II SAB/Wa 36/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 19 września 2011 r. postanawia -odrzucić skargę- L. T. (dalej jako skarżący) 19 września 2011 r. złożył do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] skargę na niewłaściwe traktowanie w dziekanacie wydziału przy składaniu dokumentów. Następnie pismem z 29 listopada 2011 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na nieudzielanie przez Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] odpowiedzi na pismo z 19 września 2011 r. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi naruszenie art. 9, art. 10, art. 28, art. 35, art. 61, art. 63, art. 75 i art. 77 kpa. W związku z tym, na podstawie art. 38 kpa wniósł o wyciągnięcie odpowiedzialności porządkowej i dyscyplinarnej, jak również o wszczęcie postępowania w sprawie łamania prawa przez Dziekana Wydziału [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie P.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Zatem przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a, a więc w tych przypadkach, gdy strona ma prawo żądać podjęcia czynności organu (np. wydania postanowienia, decyzji lub innego aktu), która stanowić może przedmiot zaskarżenia do sądu. W związku z tym, nie każda bezczynność organu będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, tj. wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez przepisy prawa. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego, skarżący uczynił bezczynność organu w rozpatrzeniu skargi z 19 września 2011 r. skierowanej do Dziekana Wydziału [...] , która w istocie zainicjowała postępowanie skargowe, uregulowane w dziale VIII kpa zatytułowanym "Skargi i wnioski". W skardze z 19 września 2011 r. skarżący zarzucił organowi niewłaściwe traktowanie studentów przez pracowników dziekanatu, a zatem zarzucił organowi wadliwą działalność jego pracowników, co zostało następnie potwierdzone w treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym, wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 227 kpa, przedmiotem skargi - w tym przepisie przewidzianej - może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przedmiotem tej skargi mogą być także inne okoliczności, z których wynika niezadowolenie z działania lub zaniechania organu. Tego typu skarga ma charakter powszechny, przysługuje bowiem w każdym czasie wszystkim obywatelom we wszystkich sprawach i w stosunku do wszystkich ogniw aparatu państwowego i społecznego. Skarga przewidziana w dziale VIII kpa uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, prowadzonym wyłącznie przez organy administracji publicznej i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji i nie kończy się ono władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Postępowanie to ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga z art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że kognicji sądów administracyjnych nie podlega ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników oraz ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa (postanowienie NSA z 3 września 2009 r. I OSK 1064/09, postanowienie NSA z 3 lipca 2009 r. I OSK 802/09), gdyż jest to wewnętrzna sprawa tych organów. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników, ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 18/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06, Lex 320599, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, Lex 171200). W konsekwencji Sąd ten nie jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność w tego rodzaju sprawach. W przypadku zatem wniesienia skargi na podstawie art. 227 kpa, stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na wynik postępowania skargowego ani na bezczynność w tym przedmiocie. Reasumując stwierdzić należy, że zarzucana przez skarżącego bezczynność w rozpatrzeniu skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa nie dotyczy żadnego z przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Zatem skarga ta nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę L. T. za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.