II SAB/Wa 294/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora [...] Szkoły [...] im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej L. K. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor [...] Szkoły [...] im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej L. K. z siedzibą w W. dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora [...] Szkoły [...] im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej L. K. z siedzibą w W. na rzecz skarżącego A. B. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A.B. wnioskiem złożonym za pośrednictwem platformy e-PUAP z dnia [...] marca 2024 r. zwrócił się do Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. [...] z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: listy kandydatów dopuszczonych do III etapu postępowania rekrutacyjnego do Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. [...] (kształcenie dualne, nabór 2024 r.) z podziałem na Urzędy i województwa, z których pochodzą dopuszczeni do III etapu kandydaci. Pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. A.B., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie go do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Udostępniona przez KSAP w Biuletynie Informacji Publicznej lista kandydatów dopuszczonych do III etapu postępowania rekrutacyjnego zawiera jedynie nr kodów osób dopuszczonych. Skarżący chciał zaś zapoznać się w trybie u.d.i.p. z listą kandydatów ze wskazaniem urzędów i województw, z których ci kandydaci pochodzą. KSAP zajmuje się bowiem kształceniem i profesjonalizacją kadr administracji publicznej, więc rekrutacją objęci są pracownicy urzędów na terenie całego kraju. Zgodnie z u.d.i.p. ujawniona może być m.in. informacja publiczna o zasadach funkcjonowania państwowych jednostek organizacyjnych, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 udip). Analogicznie należy potraktować informacje dotyczące rekrutacji kandydatów, pełniących już służbę publiczną, do odbycia szkolenia w KSAP, będącej państwową jednostką organizacyjną. Pełnomocnik wskazał, iż skarżący nie żąda danych osobowych kandydatów (takich jak imiona i nazwiska), lecz jedynie informacji o urzędach i województwach z których pochodzą, w oderwaniu od tożsamości poszczególnych kandydatów. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r., II SAB/Wa 172/16, informacje związane z naborem kandydatów do służby publicznej podlegają upublicznieniu w zakresie, w jakim pozostają w związku z tym postępowaniem. Dotyczy to nie tylko imion i nazwisk osób, które przystąpiły do naboru, ale też ich wykształcenia, stażu pracy i dodatkowych kwalifikacji itd. Jeżeli bowiem konstytucyjna zasada równości w dostępie do służby ma być realna, to tym samym konieczne jest umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie, czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów, temu służy tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Skoro organ nie zareagował na wniosek skarżącego, to oznacza, że pozostaje w bezczynności. Wolą racjonalnego ustawodawcy było zapewnienie dostępności do informacji dotyczącej osób decydujących się na służbę publiczną, w tym kandydatów do podjęcia szkolenia w Krajowej Szkole Administracji Publicznej. Informacja o urzędzie zatrudnienia kandydatów wyłonionych do udziału w III etapie rekrutacji nie została zawarta w BIP KSAP. Zatem jako informacja publiczna powinna zostać udostępniona wnioskodawcy w trybie u.d.i.p. Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. [...] z siedzibą w [...] w odpowiedzi na skargę wskazał, że w okresie od [...] marca 2024 r. do [...] kwietnia 2024 r. miała miejsce bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, oddalenie wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postepowania. W uzasadnieniu wskazał m.in., że w okresie od 1 lutego 2024 r. do 27 marca 2024 r. Szkoła prowadziła egzaminy w trakcie postępowania rekrutacyjnego. Prawie 200 kandydatów przystąpiło do trzyetapowego postępowania konkursowego, w wyniku którego wyłoniono 46 słuchaczy Szkoły. A.B. pismem z dnia [...] marca 2024 r. zwrócił się do KSAP z prośbą o udzielenie informacji w zakresie listy kandydatów dopuszczonych do III etapu postępowania rekrutacyjnego do Szkoły (kształcenia dualne nabór 2024r.) z podziałem na województwa i urzędy. W związku z bardzo znaczną kumulacją obowiązków służbowych pracownika odpowiedzialnego za rozpoznanie wniosku, który był jednocześnie sekretarzem komisji rekrutacyjnej, sprawie nie został nadany bieg. W dniu 22 kwietnia 2024 r. wpłynęła do Szkoły skarga na bezczynność w przedmiocie wniosku z dnia [...] marca 2024 r. Szkoła natychmiast podjęła czynności w sprawie. Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 r. wnioskodawca został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wykazanie, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - w terminie 7 (siedmiu) dni od doręczenia wezwanie pod rygorem odmowy dostępu do informacji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca pismem z dnia 29 kwietnia 2024 r. przedstawił argumentację dotyczącą swojego kolejnego wniosku o udostępnienia informacji publicznej (w zakresie profilu słuchacza jako kryterium rekrutacji). Nie odniósł się w żaden sposób do wezwania o wskazanie interesu publicznego w zakresie wniosku o udostępnienie listy kandydatów, o której mowa we wniosku z dnia [...] marca 2024 r. W dniu 14 maja 2024 r. została wydana i przesłana skarżącemu decyzja w przedmiocie wniosku z dnia [...] marca 2024 r., w której Dyrektor KSAP odmówił udzielania wnioskowanej informacji. Biorąc powyższe pod uwagę można przyjąć, że w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2024 r. doszło do bezczynności w okresie od [...] marca 2024 r, do [...] kwietnia 2024 r., jednak nie miała ona charakteru rażącego. W tym czasie pracownicy Ośrodka Kształcenia Słuchaczy odpowiedzialnego w Szkole za kształcenie słuchaczy mieli do czynienia z bardzo znaczącą kumulacją obowiązków. Postępowanie rekrutacyjne, które trwało w lutym i marcu 2024 r. było o tyle specyficzne, że po nowelizacji ustawy o KSAP (ustawą z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1195) po raz pierwszy rekrutowano słuchaczy nowej formuły kształcenia tzw. kształcenia dualnego. Zainteresowanie tym trybem kształcenia było tak znaczne, że do rekrutacji zgłosiło się prawie 200 osób (podczas gdy w poprzednich rekrutacjach uczestniczyło kilkadziesiąt osób). Było to dla Szkoły zadanie priorytetowe, gdyż dotyczyło nadrzędnego ustawowego zadania. Pracownik odpowiedzialny za rozpoznanie wniosku był jednocześnie sekretarzem komisji rekrutacyjnej, co wiązało się ze znacznym obciążeniem obowiązkami z tym związanymi. Dyrektor wskazał też m.in., że wnioskodawca w żaden sposób nie ponaglał Szkoły w przedmiocie rozpoznania wniosku. Wezwany do usunięcia braków wniosku nie uczynił tego, nie ustosunkował się merytorycznie do wezwania. Wniosek został ostatecznie rozpoznany w dniu 14 maja 2024 r. Biorąc powyższe pod uwagę, bezprzedmiotowe jest już żądania zobowiązania organu do podjęcia działania skoro decyzja w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została wydana. Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o przyznanie skarżącemu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Skarżący od czasu złożenia wniosku do złożenia sam pozostawał bierny i nie domagał się przyspieszenia rozpoznania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym i prezentuje go także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja organu zawarta w odpowiedzi na skargę, co do braku ponaglenia ze strony wnioskodawcy, nie ma zatem wpływu na wynik sprawy. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten "milczy" wobec wniosku strony, tj. nie podejmuje żadnych działań w celu jego rozpoznania, jak i wówczas gdy podmiot ten w wyniku złożonego wniosku podjął określone działania, jednakże nie przybrały one prawidłowej formy wynikającej z ww. ustawy. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. [...] z siedzibą w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej im. [...] jest bowiem, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o Krajowej Szkole Administracji Publicznej im. [...] (Dz. U. z 2023, poz. 1952)państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną, z siedzibą w [...]. Zadaniem Szkoły jest w m.in.: kształcenie i profesjonalizacja kadr administracji publicznej, przygotowywanie wykwalifikowanych kadr dla administracji publicznej, w tym do pełnienia funkcji kierowniczych, w szczególności przez kształcenie stacjonarne i kształcenie dualne (art. 1 ust. 2 pkt 1); zaspokajanie potrzeb administracji publicznej w zakresie doskonalenia zawodowego, w szczególności przez organizację szkoleń i innych form kształcenia (art. 1 ust. 2 pkt 2); wspieranie profesjonalizacji administracji publicznej, w szczególności przez weryfikację kompetencji wykorzystywanych w administracji publicznej (art. 1 ust. 2 pkt 3). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje Szkole statut określający jej ustrój i organizację, zakres działania, zasady kształcenia, prawa i obowiązki słuchaczy oraz inne sprawy dotyczące jej działania, nieuregulowane w ustawie, uwzględniając rolę szkoły w systemie administracji państwa. Art. 2 ust. 2 stanowi, że Szkołą kieruje i reprezentuje ją na zewnątrz dyrektor Szkoły, powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad Szkołą w zakresie zgodności jej działania z przepisami ustawowymi i statutem (ust. 3). Zgodnie z art. 3 ustawy, do mienia i finansów Szkoły stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uczelni publicznych. Uprawnienia ministra właściwego w rozumieniu tych przepisów w odniesieniu do Szkoły wykonuje Prezes Rady Ministrów. Stosownie do art. 4 ust. 6 ustawy, 6. uczestnicy szkoleń oraz innych form kształcenia organizowanych przez Szkołę są wyłaniani w drodze naboru, którego zasady określa każdorazowo dyrektor Szkoły. W świetle powyższego Dyrektor KSAP jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Jednocześnie nie ma wątpliwości i nie było między stronami sporne, że żądana we wniosku z dnia [...] marca 2024 r. informacja stanowi informację publiczną Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych). W sprawie niniejszej żądanie udostępnienia informacji, o której mowa we wniosku, tj. listy kandydatów dopuszczonych do III etapu postępowania rekrutacyjnego do KSAP (kształcenie dualne, nabór 2024 r.) z podziałem na Urzędy i województwa, z których pochodzą dopuszczeni do III etapu kandydaci), kwalifikować należy jako informację o zasadach funkcjonowania państwowej jednostki organizacyjnej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.), tj. jako informację o trybie działania państwowej jednostki organizacyjnej w zakresie wykonywania zadania publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.b u.d.i.p.). W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2024 r. Sąd stwierdził, że organ na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, tj. do 2 kwietnia 2024 r., jak również nie wydał w tym terminie decyzji o odmowie jej udostępnienia. Wobec rozpatrzenia przez organ wniosku w przewidzianej przez u.d.i.p. formie, tj. wobec wydania przez Dyrektora KSAP w dniu 14 maja 2024 r. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku. Podkreślenia wymaga przy tym, że rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność, nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania. Sąd nie ma wówczas podstaw do zobowiązania określonego podmiotu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ale ocenia istnienie bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również to, czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, czy takiego charakteru nie miała. Z tego też względu brak jest podstaw do umorzenia postepowania w zakresie żądania zobowiązania organu (v. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1621/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, albowiem decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydał po upływie ustawowego terminu. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2024 r. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Zauważyć należy, że organ wskazał, iż przyczyną braku nadania biegu wnioskowi, a zatem przyczyną niepodjęcia niezwłocznych działań w tym zakresie była bardzo duża ilość obowiązków służbowych pracownika odpowiedzialnego za udzielenie odpowiedzi, który był jednocześnie sekretarzem komisji rekrutacyjnej. Po wpłynięciu skargi na bezczynność Szkoła podjęła działania w sprawie wniosku, zwróciła się do wnioskodawcy o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji, a następnie Dyrektor KSAP wydał decyzję administracyjną. W sprawie nie ma podstaw, aby twierdzić, że opóźnienie w działaniu było celowe, czy też aby miało na celu uniemożliwienie realizacji konstytucyjnego uprawnienia. Uwzględniając całość okoliczności tej sprawy Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę podjęte przez organ działanie, nie ma podstaw, aby niewłaściwe zastosowanie u.d.i.p. i wynikające stąd uchybienie terminowi do rozpatrzenia wniosku, zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego w wysokości 480 zł i opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa 17 zł.