II SAB/Wa 202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 08 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 marca 2018 r. (27 marca 2018 r. – data wpływu pisma na Biuro Podawcze w WSA w Warszawie) A. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi z dnia 23 lutego 2018 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej – w trybie art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa. W treści ww. pisma skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dniu 27 marca 2018 r. skarżący złożył do Sądu wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się do WSA w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 202/18 wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został przekazany do rozpoznania Sądowi (art. 247 w zw. z art. 258 § 2 pkt 4 ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy następuje w przypadku spełnienia dwóch kategorii przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ppsa, i jest nią wykazanie przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga przesłanka określona w art. 247 ppsa ma charakter negatywny, bowiem jej wystąpienie wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy, nawet przy spełnieniu przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub choćby częściowym. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że potrzeba zastosowania art. 247 ppsa zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 58 § 1 ppsa lub też, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09 LEX nr 551912; z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 561/08, LEX nr 494352). Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 508). Zatem Sąd zobligowany jest odmówić stronie przyznania prawa pomocy, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do braku podstaw do uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi przedwcześnie, albowiem nie został rozpoznany wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wniesienie w dniu 27 marca 2018 r. przez A. S. wniosku o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi z dnia 23 lutego 2018 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej - w trybie art. 55 § 2 ppsa -przed rozpoznaniem przez Sąd wniosku o wymierzenie organowi grzywny, powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Powyższa okoliczność skutkuje oczywistą bezzasadnością skargi, która podlega odrzuceniu. Natomiast oczywista bezzasadność skargi implikuje obowiązek odmowy przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.