II SAB/Wa 382/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2024 r. sprawy ze skargi T. I. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu [...] maja 2024 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezesa UODO) wpłynął wniosek złożony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r.o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej "u.d.i.p") przez Pana T. I., zwanego dalej "Skarżącym". Skarżący domagał się przesłania drogą elektroniczną całość zgromadzonej dokumentacji zawierającej informację publiczną dotyczącą sprawy skargi na [...], dostawcą usługi [...], o której była mowa na posiedzeniu Podkomisji stałej do spraw sztucznej inteligencji i przejrzystości algorytmów w dniu [...] maja 2024 r. W dniu [...] maja 2024 r. organ poinformował Skarżącego, że udzielenie odpowiedzi na przedmiotowy wniosek wymaga podjęcia dodatkowych analiz w związku z czym, mając na uwadze dyspozycję art. 13 ust. 2 u.d.i.p, przedłużono termin rozpatrzenia wniosku do dnia 14 czerwca 2024 r. Po dokonaniu analizy sprawy, w dniu [...] czerwca 2024 r. organ przesłał Skarżącemu pismo w którym wyjaśnił, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie stanowi ono wniosku o dostęp do informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Postępowanie, o którym mowa w piśmie z [...] maja 2024 r., zostało wszczęte na skutek skargi osoby, której dane dotyczą. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sprawami publicznymi nie są, konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne (np. wyrok WSA w Gdańsku z 21 lipca 2021 r. o sygn. ll SAB/Gd 5/21). Z uwagi na powyższe, na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej brak jest podstaw do zrealizowania wniosku. W dniu [...] czerwca Skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji, 3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. Jednocześnie Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że Prezes UODO dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm. W skardze rozwinął poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). W świetle przepisów u.d.i.p. udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy żądana informacja ma charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a adresat wniosku jest w jej posiadaniu. Nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku – Prezes Urzędu ochrony Danych Osobowych, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej pozostającej w jego dyspozycji. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Definicja informacji publicznej zawarta w tym przepisie odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", która w przepisach obowiązującego prawa nie ma definicji legalnej. Niewątpliwie jest to jednak sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2015 r., II SAB/Gd 126/14, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy zawiera przepis art. 6 u.d.i.p. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, LEX nr 78063). Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest natomiast "sprawa prywatna", czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka, a w konsekwencji niepodlegająca udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02, niepubl.). Do takiej kategorii należy zaliczyć informację obejmującą wniosek Skarżącego dotyczący udostępnienia akt sprawy konkretnej prywatnej osoby, a dotyczącej naruszenia danych osobowych osoby prywatnej . Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie określonych informacji - całości zgromadzonej dokumentacji dotyczącej skargi na [...], dostawcę usługi [...] (wniosek z [...] maja 2024 r.) zaś – wobec sposobu sformułowania wniosku – jego charakteru, nie stanowił on żądania udostępnienia informacji publicznej, w myśl ustawy o informacji, gdyż dotyczy sprawy indywidualnej, konkretnej strony postępowania przed Prezesem UODO. Tak więc, w ocenie Sądu, organ słusznie przyjął, że wniosek Skarżącego nie dotyczy informacji publicznej o czym poinformował Skarżącego pismem z [...] czerwca 2024 r. Termin do udzielenia odpowiedzi został przez organ wydłużony na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na konieczność dokonania analizy dokumentacji żądanej przez Skarżącego. Ponadto Sąd wskazuje, że żądanie udostępnienia całości akt sprawy nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Takie stanowisko zostało również sformułowane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 2957/15 (dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), Sąd skargę oddalił.