II SAB/Wa 218/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego J. M. z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2023 r. J. M. (zwany dalej: wnioskodawcą, skarżącym) wysłał na adres poczty elektronicznej Sekretariatu Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o przesłanie lub udostępnienie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla węzła [...] na drodze [...]. Następnie, wobec braku odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 23 lipca 2023 r. J. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (zwany dalej: Dyrektorem Oddziału GDDKiA, organem), zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwana dalej: u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie polegające na braku zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z [...] lipca 2023 r. w zakresie przesłania mailem lub udostępnienia elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla węzła [...] w ciągu drogi ekspresowej [...], a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że termin do udostępnienia żądanej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. [...] lipca 2023 r., a do dnia złożenia niniejszej skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi, tym samym informacja publiczna nie została udostępniona. Skarżący podkreślił, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako centralny organ administracji rządowej jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wykonującym m.in. zadania zarządcy dróg publicznych (art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2024 r., poz. 320, zwana dalej: u.d.p.). Z kolei w skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą, z zastrzeżeniem ust. 3a, oddziały w województwach (art. 18a ust. 2 u.d.p.). Obszar działania oddziału pokrywa się, z zastrzeżeniem ust. 3a, z obszarem województwa (art. 18a ust. 3 u.d.p.). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołuje i odwołuje dyrektorów oddziałów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (art. 18a ust. 4 u.d.p.). W związku z tym Dyrektora Oddziału należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, jako podmiotów wykonujących zadania publiczne Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 15 września 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 69/21l). Dalej skarżący podniósł, że tematykę organizacji ruchu na drogach, choćby z uwagi na powszechny zakres jej oddziaływania, można traktować jako tzw. akademicki przykład informacji publicznej. Ta informacja jest bowiem inherentnym elementem życia publicznego, elementem rzutującym na życie każdego obywatela (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 34/21). Ponadto tutejszy Sąd rozpoznawał już kilka spraw ze skarg skarżącego na bezczynność odnośnie analogicznych wniosków, w których zobowiązano do załatwienia wniosków lub stwierdzano bezczynność (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/22 i z 21 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 244/22). Tym bardziej skarżącego dziwi nieprzestrzeganie przepisów i lekceważenie konstytucyjnych praw obywateli. W dniu [...] lipca 2023 r. organ zrealizował wniosek skarżącego, przesyłając mu żądaną informację - skany stałej organizacji ruchu dla węzła "[...]" w formie załączników do wiadomości elektronicznej (załącznik nr 1 SOR - węzeł "[...]", załącznik nr 2 - dowiązanie do węzła "[...]" w ramach rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...]). W odpowiedzi na skargę (uzupełnionej pismami z [...] listopada 2023 r. i [...] grudnia 2023 r.) Dyrektor Oddziału GDDKiA wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej podnosząc, że w treści skierowanego w dniu [...] lipca 2023 r. podania (w formie e-mail) skarżący nie wskazał, iż domaga się udostępnienia organizacji ruchu dla węzła [...] w ciągu drogi ekspresowej [...] na warunkach określonych w u.d.i.p. Podał, że w orzecznictwie wskazuje się, że dla zastosowania reżimu u.d.i.p., z wniosku musi wynikać, iż dotyczy on informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów u.d.i.p. (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 20/17). Zatem organ rozpatrzył żądanie skarżącego udostępnienia projektu organizacji ruchu dla węzła [...] na drodze [...] zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zwana dalej: K.p.a. Organ podniósł także, że wniosek skarżącego nie służy trosce o dobro publiczne zgodnie z celem u.d.i.p., lecz potrzebom prowadzenia bloga pod nazwą "[...]" ([...]), a co za tym idzie uzyskiwaniem grantów z Funduszu Obywatelskiego im. [...]oraz właściwej kreacji skarżącego nie tylko w przestrzeni publicznej, lecz również w stowarzyszeniu obywatelskim "[...]", którego skarżący jest członkiem. Pozyskiwanie informacji na potrzeby tak prowadzonej i finansowanej działalności skarżącego (potwierdzonej treścią bloga) nie podlega jednak ochronie, jaką gwarantuje u.d.i.p. Gdyby faktyczną intencją skarżącego była troska o właściwe oznakowanie dróg publicznych zarządzanych przez organ, to skarżący skorzystałby ze specjalnie przygotowanej w tym celu platformy: https://drogi.gddkia.gov.pl/zalatw-sprawe/zglosblad-w-oznakowaniu-drog-kraj, która powstała w celu szybkiej i sprawnej weryfikacji błędów w oznakowaniu. W związku z tym organ stwierdził, iż skarżący wykorzystuje u.d.i.p. niezgodnie z jej przeznaczeniem, dezorganizując przy tym pracę kolejnych urzędów, wikłanych w inicjowane przez niego z premedytacją spory sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 550/23 oddalił skargę J. M. na bezczynność Dyrektora Oddziału GDDKiA. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organu, że brak powołania się przez skarżącego we wniosku na przepisy u.d.i.p. nie obligował organu do domniemywania trybu rozpatrzenia żądania. W ocenie Sądu, nie można skutecznie zarzucić organowi bezczynności z tego tylko względu, iż nie zakwalifikował wiadomości elektronicznej skarżącego jako wniosku informacyjnego, lecz uznał je za podanie złożone na podstawie przepisów K.p.a. Zapatrywania tego nie zmienia okoliczność, że skarżący wielokrotnie uprzednio domagał się od organu udzielenia informacji publicznej. Tym samym Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 39/23, że brak powołania się przez wnioskodawcę we wniosku na przepisy u.d.i.p. nie zwalnia adresata wniosku z obowiązku prawidłowego zastosowania przepisów u.d.i.p., jeżeli tylko spełnione są przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do zastosowania tej ustawy. Sąd zauważył jednocześnie, że podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 K.p.a. musi spełniać określone wymogi formalne, w tym zawierać podpis i adres (art. 63 § 2 i 3 K.p.a.). Dlatego organ powinien, na mocy art. 64 § 2 K.p.a., wezwać skarżącego do podpisania wniosku i wskazania adresu w terminie co najmniej 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Tymczasem organ zaniechał tej czynności, przy czym pozytywnie rozpoznał podanie skarżącego w 30-dniowym terminie (przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a.), przekazując mu w elektronicznej formie wnioskowaną organizację ruchu dla węzła [...]. Zatem powyższy błąd organu nie obciążał skarżącego, nie wywołał dla niego negatywnych skutków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2022 r., sygn. akt I OSK 373/20). Sąd zaznaczył przy tym, że art. 64 § 2 K.p.a. służy jedynie do uzupełnienia braków formalnych pisma, a nie jego treści, czyli nie można stosować tego trybu do merytorycznej oceny złożonego wniosku. Instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 K.p.a. odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle wszczęcia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Tym samym powołanie się na treść art. 64 § 2 K.p.a. nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku. Sąd podniósł ponadto, że wniosek skarżącego jest podaniem wniesionym na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 63 § 1 K.p.a. W zakładce "Załatw sprawę" na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - https://www.gov.pl/web/gddkia/zalatw-sprawe znajduje się rubryka "Skargi i wnioski", gdzie m.in. przewidziano możliwość złożenia wniosku na adres e-mail sekretariatu właściwego oddziału GDDKiA, z czego właśnie skorzystał skarżący. Wyjaśniono tam również jakie warunki musi spełniać wniosek i w jakich wypadkach organ wzywa do uzupełnienia wniosku, a kiedy pozostawia go bez rozpoznania. Ponadto (m.in.) ww. adres organ wskazał także jako właściwy dla wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Tym bardziej pożądane było choćby wzmiankowanie przez skarżącego, czy to w treści, czy w tytule wiadomości elektronicznej, iż domaga się udzielenia informacji publicznej. Na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez J. M. od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 1750/24, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 550/23 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. NSA za uzasadniony uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 u.d.i.p. podkreślając, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie określają żadnych wymogów formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę. Istotne jest aby wynikało z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Odwołując się do orzecznictwa NSA stwierdził, iż okoliczność, że wniosek nie zawiera odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nierozpoznania lub niedochowania przez organ terminów przewidzianych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. To na organie ciąży bowiem obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie (wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 486/23; wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 4/18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 46/17). Nie zasługuje zatem na akceptację stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że brak wskazania podstawy prawnej we wniosku skarżącego z [...] lipca 2023 r. automatycznie uwalniał organ od obowiązku załatwienia go w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezrozumiałe jest przy tym przyjęcie przez Sąd I instancji, w ślad za stanowiskiem organu, iż przedmiotowy wniosek mógł być także rozpoznany w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w terminie 30 dni. Poza nieprawidłowym uznaniem wymogu podania podstawy prawnej wniosku, ze stanowiska WSA w Warszawie nie wynika w ramach jakiego to postępowania administracyjnego sprawa pisma skarżącego z [...] lipca 2023 r. miałaby zostać rozpoznana, w rozumieniu zakresu przedmiotowego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 K.p.a.) przez organ. W zaleceniach sformułowanych dla Sądu I instancji, NSA nakazał ustalenie, uwzględniając charakter pisma skarżącego z [...] lipca 2023 r., czy zaistniała bezczynność w jego rozpoznaniu w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W sprawie ma zastosowanie art. 190 P.p.s.a. zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Użyte w art. 190 P.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać odmiennej interpretacji przepisów niż interpretacja wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez NSA (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 342/05; z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06 – publ. CBOSA). Druga sytuacja ma miejsce w przypadku podjęcia przez NSA - po wydaniu przez NSA wyroku w danej sprawie, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji - uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt I FPS 1/08 – publ. CBOSA). W niniejszej sprawie nie miała miejsca żadna z okoliczności, która stanowiłaby podstawę do odstąpienia od wykładni prawa dokonanej w wyroku NSA z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 1750/24. Zatem Sąd I instancji obowiązany był orzekać w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA w wyroku tym za zasadny uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 10 ust. 1 u.d.i.p. uznając, iż okoliczność, że wniosek nie zawiera odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nierozpoznania lub niedochowania przez organ terminów przewidzianych przez tę ustawę. To na organie ciąży bowiem obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie NSA za niezasadne uznał tym samym stanowisko Sądu I instancji, że brak wskazania podstawy prawnej we wniosku skarżącego z [...] lipca 2023 r. automatycznie uwalniał organ od obowiązku załatwienia go w trybie przepisów u.d.i.p. Za niezrozumiałe NSA uznał jednocześnie przyjęcie przez Sąd I instancji, w ślad za stanowiskiem organu, że przedmiotowy wniosek mógł być także rozpoznany w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w terminie 30 dni. Mając powyższe na względzie należy podkreślić, iż w sprawie niniejszej nie było kwestią sporną, że Dyrektor Oddziału w Warszawie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jak również to, że żądana w we wniosku z [...] lipca 2023 r. informacja stanowi informację publiczną. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z akt sprawy oraz z treści skargi wynika, że na dzień wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku skarżącego z [...] lipca 2023 r. o udostępnienie projektu organizacji ruchu dla węzła [...] na drodze [...], który wpłynął na adres skrzynki elektronicznej organu. Nie poinformował też skarżącego o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, stosownie do art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu, organ w dniu [...] lipca 2023 r. udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną. W świetle powyższego stwierdzić należy, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, jednak stan bezczynności ustał do dnia wyrokowania. W tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd był zobowiązany do zbadania i stwierdzenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność. Dla dokonania oceny w tym zakresie miarodajną była data wniesienia skargi. W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdził, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności względem wniosku skarżącego z [...] lipca 2023 r., zaś bezczynność ta ustała po tej dacie, a przed wyrokowaniem przez Sąd w niniejszej sprawie. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu Sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (por. wyrok WSA w Łodzi z 31 stycznia 2023r. sygn. akt II SAB/Łd 199/22). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ w związku z ww. wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Sąd uwzględnił w szczególności okoliczność, że po wpłynięciu skargi na bezczynność organ udostępnił niezwłocznie wnioskowaną informację publiczną. W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy od skargi, Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.