II SAB/Wa 152/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.) Ewa Grochowska - Jung Adam Lipiński Protokolant- asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej * zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia [...] marca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie podania kwoty pobranego podatku do chwili obecnej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, * umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w zakresie podania od jakich budynków i od kiedy urząd pobiera podatek od nieruchomości; w pozostałym zakresie odrzuca skargę; * zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 75,- (siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. skierowanym do organu skarżący W. S. stwierdził, że Starosta W. pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] poinformował go, że w prowadzonym przez niego rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], nie są wykazane budynki na działce o nr ew. [...] i [...]. Ponieważ nie posiada on innych budynków to wniosek stąd, że urząd pobiera podatek od rzekomo nieistniejących budynków. Wobec powyższego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o poinformowanie go: – od jakich budynków urząd pobiera od niego podatek od nieruchomości; – od kiedy pobiera ten podatek; – jakie kwoty ściągnięto od niego do chwili obecnej; – czy i kiedy urząd zamierza zwrócić mu bezprawnie pobrane kwoty i w jaki sposób zamierza zrekompensować poniesione z tego tytułu straty. Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, o jaką informację publiczną wnioskuje i w jakiej formie ma być ona udostępniona. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. poinformował, że żądana przez niego informacja została dokładnie wyjaśniona we wniosku z dnia [...] marca 2010 r. i dodał, że żąda udostępnienia jej w formie pisemnej. Wójt Gminy K. pismem z dnia [...] maja 2010 r. nr L.dz. [...], a doręczonym skarżącemu w dniu [...] maja 2010 r. odpowiedział, że podatnikami podatku od nieruchomości – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.) – są właściciele budynków, zaś w dniu [...] stycznia 1999 r. na podstawie aktu notarialnego nr [...] skarżący stał się właścicielem nieruchomości działki [...] (która potem została podzielona na [...] i [...]), na której znajduje się budynek mieszkalny oraz obora i stodoła. Ze złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego oraz leśnego skarżący wykazał powierzchnię budynku mieszkalnego zgodnie z art. 6 ust. 1 i 6 cytowanej już wyżej ustawy, zaś organ podatkowy nie ma podstaw do kwestionowania zawartych w ewidencji danych podatnika, chyba że uprawdopodobni on na podstawie aktu notarialnego, że nie jest właścicielem budynku. W sytuacji skarżącego w akcie notarialnym wyraźnie wskazano, że nabył on budynek mieszkalny, oborę i stodołę, zaś podatek opłaca od chwili nabycia nieruchomości, natomiast kwoty uiszczonego podatku są wykazane w decyzjach wymiarowych, które skarżący otrzymał i z tego powodu uznać należy, że jest w ich posiadaniu. W skardze z dnia [...] maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. S. wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy w K. do rozpatrzenia wskazanego już wyżej wniosku z dnia [...] marca 2010 r. i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że mimo sprecyzowania przez niego wniosku pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r., do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żądanej informacji. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie skargi w całości, bądź – ewentualnie – o umorzenie postępowania, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2010 r. organ powołał się na pismo z dnia [...] maja 2010 r., skierowane do skarżącego w którym stwierdza się m.in., że skarżący jest w posiadaniu decyzji podatkowych od roku [...]. Z kolei skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2010 r. podniósł, że pismo z dnia [...] maja 2010 r. potwierdza, że żądane przez niego informacje znajdują się w posiadaniu organu, lecz nadal mu jej nie udzielono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przechodząc natomiast do dostępu do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Skoro zaś zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest m.in. organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1), to w myśl art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), organami gminy są rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Dodać jednocześnie należy, że przepis ten ma charakter normy bezwzględnie wiążącej. Przenosząc zatem powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi ponadto wątpliwości fakt, że informacją publiczną jest wnioskowana w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. informacja dotycząca budynków, od których urząd pobiera podatek od nieruchomości i od kiedy go pobiera, jak również, jaką kwotę w ramach tego podatku pobrano od żądającego udzielenia informacji. Z tego mianowicie powodu, że jest nią każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ pismem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] (udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialnoprawnej) udzielił skarżącemu informacji, od jakich budynków oraz od kiedy (w piśmie podano, że w dniu [...] stycznia 1999 r. na podstawie aktu notarialnego wnioskodawca stał się właścicielem nieruchomości) pobiera podatek od nieruchomości. W tym miejscu jednakże wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Skoro zatem wniosek W. S. jest datowany na dzień [...] marca 2010 r., to bezspornie termin ów nie został zachowany pismem z dnia [...] maja 2010 r. i w tej sytuacji mógł on skutecznie domagać się w skardze przerwania bezczynności organu. Dodać przy tym jednak należy, że jeżeli skargę wniesiono w dniu [...] maja 2010 r., zaś organ skonwalidował swoją bezczynność po wysłaniu odpowiedzi za pismem z dnia [...] maja 2010 r., to w tej sytuacji postępowanie w niniejszym zakresie należało umorzyć. Natomiast ani w tym piśmie, ani w żaden inny sposób organ nie udostępnił skarżącemu, w sposób przewidziany prawem, informacji publicznej w zakresie kwoty pobranego od niego podatku. Wprawdzie w cytowanym już wyżej piśmie z dnia [...] maja 2010 r. odesłał go do decyzji wymiarowych, ale nie wskazał żadnych "parametrów" tych decyzji, jak np. dat, numerów... etc. i tym samym jest to niepełne udostępnienie informacji. Nie można ponadto uznać za spełnienie tej powinności powołanie się w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2010 r. na pismo z dnia [...] maja 2010 r., (do sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. II SAB/Wa 97/10), bowiem decyzji tych organ nie doręczył skarżącemu stwierdzając jedynie, że skarżący powinien je posiadać. Wobec takiego stanu rzeczy, należało organ zobowiązać do wykonania wniosku skarżącego w tym zakresie. Stwierdzić również należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów (zjawisk), a nie zamierzeń, co do przyszłych działań w tym zakresie. Zatem wnioskowana przez skarżącego informacja dotycząca ewentualnego zamiaru i terminu zwrócenia mu pobranych kwot podatku oraz zrekompensowania poniesionych przez niego z tego tytułu strat, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Skoro zaś tak, to nie podlega kognicji Sądu i w konsekwencji winna być odrzucona. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149, art. 161 § 1 pkt 3) i art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, art. 201 § 1 w zw. z art. 206 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.