II SAB/Wa 185/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozpatrzeniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] października 2020r. do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (zwanej dalej "Kancelarią") wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (zwany dalej "Skarżącym") z [...] października 2020r. z żądaniem udostępnienia przez ePUAP informacji, na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej wnosimy o informacji publicznej w zakresie: 1. imion i nazwisk doradców społecznych Prezydenta RP, wraz z tematyką, w której będą udzielać porad; 2. czy z ww. doradcami zawarto umowy o świadczenie usług doradczych? Jeśli tak, to wnosimy o ich udostępnienie, a jeśli nie, to wnosimy o wskazanie, na podstawie jakiego dokumentu bądź jakiej umowy świadczą usługi i o udostępnienie tegoż dokumentu; 3. wnosimy o wskazanie kosztów poniesionych z tytułu działalności doradców, z rozbiciem na imię i nazwisko danego doradcy i tytuł poniesionych kosztów (w szczególności koszty poniesione z tytułu diet, zwrotów kosztów przejazdów itd.); 4. wnosimy o udostępnienie opracowania przygotowanego przez doradczynię społeczną K. D. (zwana dalej "Doradczynią społeczną"), o którym mowa w artykule: [...] (treść artykułu w załączeniu). 2. Kancelaria pismem z [...] listopada 2020r., doręczonym Skarżącemu [...] listopada 2020r., przedłużyła termin rozpoznania sprawy do [...] grudnia 2020r., z uwagi na konieczność dokonania wewnętrznej kwerendy w zakresie żądanych informacji, a także w związku z obecną sytuacją epidemiczną i wymuszonymi nią zmianami w funkcjonowaniu i organizacji pracy urzędu. 3. Kancelaria w odpowiedzi z [...] grudnia 2020r., doręczonej Skarżącemu [...] grudnia 2020r., wskazała imiona i nazwiska doradców społecznych i wyjaśniła, że nie są wyznaczane "tematyki porad" poszczególnych doradców. Wyjaśniono też, że działają oni na podstawie aktów powołania, które zostały udostępnione. Wskazano, że nie jest prowadzona ewidencja księgowa, a tym samym gromadzona informacja, grupująca koszty działalności doradców i w konsekwencji nie jest możliwe wyodrębnienie kosztów, których dotyczy zapytanie. Jednocześnie poinformowano, że doradcy społeczni prowadzą działania na rzecz Prezydenta RP oraz Kancelarii Prezydenta RP bez wynagrodzenia. Kancelaria w odpowiedzi na pytanie 4 wskazała, że istotą zaangażowania doradcy Prezydenta RP - zarówno społecznego, jak i etatowego, jest prowadzenie działań na rzecz Prezydenta RP, przy czym działania te nie muszą wiązać się z przygotowywaniem opracowań/opinii/projektów oraz innych dokumentów. Doradcy zajmują stanowisko także uczestnicząc w spotkaniach z Panem Prezydentem i informując go o swoich opiniach w danej sprawie. Poza tym, nie wszystkie opracowania pisemne autorstwa doradców podlegają udostępnieniu, gdyż informacji publicznej nie stanowią dokumenty wewnętrzne. Do takich dokumentów należą m.in. informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), utrwalone na piśmie lub elektronicznie, stanowiące pewien proces myślowy prowadzący do finalnego stanowiska. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie poglądów czy stanowisk, są gromadzeniem materiałów tzw. roboczych, ale same w sobie nie wyrażają ostatecznego stanowiska w jakiejś sprawie (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2013r. sygn. akt P 25/12, wyrok NSA z 14 października 2016r. sygn. akt I OSK 1800/16). Terminu "dokument wewnętrzny" używa się na określenie dokumentu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (zob. wyroki NSA z: 12 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 851/10; 7 października 2015r. sygn. akt I OSK 1883/14). Cechą dokumentów wewnętrznych jest bowiem, że zostają wytworzone tylko na potrzeby podmiotu, który je wytworzył i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz, nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym (por. P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, "Samorząd Terytorialny" 2015, nr 4, s. 62; I. Kamińska, M. Rozbicka Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 24, 206-208). 4. Skarżący pismem z [...] lutego 2021r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Kancelarii, wyłącznie w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 4 ww. wniosku z [...] października 2020r., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który gwarantuje prawo udostępnienia informacji o działalności organów władzy publicznej w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, przez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że opinia przygotowana przez Doradczynię społeczną nie mieści się w zakresie przedmiotowym konstytucyjnie chronionego prawa oraz naruszenie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że opinia przygotowana przez Doradczynię społeczną nie stanowi informacji publicznej. 5. Kancelaria w odpowiedzi na skargę, jak również w piśmie procesowym z [...] czerwca 2021r. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z [...] grudnia 2020r., skierowanym do Skarżącego. Kancelaria dodatkowo wskazała, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien w sposób precyzyjny określać zakres żądanych informacji, gdyż nie jest rzeczą organu poszukiwanie takiej interpretacji zakresu przedmiotowego wniosku, która miałaby odpowiadać niewyartykułowanej w treści wniosku intencji wnioskodawcy. To w interesie wnioskodawcy, jako gospodarza zainicjowanego postępowania, leży odpowiedni sposób sformułowania żądania, nakierowany na konkretne dane lub fakty posiadające walor informacji publicznej (wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2014r., II SAB/Wa 551/14, CBOSA). Brak precyzyjnego określenia żądanych informacji uniemożliwia ich właściwe zidentyfikowanie przez organ, a co za tym idzie - uniemożliwia ich udostępnienie (wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2016r., IISAB/Kr 99/16, CBOSA). W ocenie Kancelarii Skarżący na etapie skargi na bezczynność wskazał, że jego wniosek dotyczył "opinii przygotowanej przez Doradczynię społeczną", w tym miejscu należy wyjaśnić, że w czasie, w którym Doradczyni społeczna pełniła ww. funkcję (od [...] sierpnia 2020r. do [...] stycznia 2021r.), nie była przygotowywana opinia o wskazywanym w skardze przedmiocie "wprowadzenia do polskiego systemu prawnego instytucji sędziego pokoju". Tym samym, Kancelaria nie posiada takiej opinii. Skoro Skarżący doprecyzował przedmiot wniosku dopiero na etapie skargi, a wniosek wedle rzeczywistej intencji dotyczył "opinii przygotowanej przez Doradczynię społeczną" w przedmiocie "wprowadzenia do polskiego systemu prawnego instytucji sędziego pokoju", której Kancelaria nie posiada i która nie była przygotowywana, skarga powinna zostać oddalona. Kancelaria nie pozostaje w bezczynności, gdyż adekwatnie do ogólnego pytania nr 4 wniosku z [...] października 2020r., udzieliła wyczerpującej odpowiedzi w zakresie działania doradców Prezydenta RP i charakteru przygotowywanych przez nich materiałów. Obejmują one swym zakresem robocze analizy, kwerendę poglądów doktryny i wnioski z prowadzonych prac, mające jedynie walor roboczy, ogólnopoznawczy, przybliżający i systematyzujący stan prawny, stanowiące dokumentację wewnętrzną. Całokształt wywodów Skarżącego, oparty na doniesieniach medialnych, jak i dotyczący charakteru nieistniejącej opinii, jest z tych wszystkich względów całkowicie niezasadny. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."). Sąd stwierdza też, że Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz.137 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020r., poz. 2176, zwana dalej "u.d.i.p.") wynika, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z 24 lipca 2015r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz.U. z 2015r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się między innymi podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. 4. Sąd, mając powyższe okoliczności na uwadze, podkreśla, że w toku oceny zasadności skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, zobowiązany jest przede wszystkim ustalić, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w ramach u.d.i.p. Dopiero przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala na przejście do drugiego etapu kontroli – do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność. W tym zakresie Sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań przewidzianych w u.d.i.p. Zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy u.d.i.p. I tak przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną – "zwykłym" pismem. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – czyli, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, jak również biorąc pod uwagę argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę i w piśmie procesowym Kancelarii z [...] czerwca 2021r. oraz uwzględniając ugruntowane orzecznictwo Sądów administracyjnych, stwierdził, że Kancelaria do czasu wniesienia przez Skarżącego skargi do WSA w Warszawie, co miało miejsce [...] lutego 2021r. nie odpowiedziała w sposób należyty zakresie punktu 4 ww. wniosku z [...] października 2020r. Dopiero w odpowiedzi na skargę z [...] marca 2021r., przy podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska dotyczącego dokumentów wewnętrznych, wskazała, że Kancelaria nie posiada opinii Doradczyni społecznej, gdyż opinia ta nie była przygotowana. Tym samym należało uznać, że Skarżący dopiero z odpowiedzi na skargę, a nie z odpowiedzi Kancelarii z [...] grudnia 2020r. uzyskał informację, że Kancelaria nie była w posiadaniu opinii, o której mowa w ww. artykule prasowym. Kancelaria pozostawała zatem w bezczynności do dnia doręczenia Skarżącemu odpowiedzi na skargę, w której w pełni wyjaśniła przesłanki braku udostępnienia dokumentu żądanego w punkcie 4 ww. wniosku Skarżącego. Wbrew stanowisku Kancelarii wniosek Skarżącego co do punktu 4 wniosku był jasny od początku, bowiem wprost odwoływał się do konkretnego artykułu prasowego, który został załączony i znajduje się w aktach administracyjnych, przekazanych przez Kancelarię do Sądu. Tym samym odpowiedzi konkretnych i wiążących się z jasną treścią wniosku należało udzielić już w piśmie Kancelarii z [...] grudnia 2020r. Wówczas byłby zachowany termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca, należało uznać, że Kancelaria pozostawała w bezczynności na dzień wniesienia skargi. Analogiczne stanowisko było prezentowane w piśmiennictwie i w orzecznictwie. Przemysław Szustakiewicz w komentarzu do art. 13 u.d.i.p. wskazał, że poinformowanie wnioskodawcy o tym, że podmiot zobowiązany nie dysponuje żądanymi informacjami albo, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, również powinno nastąpić w terminach określonych w art. 13 DostInfPubU (por. M. Bidziński M. Chmaj, P. Szustakiewicz Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, Warszawa 2018, s. 176). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 października 2019r. sygn. akt I OSK 4084/18 dostępnym na www.nsa.gov.pl wyjaśnił, że "W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku w ogóle nie zareagował na ten wniosek, ale także wówczas, gdy udziela on informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, a ponadto gdy nie informuje wnoszącego podanie, że nie posiada wnioskowanej informacji (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2016r., sygn. akt I OSK 2321/14, CBOSA)". Sąd poglądy te podziela. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że skoro stan bezczynności ustał już po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zasadne było wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Brak jest natomiast podstaw do zobowiązania Kancelarii, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do załatwienia punktu 4 ww. wniosku Skarżącego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. Wyjaśnić bowiem należy, że Sąd bada bezczynność organu na dzień wniesienia skargi, a ta istniała w tej dacie. Kancelaria nie wyjaśniła bowiem Skarżącemu w sposób pełny i odnoszący się do okoliczności wynikających z wniosku, dlaczego niemożliwe było udostępnienie żądanego dokumentu. Późniejsze, niż wniesiona skarga, wyjaśnienie Skarżącemu właściwego powodu braku udostępnienia żądanego dokumentu nie sanuje bezczynności Kancelarii. Niemożliwe było zatem uwzględnienie wniosku Kancelarii, zawartego w odpowiedzi na skargę o oddalenie skargi. Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność Kancelarii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a.), co uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie drugim sentencji wyroku. Z rażącym charakterem bezczynności mamy do czynienia, np. gdy okres zaniechania jest długotrwały, zaniechanie jest celowe lub zamierzone przez organ, ewentualnie wynika z innych niepodlegających akceptacji przyczyn. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 675/12, dostępny na www.nsa.gov.pl). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest więc zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie. Kancelaria w prawem przewidzianym terminie - pismem z [...] grudnia 2020r., po wcześniejszym przedłużeniu terminu, pismem z [...] listopada 2020r. - udzieliła Skarżącemu odpowiedzi na ww. wniosek z [...] października 2020r., choć w niepełnym zakresie, ale naprawiła wyżej wymienioną wadliwość w odpowiedzi na skargę. Tym samym należało uznać, że bezczynność Kancelarii nie miała charakteru rażącego. Sąd o kosztach postępowania sądowego (punkt trzeci sentencji wyroku) orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 209 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego od Kancelarii 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. 6. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie ww. przepisów, orzekł, jak w sentencji.