II SAB/Wa 410/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Maria Werpachowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Sprawiedliwości do rozpatrzenia wniosku skarżącego T. M. z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący T. M. zwrócił się w dniu [...] lutego 2018 r. drogą elektroniczną do Ministra Sprawiedliwości, w oparciu o art. 2 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi w jakiej wysokości otrzymują dodatki funkcyjne obecni prezesi i wiceprezesi wszystkich sądów, od kiedy sprawują swoje funkcje oraz w jakiej wysokości otrzymywali dodatki funkcyjne ich poprzednicy na tych funkcjach, zaś co do formy udzielenia informacji publicznej, wskazał przesłanie jej pocztą elektroniczną na wskazany adres. Zastępca Dyrektora Biura Ministra Sprawiedliwości pismem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] odpowiedział skarżącemu, że prezesi i wiceprezesi sądów powszechnych otrzymują dodatki funkcyjne w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 151). Zgodnie z tabelą funkcji oraz mnożników, która stanowi załącznik do powyższego rozporządzenia, dodatek funkcyjny prezesa i wiceprezesa sądu powszechnego wynosi od 0,2 do 1,1 mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Stosownie do art. 91 § 1c ustawy, podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem § 1d. W myśl § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego przysługującego sędziemu z tytułu pełnienia funkcji prezesa sądu i wiceprezesa sądu, uwzględnia się liczbę stanowisk sędziowskich, asesorskich i referendarskich w sądzie, w którym funkcja została powierzona. Ministerstwo Sprawiedliwości jednak nie posiada jednolitego wykazu byłych i obecnych prezesów oraz wiceprezesów sądów powszechnych, zawierającego informację o terminie objęcia funkcji, a także wysokości indywidualnie przyznanego dodatku funkcyjnego i Ministerstwo Sprawiedliwości nie ma możliwości pobrania tych informacji ze Zintegrowanego Systemu Rachunkowości i Kadr, ponieważ znajdujące się tam dane mogą być niepełne lub częściowo nieaktualne, a uzupełniają je pracownicy poszczególnych sądów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r., skarżący T. M. zarzucił Ministrowi Sprawiedliwości bezczynność w rozpoznaniu jego wnioski i wniósł o uznanie, że pozostaje on w bezczynności oraz o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że powyższe pismo w żadnym razie nie może stanowić odpowiedzi na zapytanie w trybie informacji publicznej. Nie jest nią w szczególności powołanie powszechnie znanych uregulowań dotyczących zasad ustalania dodatku funkcyjnego, a o co Minister sprawiedliwości nie był pytany, lecz zapytanie dotyczyło wyraźnie wysokości przyznawanych dodatków funkcyjnych i te, jako przyznawane przez Ministra Sprawiedliwości, niewątpliwie znajdują się w zasobach informacyjnych Ministra. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do wykazu prezesów i wiceprezesów (byłych i obecnych) ze wskazaniem wysokości dodatku funkcyjnego i daty objęcia funkcji na datę wystąpienia z zapytaniem. Pobranie żądanych informacji ze Zintegrowanego Systemu Rachunkowości i Kadr i ich uaktualnienie bądź uzupełnienie mogłoby – w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej – stanowić podstawę przedłużenia terminu do udzielenia informacji, natomiast nie powinno i nie może być podstawa odmowy udzielenia informacji żądanym zakresie. Reasumując, pismo Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2018 r. nie może być uznane jako wyczerpujące i kompleksowe udzielenia informacji na zapytanie, zaś okres od [...] marca 2018 r. potraktowany być musi jako czas pozostawania organu w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że analiza treści skargi może wskazywać, że skarżący błędnie sformułował swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej z [...] lutego 2018 r., bowiem zawiera on bardzo ogólne pytanie, tj. "W jakiej wysokości otrzymują dodatki funkcyjne obecni prezesi i wiceprezesi sądów (...) oraz w jakiej wysokości otrzymywali dodatki funkcyjne ich poprzednicy na tych funkcjach". Tak zadane pytanie sugeruje, że pytający jest zainteresowany informacją o tym, jakie dodatki otrzymują prezesi i wiceprezesi sądów jako grupa, czy to wynagrodzenie jest odgórnie ustalone oraz czy uległo zmianie względem dodatków, które otrzymywali poprzednicy obecnych prezesów i wiceprezesów. Z wniosku nie wynika natomiast, aby chodziło o wskazanie imiennej listy osób z zestawieniem indywidualnych kwot dodatków funkcyjnych (co może wynikać z treści skargi). Tymczasem wniosek nie odwołuje się do konkretnych kwot. Działając w przekonaniu, że literalne brzmienie wniosku oddaje intencje jego autora, organ w pierwszej części odpowiedzi z [...] marca 2018 r. wyjaśnił, że prezesi i wiceprezesi sądów powszechnych otrzymują dodatki funkcyjne w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 151). W przeciwieństwie bowiem do wynagrodzeń (i pochodnych) dyktowanych przez "rynek", wynagrodzenia, w tym dodatki funkcyjne na w/w stanowiskach, nie mają charakteru dowolnego, czy uznaniowego, lecz zostały ustalone "odgórnie" przez obowiązujące przepisy. Niejako wyprzedzając dalsze pytania wnioskodawcy organ zaznaczył jednocześnie, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie posiada jednolitego wykazu byłych i obecnych prezesów oraz wiceprezesów sądów powszechnych, zawierającego informację o terminie objęcia funkcji, a także wysokości indywidualnie przyznanego dodatku funkcyjnego. W kontekście pytania o prezesów i wiceprezesów "wszystkich sądów powszechnych" dodatkowo wyjaśniono, że przed 12 sierpnia 2017 r. prezesów i wiceprezesów sądów rejonowych powoływał prezes właściwego sądu apelacyjnego. Do kompetencji tego organu należało ustalenie i przyznanie dodatku funkcyjnego z tytułu pełnionej funkcji. Tymczasem z treści skargi wynika, że skarżący oczekuje udostępnienia imiennego "wykazu" prezesów i wiceprezesów. Podkreślono, że rolą wnioskodawcy jest precyzyjne sformułowanie swojego żądania (nie może tego czynić dopiero w skardze do Sądu), a organ nie może domyślać się intencji wnioskodawcy, lecz ma obowiązek literalnie odczytać jego wniosek. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie i wobec powyższego nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że organ realizując wniosek z [...] lutego 2018 r. popadł w bezczynność. Udzielił wszak odpowiedzi na wniosek przed wyznaczonym do tego terminem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło. W sytuacji więc, jeśli skarżący T. M. zwrócił się wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. do Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jej ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność tego organu. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądu – wzywać strony na posiedzenie. Stwierdzić również należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne, a ponadto skarżący jest uprawniony do wniesienia skargi, ponieważ stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" i w tej sytuacji posiada on interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mówiąc natomiast w dalszym ciągu o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu 4 ust. 1 pkt 1) ustawy. Tym samym została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednakże niezależnie od powyższego wskazać należy, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy przewidział wyjątki od zasady jawności informacji publicznej, tj. dotyczące sytuacji, w których zasada jawności podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jeżeli zatem żądana informacja publiczna korzysta z takiej ochrony, to na podmiocie obowiązanym ciąży obowiązek ustalenia i wykazania, że żądane informacje objęte są tajemnicą, o której mowa w powyżej powołanym przepisie i w tej sytuacji winien on wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej mając za podstawę treść art. 16 ust. 1 ustawy, bądź też dokonać anonimizacji. Zaakcentować w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. b) ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności: o organizacji podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, a według art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencje, zaś w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych. Natomiast zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f), udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności informacja o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. W tym miejscu powołać się należy również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt. I OSK 707/17 w uzasadnieniu którego stwierdzono m.in., że "Do pojęcia "informacja publiczna" zalicza się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, jak też podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, jeżeli spełnione jest kryterium przedmiotowe spraw publicznych, szczegółowo uregulowane w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych (dotyczyły spraw publicznych). Nie ma oparcia prawnego twierdzenie, że udostępnieniu podlegają wyłącznie dokumenty urzędowe, czy ich treść, bo przecież informacje publiczne (dotyczące spraw publicznych) mogą znaleźć się i w innych dokumentach". Zatem w myśl powołanej powyżej regulacji prawnej, żądania zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi w jakiej wysokości otrzymują dodatki funkcyjne obecni prezesi i wiceprezesi wszystkich sądów, od kiedy sprawują swoje funkcje oraz w jakiej wysokości otrzymywali dodatki funkcyjne ich poprzednicy na tych funkcjach, stanowi informację publiczną i tym samym została wyczerpana przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakże co do żądanej informacji publicznej, to organ pozostawał w bezczynności, bowiem pismo z dnia [...] marca 2018 r. w żadnym wypadku – w ocenie Sądu – nie uczyniło zadość żądaniu skarżącego zawarte w jego wniosku. Nie można się bowiem zgodzić ze stanowiskiem organu, że skarżący błędnie sformułował swój wniosek, ponieważ to nie tylko w skardze, ale już w samym wniosku wniósł o wskazanie "wysokości" przyznanych dodatków funkcyjnych, nie zaś sposobu ich ustalania dla prezesów i wiceprezesów sądów wszystkich sądów, co organ uczynił w piśmie z dnia [...] marca 2018 r. uznając, iż jest to udzielenie żądanej informacji. Ponadto skarżącemu nie chodziło we wniosku, a przynajmniej nie zostało to wyartykułowane przez niego, o podanie "jednolitego wykazu byłych i obecnych prezesów oraz wiceprezesów sądów, zawierających informację o terminie objęcia funkcji (...), lecz o wysokość dodatków funkcyjnych obecnych prezesów i wiceprezesów wszystkich sądów, od kiedy sprawują swoje funkcje oraz w jakiej wysokości otrzymywali dodatki funkcyjne ich poprzednicy na tych funkcjach. Zatem jeśli – jak organ sam podaje w powyższym piśmie – dane te w Zintegrowanym Systemie Rachunkowości i Kadr "mogły być niepełne lub częściowo nieaktualne", a uzupełniają go pracownicy poszczególnych sądów, to niedopuszczalnym jest nieudzielenie żądanej informacji tylko z powodu, że po stronie organu działania organizacyjno – administracyjne są co najmniej zdezorganizowane. A nawet jeśli już przyjąć, że z uwagi na charakter informacji, jest to informacja przetworzona, a nie prosta, to nic nie stało na przeszkodzie, aby przekazać to skarżącemu i w trybie art. art. 3 ust. 1 ustawy, zażądać od wymienionego wskazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać w tym miejscu należy również, że jeśli organ błędnie – jak podaje – odczytał wniosek skarżącego, to winien się do niego zwrócić o jego sprecyzowanie pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Nie można również przejść obojętnie obok stwierdzenia organu, że skarżący zwrócił się wskazanie imiennej listy osób, bowiem w świetle wniosku, jest to konstatacja całkowicie gołosłowna. Reasumując, organ w świetle powyższych rozważań miał i ma możliwość – zdaniem Sądu – rozstrzygnięcia wniosku skarżącego w trybie ustalonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej i rozpoznając sprawę na nowo, uwzględni powyższą argumentację i wskazania Sądu. W tym miejscu stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże – zdaniem Sądu – tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem nie mamy tu do czynienia z lekceważeniem, bądź ignorowaniem skarżącego jeśli się zważy na fakt, że organ jednak udzielił informacji pismem z dnia [...] marca 2018 r. w rozsądnym terminie i wobec powyższego stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1) w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.