II SAB/Wa 333/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi W.D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku W.D. z dnia [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz W.D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 21 maja 2024 r. W.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] marca 2024 r., który dotyczył przesłania, za pośrednictwem poczty elektronicznej, informacji w zakresie kserokopii/skanów sprawozdań kończących czynności wyjaśniające w postępowaniach skargowych: [...]. Skarżący wskazał, że stanowisko organu zawarte w odpowiedzi z dnia 22 marca 2024 r. l.dz. [...], że żądana informacja publiczna nie stanowi informacji publicznej jest niezasadne. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902); zwanej dalej u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej polegające na udzieleniu na prawidłowo złożony wniosek niejasnej oraz wymijającej odpowiedzi Zdaniem skarżącego Policja jako umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Z kolei dokumenty wytworzone przez organy Policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, w tym czynnościami podjętymi na skutek złożonej przez stronę skargi powszechnej (dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego), mieszczą się w zakresie art. 6 u.d.i.p., a w konsekwencji podlegają udostępnieniu. Przykładowo informacje jakie zawiera sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania skargowego określa Instrukcja do decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2022 r. w sprawie wprowadzania do użytku służbowego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostkach organizacyjnych Policji Instrukcji w sprawie szczegółowych zasad przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania skarg oraz wniosków. Zaznaczył, że Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji 15 stycznia 2018 r. wprowadziło procedurę organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków skierowaną do wszystkich komórek organizacyjnych Biura Kontroli KGP, mającą na celu usystematyzowanie/usprawnienie działań prowadzonych w ramach działalności skargowej urzędu. Przedmiotowa procedura powinna w swoich uregulowaniach wskazywać również co ma zawierać sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania skargowego, kto sporządza ten dokument i zatwierdza. Skarżący zwrócił uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 20/23, w którym stwierdzono, że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej , a tym samym informacji publicznej od innej informacji ma (...) charakter obiektywny, z przepisów zawierających normy wyznaczające przedmiot publicznego prawa podmiotowego nie wynika, aby kryterium tym było kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Sąd uznał za nieprawidłowe stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którym jeśli celem wniosku jest realizacja subiektywnego indywidualnego interesu podmiotu, który go złożył, to wniosek ten nie dotyczy z tego powodu sprawy publicznej. Strona skarżąca kasacyjne odwołała się do kryterium "sprawy własnej" jako kryterium dyskwalifikującym publiczny charakter informacji objętej żądaniem wnioskodawcy. W ocenie sądu , kryterium "sprawy własnej" rozumiane w powyższy sposób jest nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Pogląd zgodnie z którym nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanych w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnienia określonych zdań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" z wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Sąd wskazał, że kryterium "sprawy własnej" jako kryterium służące do kwestionowania publicznego charakteru wnioskowanej informacji nie znajduje racjonalnych i prawnych podstaw. Podobne orzeczenie zapadło w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 132/23, w którym podano, że wobec tego ocena czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być dokonana odmiennie w zależności od tego, kto, czy też mówiąc inaczej, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeśli konkretny dokument posiada walor informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony tylko z tego względu, że jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć do celu prywatnego. Ponadto wskazał na orzeczenia sądów administracyjnych, w których stwierdzono, ze sprawozdanie z postępowania skargowego jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu (wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 22 marca 2017 r. sygn. akt I SAB/Sz 10/17, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 393/23, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 12 marca 2024 r. sygn. akt II SAB/Ol 9/24, Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Po 29/24, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 14 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Rz 28/24. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem pismem z 22 marca 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zdaniem organu taka informacja mogłaby zostać udostępniona jako informacja publiczna tylko wówczas, gdyby przybrała postać dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., natomiast nie może być ona uznana za dokument urzędowy. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca stworzył podmiotom zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej możliwość zachowania w tajemnicy tzw. dokumentów roboczych. Aby treść oświadczenia woli lub wiedzy mogła zostać uznana po utrwaleniu za dokument urzędowy, musi być podpisana przez funkcjonariusza publicznego oraz skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Jeżeli nie spełnia tego warunku należy uznać, że takie oświadczenie woli lub wiedzy nie ma charakteru dokumentu urzędowego i nie podlega udostępnieniu w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie zwracał się o udostępnienie informacji publicznej w sprawie ważnej dla większej liczby obywateli, lecz wnosił o udostępnienie dokumentów z akt postępowań skargowych inicjowanych na indywidualne żądanie. Wobec tego wniosek nie dotyczył sprawy publicznej, lecz indywidualnej i w związku z tym żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie ww. ustawy. Organ podkreślił, że skarżący zwracając się do organu Policji o udostępnienie informacji wskazanych we wniosku nie kierował się troską o sprawy publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jego celem było uzyskanie informacji w związku z postępowaniem skargowym prowadzonym w trybie K.p.a., którego wszczęciem, prowadzeniem i zakończeniem był osobiście zainteresowany. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że skarżący w ten sposób wykazał swój subiektywny interes w uzyskaniu żądanych informacji. Ponadto organ zwrócił uwagę, że sprawozdania z czynności wyjaśniających stanowią część akt postępowania administracyjnego w rozumieniu K.p.a. Nieograniczony dostęp do akt postępowania mają, zgodnie z art. 73 § 1 K.p.c., wyłącznie strony postępowania. Uprawnienie to przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935); zwanej dalej P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Komendanta Głównego Policji, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a adresat wniosku, który jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu u.d.i.p nie podejmuje w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 P.p.s.a.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie powiadamia wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie informuje o przeszkodach technicznych w uzyskaniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 ustawy). Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zatem doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany. W rozpoznawanej sprawie nie było sporne między stronami postępowania, że Komendant Główny Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Wątpliwość budziło natomiast udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy żądana we wniosku z [...] marca 2024 r. informacja dotycząca udostępnienia sprawozdania kończącego postępowania skargowe stanowi informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytworzonych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań władzy publicznej. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Nie oznacza to, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną. Informacją publiczną jest zatem treść informacji wytworzonych m.in. przez organy władzy publicznej, w tym dokumenty urzędowe. Należy dostrzec różnicę pomiędzy dokumentami, które stanowią informację publiczną i ich przeciwieństwem, tj. dokumentami roboczymi (wewnętrznymi). W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumentami wewnętrznymi są dokumenty o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. m.in. wyroki NSA z: 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14; 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1681/14; 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12 – wszystkie przywołane orzeczenia zostały opublikowane na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokumentem urzędowym, w świetle 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tę definicją wyczerpuje sprawozdanie z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie skargowej. Stanowi ono swoistego rodzaju streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału 2 K.p.a., analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzenia zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania sprawy oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi zatem oficjalny dokument z postępowania w sprawie, podpisany przez funkcjonariusza i złożony do akt sprawy. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 maja 2023 r. II SAB/Sz 33/23 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że dokument w postaci sprawozdania z postępowania skargowego może podlegać udostępnieniu. Pogląd, że akta nie stanowią informacji publicznej nie oznacza, że zawarte w nich informacje publiczne nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczy to również akt postępowania skargowego prowadzonego przez Policję. Zawierają one bowiem informacje o działalności tego organu. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej. Dotyczą sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, itp. Stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. Warunkiem jednak skorzystania z uprawnienia do uzyskania informacji w oparciu o przepisy u.d.i.p. jest skonkretyzowanie wniosku, które w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Skarżący sprecyzował bowiem, jakich dokumentów dotyczy jego żądanie poprzez podanie numerów wnioskowanych sprawozdań. Nie może zmieniać tej oceny okoliczność podnoszona przez organ, iż wnioskowany dokument dotyczy indywidualnej sprawy skargowej, co uniemożliwia jego ujawienie w domenie publicznej. Indywidualny charakter rozpoznawanej sprawy nie stanowi bowiem o tym, czy mamy do czynienia z informacją publiczna, czy też nie. Oczywiście treści w dokumentach zawarte, istotne z punktu widzenia interesów obywatela (np. dane osobowe, dane wrażliwe, itp.) podlegają ochronie prawnej poprzez ograniczenie dostępu do takiej informacji (art. 5 u.d.i.p.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sam wniosek (tutaj skarga) wszczynający postępowanie nie stanowi informacji publicznej (przykładowo wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5148/21). W dużym uproszczeniu należy wskazać, iż wniosek wszczynający postępowanie w sprawie indywidualnej jest dokumentem prywatnym. Natomiast czynności podejmowane na skutek wszczęcia postępowania z tego wniosku mają wyłącznie charakter publicznoprawny, a dokumenty wytworzone przez funkcjonariusza publicznego i złożone do akt sprawy są dokumentami urzędowymi, a zatem zawierają informację publiczną. Jak wskazuje się w orzecznictwie (patrz wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17), akta postępowania skargowego prowadzonego prze Policję zawierają informacje o działalności organu. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzona sprawą posiadają walor informacji publicznej. Dotyczą sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie przedstawienia sprawy. Wobec powyższego skierowanie do skarżącego pisma z 22 marca 2024 r. o braku podstaw do uznania żądanych informacji za informacje publiczne, nie stanowiło prawidłowego załatwienia wniosku z [...] marca 2024 r. Organ pomimo zaistnienia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych, nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej w czternastodniowym terminie określonym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie wydał również decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zamiast tego w sposób nieuprawniony odmówił żądanym informacjom waloru informacji publicznej. Oznacza to, że Komendant pozostaje w bezczynności, co z kolei uzasadniało orzeczenie o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego (pkt 1 wyroku), na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Podkreślić należy, że stosownie do art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z art. 149 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a tej ustawy). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 ustawy). Orzeczona bezczynność Komendanta w przedmiocie rozpoznania wniosku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., o czym orzeczono z w pkt 2 sentencji wyroku. Zdaniem Sądu, charakter wnioskowanych danych mógł budzić wątpliwości co do zakwalifikowania ich jako informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. O braku podstaw do uwzględnienia wniosku Komendant poinformował skarżącego bez zbędnej zwłoki, tj. 3 dni po otrzymaniu wniosku. Dlatego w ocenie Sądu podjętych wobec skarżącego działań i zaniechań organu Policji nie można kwalifikować jako cechujących się lekceważeniem strony i obowiązujących w tej mierze przepisów prawa, lecz wyłącznie błędną interpretacją przepisów prawa. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a w postaci zwrotu skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi.