II SAB/Wa 299/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi E. L. na bezczynność Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz E. L. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. L. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. zwróciła się do [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści decyzji wydanych na rzecz Spółki na podstawie art. 124 b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w roku 2014. W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Spółka wskazała, iż brak jest podstaw prawnych do udzielenia wnioskowanej informacji, bowiem decyzje administracyjne wydawane w sprawach dotyczących [...] Sp. z o.o. w [...] nie są podawane do wiadomości publicznej. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. E. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła m.in. o zobowiązanie Spółki do rozpoznania jej wniosku, stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę [...] Sp. z o.o. w [...] wniosło o odrzucenie lub oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w stosunku do Spółki nie były wydawane żadne decyzje na podstawie art. 124 b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w 2014 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2016 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 15 czerwca 2016 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania oraz stwierdzenie, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym po 15 sierpnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z ww. form działania zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Zatem dokonanie żądanej czynności lub wydanie żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy procesowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 - publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził w punkcie 1 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił bowiem okoliczność, że organ zareagował na wniosek skarżącej, a także uzasadnił przyczyny opóźnienia w przekazaniu żądanych informacji. Sąd wziął też pod uwagę wole strony skarżącej, która zarówno w skardze jaki i w dalszych wystąpieniach wnosiła o stwierdzenie, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W sytuacji, gdy organ (w rozpoznawanej sprawie - podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej), którego dotyczyła skarga na bezczynność, w terminie określonym w art. 54 § 3 cytowanej ustawy, wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 149 § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Zatem należy uznać, że gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ, w terminie określonym w art. 54 § 3 cytowanej ustawy, wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym tym w zakresie - staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organ udostępnił skarżącej żądane informacje publiczne już po wniesieniu skargi na bezczynność organu do Sądu, co czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym co do rozstrzygnięcia w zakresie zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, gdyż na dzień orzekania organ nie pozostaje już w tym zakresie w bezczynności. Równocześnie Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczności sprawy nie wskazują bowiem aby Spółka celowo nie rozpoznania wniosku skarżącej. Brak prawidłowego załatwienia sprawy wynikał z nieprawidłowego interpretowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowe w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.