie jak pozostałe przywołane orzeczenia w CBOIS NSA). Niezależnie jednak od tego czy wniosek zostanie złożony w tradycyjnej formie "papierowej" czy też drogą elektroniczną, zauważyć trzeba, że na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania, o różnym charakterze. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy K.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co – jak wskazano już wcześniej - przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny (czy też drogą elektroniczną), bądź złożony w innej niesformalizowanej formie; wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda jednak inaczej, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas, zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., konieczne jest zastosowanie formy decyzji administracyjnej. Taka regulacja ma charakter gwarancyjny, pozwalający stronie niezadowolonej z decyzji złożyć od niej odwołanie, a tym samym spowodować przeprowadzenie postępowania odwoławczego, zgodnie z przepisami K.p.a. Na gruncie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w orzecznictwie sądowym przyjęto, że przepisy K.p.a. mają zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Sąd w składzie orzekającym jako własny traktuje pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., o sygn. akt I OSK 1002/09, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 K.p.a. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganej sprawie, gdyż Organ w korespondencji z zaineresowaną, co także należy podkreślić, przed upływem terminu wskazanego w art. 13 u.d.i.p., jednoznacznie poinformował Skarżącą (co Skarżąca przyznaje również w skardze) o możliwości wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej (oraz o umorzeniu postępowania) stosuje się przepisy K.p.a., co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Podkreślenia wymaga, że stanowisko to zostało zaaprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela je w całości i przyjmuje jako własne (por. wyroki NSA: z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 873/15; z dnia 26 maja 2017 r. o sygn. akt I OSK 2534/16; z dnia 27 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 7/17; z dnia 12 października 2017 r. o sygn. akt I OSK 430/17; z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 758/16; z dnia 22 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 2957/17; z dnia 18 stycznia 2019 r. o sygn. akt I OSK 1742/18; z dnia 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I OSK 88/18 publ. CBOSA). Pod pojęciem "stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do decyzji" nie należy bowiem rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej, takich jak np. art. 107 § 1 K.p.a., ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza bowiem "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji. Skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają w pełni zastosowanie do decyzji określonych w art. 16 u.d.i.p., to w realiach rozstrzyganej sprawy, organ prawidłowo wywiódł, że w przypadku złożenia wniosku bez podpisu tradycyjnego lub elektronicznego, należało wezwać Skarżącą - działając na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia [...] grudnia 2021r. poprzez jego własnoręczne podpisanie bądź opatrzenie wniosku złożonego w postaci elektronicznej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ prawidłowo także pouczył, że nieusunięcie braków formalnych wniosku spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z art. 64 K.p.a. podanie pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli w piśmie tym nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych (§ 1). Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, jak w niniejszej sprawie, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). Inaczej określając, skoro przepisy K.p.a. mają w pełni zastosowanie do decyzji określonych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. to tym samym Organ zasadnie, bo w oparciu o przepis art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 63 § 3 i § 3a pkt 1 K.p.a. wezwał Skarżącą do usunięcia wskazanych braków formalnych wniosku (zobowiązując Skarżącą do podpisania wniosku bądź opatrzenia wniosku złożonego w postaci elektronicznej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych wniosku spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Dlatego też Sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez pozostawienie wniosku Skarżącej bez rozpoznania są niezasadne. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że Sąd dostrzega, iż Skarżąca upatruje naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. "(...) w zakresie, w jakim Organ nie zmierzał do wydania decyzji administracyjnej", jednakże argumentacji takiej nie może podzielić, gdyż – wbrew twierdzeniom i zarzutom podniesionym na etapie skargi – wniosek Skarżącej z [...] grudnia 2021r. nie dotyczył udzielenia przez Organ informacji "zanonimizowanej", ze względu na prywatność osób fizycznych (pracowników), lecz jednoznacznie odnosił się do wynagrodzeń określonych osób "z imienia i nazwiska". Reasumując dotychczasowe rozważania, ponieważ zarzuty skargi są bezpodstawne, Sąd skargę oddalił w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.