II SAB/Wa 231/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2019 r. o sygn. akt II SAB/Wa 9/19 w sprawie ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 1991 r. dotyczącego wypłacenia ekwiwalentu postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. J. D. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 9/19. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że żąda wznowienia postępowania ze względu na wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie miał możliwości skorzystania w poprzednim postępowaniu. W jego ocenie, Sąd oparł wydane w uprzednio prowadzonym postępowaniu postanowienie na stwierdzeniu, że "poprzez brak nadesłania kopii przedmiotowego wniosku, skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny co jest przedmiotem skargi". Skarżący wyjaśnił, że podczas przeglądania akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 142/18 w dniu 8 lutego 2019 r., "wykrył", że akta nie zawierają jego akt personalnych, przesłanych do Sądu przez Ministra Obrony Narodowej, a także, że akta te znajdują się w siedzibie Sądu - w sejfie. Skarżący podniósł, że wnioski, których nadesłania żądał Sąd są w aktach osobowych – w sejfie. Skarżący podniósł, iż przypuszcza, że Sąd nie wiedział, że żądane wnioski są w sejfie Sądu i nie mógł jednoznacznie określić jakiego wniosku bezczynność dotyczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwane dalej: "p.p.s.a."), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jednocześnie, stosowanie do przepisu art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem określają przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a. Zgodnie z art. 271 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli: 1. w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, 2. strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Wznowienia postępowania można żądać również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Można żądać wznowienia również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (art. 272 § 3 p.p.s.a.). Można żądać wznowienia postępowania także na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1) lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2). Ustawa wskazuje także, że podstawą wznowienia postępowania jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Zgodnie natomiast z art. 273 § 3 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Stosownie do art. 280 § 1 up.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie. Skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie skarżący nie oparł skargi o wznowienie postępowania na żadnej z podstaw wymaganych przez powołane wyżej przepisy. Podniesiona przez skarżącego w skardze o wznowienie postępowania okoliczność nie stanowi w ocenie Sądu żadnej z podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Nie jest to w szczególności podstawa wskazana w art. 273 § 2 p.p.s.a., choć skarżący powołał się na treść tego przepisu. Wyjaśnić należy, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że dla stwierdzenia, iż skarga opiera się na ustawowych podstawach wznowienia nie jest wystarczające samo sformułowanie ich w sposób odpowiadający dyspozycji przepisów art. 271 - 274 p.p.s.a. (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633; por. także orzeczenia NSA: z dnia 9 lipca 2010 r. o sygn. akt I OSK 1065/10, z dnia 28 lipca 2011 r. o sygn. akt I OSK 1160/11; dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołanie się na wykrycie błędu w ustaleniach faktycznych Sądu, co w istocie skarżący wskazuje jako okoliczność faktyczną, nie stanowi przyczyny wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi bowiem o późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący w skardze o wznowienie postępowania zarzuca w istocie błąd Sądu w ustaleniach faktycznych. Podnoszona przez skarżącego w skardze o wznowienie postępowania okoliczność pozostawania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie jego akt osobowych w czasie, gdy Sąd rozpoznawał na posiedzeniu niejawnym skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 9/19, nie stanowi okoliczności faktycznej, czy środka dowodowego, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, o czym jest mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a. Zawarta w skardze o wznowienie postępowania w istocie polemika skarżącego z zasadnością stanowiska Sądu, tak co do skierowanego do niego wezwania w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 9/19 jak i z samym rozstrzygnięciem Sądu we wskazanej sprawie nie stanowi podstawy wznowienia postępowania sądowego. Z uwagi na to, że w trakcie wstępnej kontroli stwierdzono brak przesłanki dopuszczalności skargi, sprawę skierowano na posiedzenie niejawne. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 271, art. 272, art. 273, art. 273 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.