II SAB/Wa 255/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę Przedmiotem skargi M. J. – redaktora naczelnego czasopisma [...] (dalej: "skarżący") - jest bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa (dalej: "KRS", "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że dnia [...] grudnia 2024 r. skarżący skierował na adres e-mail organu - [...] - prośbę o przesłanie skanów uchwały dotyczącej sprawy oznaczonej numerem [...] oraz wszystkich dokumentów z akt postępowania, w tym protokołu posiedzenia KRS i samej uchwały. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. organ poinformował skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie nie została sporządzona uchwała, natomiast protokół z posiedzenia plenarnego Krajowej Rady Sądownictwa w dniach [...]-[...] października 2024 r. na dzień sporządzania odpowiedzi nie został jeszcze przyjęty i podpisany. Jednocześnie przesłano stronie skany dokumentacji skargowej o numerze [...]. M. J. pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa, wnosząc o: 1) stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, 2) wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 6 ustawy o p.p.s.a., w kwocie co najmniej trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia, 3) zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a., w kwocie co najmniej trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę w przypadku jej wyznaczenia, w kwocie 350 km x 1,15 zł/km w obie strony, co stanowi 805 zł za każdą rozprawę stacjonarną. W motywach skargi skarżący wskazał, że jest organem prasowym w rozumieniu ustawy Prawo prasowe, zarejestrowanym jako czasopismo przez Sąd Okręgowy w [...] pod nr [...] (postanowienie Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...]). Podał, że w trybie art. 3a i 4 ustawy Prawo prasowe zwrócił się do zobowiązanego o udzielenie informacji niezbędnych do sporządzenia krytyki prasowej, w tym odpisów z dokumentów. Podmiot zobowiązany nie udzielił informacji publicznej w tym zakresie ani nie zareagował w żaden sposób. Zdaniem skarżącego, uzasadnia to wymierzenie grzywny oraz zasądzenie zadośćuczynienia. Wskazał, że w okolicznościach sprawy jest oczywistym, iż doszło do uniemożliwienia zebrania materiału niezbędnego do sporządzenia krytyki prasowej. W odpowiedzi na skargę KRS wniosła o oddalenie skargi. Wyjaśniła, że sprawa [...], której wydania dokumentacji żądał skarżący, została wszczęta na skutek złożonego przez skarżącego pisma z dnia [...] października 2023 r. zatytułowanego jako "zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego", które przez Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych zostało zakwalifikowane jako skarga na działalność zastępcy rzeczniczka dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w [...], sędziego M. W.. W piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych SSA P. S. udzielił odpowiedzi skarżącemu, w którym przedstawiono skarżącemu stanowisko, co do braku podstaw kwestionowania działalności ww. Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych. Następnie, dnia [...] stycznia 2024 r. Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych SSA P. S. przekazał Krajowej Radzie Sądownictwa, zgodnie z właściwością, przedmiotowe pismo skarżącego z dnia [...] października 2023 r. zatytułowane "zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego". Krajowa Rada Sądownictwa pismem z dnia [...] lutego 2024 r. poinformowała skarżącego, że skarga została uznana za niezasadną. Skarżący w dniu [...] grudnia 2024 r. skierował - na adres e-mail organu [...] - prośbę o przesłanie skanów uchwały dotyczącej sprawy oznaczonej numerem [...] oraz wszystkich dokumentów z akt postępowania, w tym protokołu posiedzenia KRS i samej uchwały. W odpowiedzi, KRS pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. wskazała, iż w przedmiotowej sprawie nie została sporządzona uchwała, natomiast protokół z posiedzenia plenarnego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...]-[...] października 2024 r., na dzień sporządzania odpowiedzi, nie został jeszcze przyjęty i podpisany. Jednocześnie przesłano skarżącemu skany dokumentacji skargowej o numerze [...]. Wskazano również, że w dniu [...] lutego 2025 r. zarówno za pośrednictwem Poczty Polskiej, jak i wiadomości e-mail, przesłano skarżącemu wypis przyjętego i podpisanego w dniu [...] lutego 2025 r. protokołu posiedzenia plenarnego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...]-[...] października 2024 r. wraz z wypisem dotyczącym sposobu załatwienia sprawy przez wyznaczony Zespół Komisji ds. Odpowiedzialności Dyscyplinarnej Sędziów i Asesorów Sądowych oraz wskazano, że brak jest podstaw do podjęcia uchwały w przedmiotowej sprawie. Organ powołując się na powyższe, stwierdził, że niezwłocznie udostępnił wypis protokołu posiedzenia plenarnego Krajowej Rady Sądownictwa, gdy został on przyjęty i podpisany. Jednocześnie podał, że nie jest w stanie wydać skarżącemu uchwały z uwagi na to, że nie została ona podjęta. Odnosząc się do zgłoszonych przez skarżącego roszczeń, wskazał, iż są one całkowicie bezzasadne, ponieważ udostępniono żądane w mailu z dnia [...] grudnia 2024 r. informacje, które organ posiadał. Z uwagi na brak przyjęcia i podpisania protokołu z posiedzenia plenarnego, dokument ten nie mógł zostać udostępniony skarżącemu, o czym został poinformowany. Niemniej, niezwłocznie po przyjęciu i podpisaniu przedmiotowego protokołu, został on dnia [...] lutego 2025 r. przekazany skarżącemu. W ocenie organu, skarżący nie wykazał, by w sprawie zaistniała przesłanka bezczynności, zwłaszcza w kontekście rażącego naruszenia. Organ podejmował czynności i udzielał stosownych odpowiedzi skarżącemu niezwłocznie. Nie sposób zarzucić organowi bezczynności w sytuacji, gdy nie był w stanie udostępnić przyjętego i podpisanego protokołu z posiedzenia plenarnego, ponieważ w dacie udzielania odpowiedzi nie został on przyjęty i podpisany. Ponadto organ zauważył, że sądy administracyjne prezentują jednolite stanowisko, zgodnie z którym skarga może zostać skierowana do sądu po wniesieniu ponaglenia (np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 3092/19, dostępny w CBOSA). W niniejszej sprawie ponaglenie nie zostało złożone. Jeśli chodzi o roszczenia zawarte w punkcie 2 i 3 skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz odszkodowania w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a., organ przyjął, iż wskazane przepisy nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. może mieć miejsce w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2025 r. skarżący, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, podtrzymał zarzuty skargi i wskazał, iż w ramach wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. zadał pytania dotyczące ściśle określonej uchwały oraz dokumentów związanych z jej wydaniem. Z pisma z dnia [...] lutego 2024 r. wynikało bowiem, że sprawa ma być procedowana (dotyczyła skargi w postępowaniu dyscyplinarnym), a z pisma z dnia [...] października 2024 r., iż skargę przeprocedowano. Celem publikacji prasowej było więc opisanie mechanizmu procedowania skarg (na przykładzie konkretnego postępowania) i poddanie go analizie oraz ewentualnie krytyce prasowej. W dniu [...] lutego 2025 r. sporządzono pismo nadane [...] marca 2025 r. (a więc 2 miesiące po ustawowym terminie udzielenia informacji publicznej), z którego wynika, że rozpoznanie sprawy przeprowadzono w sposób opisany w protokole nr [...] - czyli iż nie prowadzono dyskusji z przedmiocie skargi, nie podjęto uchwały w przedmiocie skargi i generalizując w uproszczeniu uznano, że "nie ma takiej sprawy". Ten właśnie mechanizm procedowania jest przedmiotem zainteresowania redakcji albowiem świadczy o tym, że procedowanie spraw przez KRS ma charakter fasadowy i pozorny, a to ma być przedmiotem krytyki prasowej. Zdaniem skarżącego, podmiot zobowiązany, starając się maksymalnie odroczyć, a wręcz uniemożliwić sporządzenie krytyki prasowej, przez okres od [...] grudnia 2024 r. (gdy minął termin do udzielenia informacji) do dnia [...] marca 2025 r. pozostawał w niczym nieuzasadnionej zwłoce w nadesłaniu (jak się okazuje) dwóch kartek formatu A4 zawierających wnioskowaną informację publiczną. W okolicznościach sprawy tego rodzaju lekceważące podejście do obowiązków ustawowych, a wręcz jawne okazywanie pogardy tym przepisom, strona skarżąca odbiera jako rażące naruszenie prawa. Przygotowanie odpowiedzi nie było bowiem skomplikowane, nie wymagało sporządzenia dużej ilości odpisów, czy skanów. Można uznać, że wymagało zaledwie kilku, może kilkunastu minut pracy. Tymczasem podmiot zobowiązany nie tylko nie sporządził odpowiedzi w terminie ustawowym, ale już po jej sporządzeniu w dniu [...] lutego 2025 r., zwlekał kolejny tydzień z jej nadaniem listem poleconym. Tego rodzaju praktyki świadczą o lekceważącym stosunku do ww. obowiązków ustawowych. Skarżący wniósł również o podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wydanie orzeczenia jednoznacznie rozstrzygającego problem, kto w postępowaniu przed sądem reprezentuje redakcję czasopisma. Wskazał na odrębne stanowiska Sądu w tym względzie. Jako przykład podał sprawę o sygn. akt II SAB/Wa 648/22, w której uznano, iż stroną postępowania jest redakcja czasopisma w której imieniu działa piastun organu, ale często spotkany jest pogląd odmienny, iż to piastun organu, jako osoba fizyczna, wnosi skargę lub bierze udział w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga została rozpoznana w oparciu o art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Niewątpliwe, [...] zostały zarejestrowane jako czasopismo przez Sąd Okręgowy w [...] pod nr [...] (postanowienie Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...]). Skarżący M. J., jako wydawca tego czasopisma, mieści się w pojęciu prasy definiowanej w art. 7 ust. 2 ustawy Prawo prasowe. Skoro zatem o dostęp do informacji publicznej może występować prasa, to odnieść to należy do podmiotów mieszczących się w tym zakresie. Sam tytuł prasowy nie ma podmiotowości prawnej, przypisana jest ona podmiotom działającym w imieniu prasy, w tym przypadku osobom fizycznym wchodzącym w skład redakcji lub, tak jak w tej konkretnej sprawie, będącym wydawcą tytułu i redaktorem naczelnym. Jak wynika z akt sprawy, z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wystąpił redaktor naczelny, wskazując na tytuł wydawnictwa, w imieniu, którego występuje. W treści wniosku wskazał również na podstawę prawną wystąpienia, tj. art. 3a Prawa prasowego, zatem nie działał on jako podmiot prywatny, ale jako "prasa", przedstawiciel określonego tytułu prasowego, a żądanie udostępnienia wiadomości było związane z działalnością dziennikarską. Tym samym złożenie skargi na bezczynność przez przedstawiciela tego tytułu prasowego ma uzasadnienie prawne, także to on ma w tym przypadku interes, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., w zaskarżeniu bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanych informacji. Tym samym skarżący, jako przedstawiciel prasy, w imieniu której skierował w dniu [...] grudnia 2024 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest uprawniony do zaskarżenia bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku. Kontrolując niniejszą sprawę, Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 2b p.p.s.a. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest bowiem wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. W związku z tym, w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nie znajduje zastosowania wymóg z art. 53 § 2b in fine p.p.s.a. w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok np. NSA z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2433/18; CBOSA). Ustalony w ww. przepisie wymóg wniesienia ponaglenia należy bowiem odnieść do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe oznacza, że przepisy te nie mają zastosowania do etapów postępowania poprzedzających wydanie decyzji i tym samym - w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej - brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do załatwienia sprawy administracyjnej, czy też - w przypadku, gdy znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej - przez rozpoznanie wniosku w oparciu o przepisy u.d.i.p. W przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej sąd dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości w sprawie, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, wynikający z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu, wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p., jednak nie stanowi on katalogu zamkniętego. Zgodnie z ww. przepisem, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3); danych publicznych obejmujących: treść i postać dokumentów urzędowych, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, informację o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych (pkt 4 lit. a - d); majątku publicznym. Zatem, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów bądź stanu określonych zjawisk istniejących w chwili udzielenia informacji (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2130/11; CBOSA). Nie jest sporne w sprawie, że żądane we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. informacje mają charakter informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Skarżący domagał się bowiem skanów uchwały dotyczącej sprawy oznaczonej numerem [...] oraz wszystkich dokumentów z akt postępowania, w tym protokołu posiedzenia KRS i samej uchwały. W odpowiedzi na ten wniosek, KRS w piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r., wystosowanym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformowała skarżącego, że w przedmiotowej sprawie nie została sporządzona uchwała, natomiast protokół z posiedzenia plenarnego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...]-[...] października 2024 r., na dzień sporządzania odpowiedzi, nie został jeszcze przyjęty i podpisany. Jednocześnie przesłano skarżącemu skany dokumentacji skargowej o numerze [...]. Z tak sformułowanej odpowiedzi wynika w sposób jednoznaczny, że organ nie mógł na dzień udzielenia tej odpowiedzi udostępnić protokołu z posiedzenia plenarnego Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...]-[...] października 2024 r. Protokół ten wymagał bowiem przyjęcia przez Radę (co wynika z uchwały nr [...] Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] marca 2023 r. w sprawie Regulaminu Krajowej Rady Sądownictwa M.P. 2023 r., poz. 404). Zaznaczyć należy, że na gruncie u.d.i.p., organ może podjąć następujące czynności: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku natomiast, gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W piśmie tym organ powinien również wyjaśnić przyczyny takiego stanu rzeczy. W niniejszej sprawie, z pisma organu z dnia [...] grudnia 2024 r. wynika, że organ nie posiadał wszystkich żądanych we wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. informacji. Jednocześnie w piśmie tym wskazano powody, dla których organ nie mógł udostępnić tych informacji. W świetle powyższego, zarzuty i wnioski skargi są nieuzasadnione. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności wobec wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2024 r. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje argument podnoszony przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2025 r., że ww. wniosek został złożony w trybie art. 3a i art. 4 ustawy Prawo prasowe oraz że powodem złożenia wniosku było sporządzenie krytyki prasowej wobec sposobu załatwiania określonych rodzajów spraw przez KRS. Wniosek został bowiem rozpoznany w trybie u.d.i.p., poprzez udostępnienie posiadanych informacji, a wobec nieposiadania wszystkich żądanych przez skarżącego informacji organ poinformował o tym skarżącego w formie pisemnej, dochowując ustawowego terminu. Rozpoznał zatem wniosek w jednej z form przewidzianych w u.d.i.p. Domaganie się przez skarżącego informacji, których organ de facto nie posiadał, nie może skutkować odmienną oceną faktycznych i prawnych okoliczności niniejszej sprawy. Również argumentacja zawarta w piśmie procesowym wykazująca, że przedmiotowy wniosek nie stanowił żądania we własnej sprawie, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kluczowe w sprawie pozostaje bowiem to, że wobec udzielenia odpowiedzi - jak w piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r. - w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ nie pozostawał w bezczynności. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.