II SAB/Wa 419/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Krajowego do rozpoznania punktu 2 wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prokurator Krajowy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 1 wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność Prokuratora Krajowego w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prokuratora Krajowego na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (zwane dalej także: wnioskodawcą, Stowarzyszeniem, skarżącym) wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 4 marca 2025 r., zwróciło się do Prokuratora Krajowego (zwany dalej także: organem), na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust .1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z opuszczeniem aresztu przez P. S., twórcy [...] i wpłaceniem poręczenia majątkowego w wysokości [...], o udostępnienie informacji w zakresie: 1. od kiedy prokuratura ma otwarty portfel walutowy, na który zostało wpłacone wyżej wspomniane poręczenie w [...]; 2. kto w prokuraturze jest odpowiedzialny za kontrolowanie wartości wpłaconego poręczenia w wysokości [...], w celu sprawdzenia czy wartość [...] jest wystarczająca aby pokryć koszt poręczenia. Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie wnioskowanych informacji w formie elektronicznej przez ePUAP. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 18 marca 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwana dalej: u.d.i.p. Jednocześnie wyjaśnił, że wszelkie informacje dotyczące postępowań karnych będących w toku, jak i zakończonych, wykraczające zakresem poza komunikaty udzielane przez prokuratora mediom i na stronie internetowej jednostek organizacyjnych prokuratury, stanowią tajemnicę śledztwa i udzielane są w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego, które stanowią lex specialis wobec przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy wyłączają jej zastosowanie. Wskazał nadto, że dostęp do akt prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania przygotowawczego pod sygn. [...] przez [...] Wydział Zamiejscowy Departamentu [...] Prokuratury Krajowej w [...], reguluje art. 156 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym akta sprawy udostępnia się stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym, którzy mają prawo przeglądać akta sprawy, otrzymywać odpisy i kopie. W sytuacji, gdy nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, za zgodą prokuratora akta sprawy mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione także innym osobom niż strony postępowania. Pismem z dnia 21 kwietnia 2025 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji, tj. brak wskazania od kiedy prokuratura ma otwarty portfel walutowy do wpłat w [...] oraz kto w prokuraturze jest odpowiedzialny za kontrolowanie wartości wpłaconych kwot w [...], pomimo braku podstaw do odmowy udostępnienia wnioskowanych danych; 2. art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji, tj. brak wskazania od kiedy prokuratura ma otwarty portfel walutowy do wpłat w [...] oraz kto w prokuraturze jest odpowiedzialny za kontrolowanie wartości wpłaconych kwot w [...], pomimo braku podstaw do odmowy udostępnienia wnioskowanych danych. W związku z powyższymi zarzutami Stowarzyszenie wniosło o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udzielenie informacji; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stanowiskiem organu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Jest to bowiem istotna kwestia dotycząca funkcjonowania organu publicznego jakim jest Prokuratura Krajowa i zasad przyjmowania przez ten podmiot poręczeń majątkowych. Okoliczność, że podmiot publiczny przyjmuje poręczenia w [...] jest - wbrew twierdzeniom organu - istotną kwestią publiczną. Jednocześnie Stowarzyszenie podkreśliło, że wnioskowało o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem powoływanie się na przesłankę tajemnicy śledztwa może mieć zastosowanie w przypadku uznania danej informacji za informację publiczną. Natomiast, powołanie się na przesłankę, która dotyczy informacji publicznej przy jednoczesnym uznaniu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej czyni stanowisko Prokuratury Krajowej wewnętrznie sprzecznym. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest również powołanie się na treść art. 156 K.p.k. Przepis ten dotyczy bowiem dostępu do akt, a skarżący wnosił o udostępnienie pewnych informacji związanych z funkcjonowaniem organu. Okoliczność, iż zostały one ujawnione przy okazji prowadzonego przez organ postępowania nie ma żadnego znaczenia, bowiem wnioskowana informacja jedynie ma związek z działalnością organu. Nie udostępniając Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji organ dopuścił się zatem oczywistego naruszenia konstytucyjnego prawa do informacji, co winno skutkować uznaniem, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek udostępnienia wnioskowanych informacji wynika bowiem wprost z treści art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. 3 u.d.i.p. Organ naruszył więc w sposób oczywisty przysługujące skarżącemu prawo do informacji. W związku ze złożoną skargą, Prokurator Krajowy w piśmie z dnia [...] maja 2025 r., w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poinformował Stowarzyszenie, że objęte postanowieniem w przedmiocie zastosowania wobec P. S. poręczenia majątkowego prawa majątkowe podejrzanego, wynikające z posiadania [...] o nazwie [...], zostały przekazane w dniu [...] lutego 2025 r. na portfel [...] Prokuratury Regionalnej w [...], a następnie na portfel [...] utworzony w dniu [...] marca 2025 r. specjalnie na potrzeby prowadzanego w niniejszej sprawie postępowania (sygn. [...]). Podał także, że kod PIN ustanowiony dla powyższego portfela [...] wraz z urządzeniem wykorzystanym do jego skonfigurowania, został zdeponowany w Oddziale [...]. W odpowiedzi na skargę Prokurator Krajowy wniósł natomiast o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Uzasadniając powyższe stanowisko organ wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi w Prokuraturze Krajowej dokonano jej analizy i uznano zasadność podniesionego zarzutu. Ustalono, że żądanie nie odnosi się wprost do danych podlegających ochronie z uwagi na tajemnicę śledztwa ale dotyczy ogólnych zasad postępowania, w przypadku, gdy przedmiotem poręczenia jest [...]. W takiej sytuacji podjęto działania zmierzające do merytorycznego, zgodnego z ustawą o dostępie do informacji publicznej, rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. Pismem z dnia 6 maja 2025 r. Zastępca Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi na jego wniosek, przekazując dane o utworzeniu portfela [...] i metodach jego zabezpieczenia. W świetle powyższego, w ocenie organu, zaistniałej zwłoki w prawidłowym rozpoznaniu wniosku nie można ocenić jako powstałej z rażącym naruszeniem prawa. Mając zatem na uwadze, że przedmiotowa skarga została przez organ uwzględniona w trybie autokontroli, dalsze postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. Stowarzyszenie, w piśmie procesowym z dnia 8 czerwca 2025 r., odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania podniosło, że nie można uznać aby odpowiedź organu z dnia [...] maja 2025 r. stanowiła odpowiedź na wszystkie zadane przez skarżącego kwestie. W związku powyższym Stowarzyszenie podtrzymało złożoną skargę na bezczynność organu w zakresie pkt 2 złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz, czy wniosek został rozpoznany w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Prokurator Krajowy jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Podstawowym natomiast zadaniem u.d.i.p. jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną, a działania administracji były jawne i transparentne. Zatem prawo do uzyskania informacji publicznej stanowi emanację konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Jak wynika z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo to przysługuje "każdemu", a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Co istotne, gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Zatem klasyfikacja informacji, czy jest ona publiczna, czy nie, nie zależy od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt, czy wiedza, albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 548/21, podobnie wyroki NSA: z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 833/19; z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2160/17; publ. CBOSA). Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W świetle powyższego uprawniony jest pogląd, że informacją publiczną jest informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz o zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym publicznej działalności tych podmiotów. Przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie obejmował informację o tym od kiedy prokuratura ma otwarty portfel walutowy, na który zostało wpłacone poręczenie w [...] w związku z opuszczeniem aresztu przez P. S., twórcy [...] oraz kto w prokuraturze jest odpowiedzialny za kontrolowanie wartości wpłaconego poręczenia w wysokości [...], w celu sprawdzenia czy wartość [...] jest wystarczająca aby pokryć koszt poręczenia. Wnioskowana przez Stowarzyszenie informacja dotycząca zasad przyjmowania przez prokuraturę poręczeń majątkowych w [...] mieści się zatem w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., co organ potwierdził w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. skierowanym do Stowarzyszenia, po wniesieniu skargi na bezczynność. W piśmie z dnia [...] maja 2025 r. skierowanym do Stowarzyszenia organ odpowiedział jednak tylko na punkt 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ nadal nie udzielił natomiast informacji żądanej w punkcie 2 wniosku odnośnie osoby odpowiedzialnej za kontrolowanie wartości wpłacanego poręczenia w [...] Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 2 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] lutego 2025 r. i bezczynność ta nie ustała do daty wyrokowania. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania punktu 2 wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odnośnie natomiast informacji żądanej w punkcie 1 wniosku organ, po wniesieniu skargi do Sądu, w piśmie z dnia [...] maja 2025 r. udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną. Powyższe oznacza, że w momencie rozpoznawania skargi, organ nie pozostawał już w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd nie miał podstaw do tego aby zobowiązać organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1 tego wniosku. Niemniej jednak Sąd stwierdził, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności w ww. zakresie, bowiem odpowiedzi na przedmiotowe pytanie udzielił dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wymaga bowiem podkreślenia, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt: II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Wr 14/14 – publ. CBOSA). W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, zważywszy na fakt, że organ odpowiedział na wniosek skarżącego w terminie ustawowym przewidzianym w art. 13 ust, 1 u.d.i.p., z tym, że błędnie ocenił, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Natomiast po wniesieniu skargi do Sądu organ niezwłocznie zmodyfikował swoje stanowisko z tym, że udostępnił żądaną informację w niepełnym zakresie. Nie sposób zatem uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa. W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. oraz art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 - 3 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w punkcie 5 sentencji wyroku.