II SAB/Wa 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Ewa Pisula – Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. J., M. G., E.J. na bezczynność Orange S.A. z siedzibą w [...]. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Orange S.A. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku J. J., M. G., E. J. z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Orange S.A. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o przyznanie od Orange S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżących sumy pieniężnej; 4. zasądza od Orange S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżących J. J., M. G., E. J. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. (data wpływu [...] maja 2016 r.) pełnomocnik J.J., M. G. i E. B. J., zwrócił się w ich imieniu do Orange Polska SA o udostępnienie w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia i przebudowy, w tym protokołów z odbioru, budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami, urządzeń usytuowanych na nieruchomości zabudowanej znajdującej się na ul. [...] [...], wskazując, że w sposób pozbawiony podstawy prawnej i bez stosownej umowy cywilnoprawnej spółka narusza własność wspomnianej wyżej nieruchomości poprzez trwałe umieszczenie instalacji wykazujących cechy służebności przesyłu, bez jej ustanowienia do dnia sporządzenia niniejszego pisma. Pełnomocnik wskazał, że powyższe żądanie znajduje oparcie w orzecznictwie i przepisach prawa, ponieważ spółka wprawdzie jest spółką prawa handlowego, ale wykonuje - według jednolitej linii orzecznictwa, bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną (II SAB/Wa 88/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Spółka jest więc podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązanym do udostępniania znajdującej się w jego posiadaniu informacji publicznej. Jednocześnie wnioskodawcy wezwali do zaprzestania naruszeń lub m.in. złożenia propozycji ugody. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Orange Polska SA w odpowiedzi wskazała, że nie jest zobowiązana do udzielenia takiej informacji. Podniesiono, że Orange Polska jako całkowicie prywatny podmiot gospodarczy, prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie gospodarczej, nie wykonuje zadań publicznych, a tym samym nie należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka podała, że zakres podmiotowy osób wskazanych w art. 4, ust. 1, pkt.5 ww. ustawy obejmuje również podmioty prywatne (przedsiębiorców, organizacje społeczne, szkoły wyższe, itd.), ale tylko te, które dysponują środkami publicznymi w zakresie realizacji powierzonych im zadań. Orange Polska, nie zalicza się do kategorii osób prawnych wymienionych w art. 4, ust. 1, pkt. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarb Państwa lub inne podmioty wskazane nie posiadają pozycji dominującej w stosunku do Orange Polska w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia [...].12.2000 r. Skarb Państwa nie jest także akcjonariuszem Spółki, czego dowodzi struktura własnościowa Orange Polska. Spółka wskazała przy tym, że infrastruktura stanowi integralny element czynnej sieci telekomunikacyjnej i wybudowana została w 1996 zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami, na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]. W dalszej części przedstawiono propozycję zawarcia z właścicielami nieruchomości umowy cywilno-prawnej. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. pełnomocnik wnioskodawców raz jeszcze zwrócił się do Spółki o rozpatrzenie wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. J. J., M. G. i E.J., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Orange Polska SA w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pełnomocnik wniósł o: 1. zobowiązanie Orange Polska SA do rozpatrzenia wniosku skarżących z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej nieruchomości zabudowanej znajdującej się na ul. [...][...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. stwierdzenie, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ uchybia treści ustawy o informacji publicznej dokonanej zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego i wobec uporczywego i nieuzasadnionego uchylania się od udostępniania informacji publicznej, prowadzi do negatywnych skutków społeczno- gospodarczych wskazujących na niemożność ich pogodzenia z wymaganiami praworządności, a tym samym na powstanie skutków naruszenia prawa niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności poprzez zaniechanie i odmowę prawa do informacji publicznej przy braku uzasadnionej i wystarczającej wątpliwości co do rozbieżności w wykładni prawa, 3. przyznanie od Orange Polska S.A. na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. w górnej granicy; 4. zasądzenie od na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych, kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty od złożenia pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że Orange Polska S.A. wprawdzie jest spółką prawa handlowego, ale wykonuje - według jednolitej linii orzecznictwa, bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną (II SAB/Wa 88/14 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Jest więc podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązanym do udostępniania znajdującej się w jego posiadaniu informacji publicznej. Orange Polska S.A. jest wraz z innymi tego typu operatorami podmiotem ustawowo zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, mimo, że Skarb Państwa nie ma w nich udziałów większościowych. Wynika to z art. 4 ust. 1 pkt.5 ustawy o dostępie do informacji. Skoro w spółce TP S.A., a wcześniej w przedsiębiorstwie Telegraf i Telefon Skarb Państwa ulokował w majątek publiczny oraz spółka Orange Polska SA nadal wykonuje zadania publiczne, to liczy się charakter zadań niezależnie od struktury właścicielskiej. Orange Polska S.A. nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa lub inne podmioty określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie jest to jednak argument i wyznacznik decydujący o zaliczeniu Spółki do grona podmiotów objętych działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyznacznikiem tym jest realizacja zadań publicznych.  Z tego względu wniosek o ujawnienie informacji jest zasadny, skierowany do podmiotu właściwego z uwagi na przedmiot działań, a skarga jest zasadna. Uzasadniając żądanie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa pełnomocnik wskazał, że pomijanie i negowanie jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, polegające nie tylko na odmowie ujawnienia informacji publicznej z naruszeniem prawa własności, mającego konstytucyjną ochronę, a także na uchylaniu się od zasadniczych wskazań sądów administracyjnych prowadzi do wniosku o rażącym naruszeniu prawa. Obecnie nie ma sporu w orzecznictwie co do istoty ciążącego na operatorze Orange Polska S.A. obowiązku ustawowym. Oznacza to, że trwanie przez operatora Orange Polska S.A. przy oczywiście niezasadnej wykładni przepisu nabiera cech oczywistego naruszenia prawa ze skutkiem społeczno-gospodarczym polegającym na utrudnieniu dochodzenia odszkodowań za naruszenia prawa własności. Utrudnienie to polega na braku dostępu stronie do informacji o stanie własnej nieruchomości gruntowej, przy jednoczesnym zakazie ochrony posiadania w ramach samopomocy z uwagi na publiczne zadania operatora. Jednolitą linię orzeczniczą w tym zakresie potwierdzają np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r., I OSK 388/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r., I OSK 516/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r., I OSK 3218/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2015 r., I OSK 1898/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r., I OSK 2107/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2015 r., I OSK 2141/14, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygnaturach akt I OSK 725/14, I OSK 2051/14, I OSK 2079/14, I OSK 2283/14, I OSK 2316/14, I OSK 2080/14 z dnia 24 listopada 2014 r. Orange Polska S.A., reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi z dnia 29 czerwca 2016 r. na skargę wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik podniósł, że brak jest jakichkolwiek przesłanek natury prawnej pozwalających przyjmować, że Orange Polska S.A. jest podmiotem zobligowanym do udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że Orange Polska S.A. jest spółką prawa handlowego, której przedmiot działalności dotyczy prawa prywatnego, nie zaś publicznoprawnego, a Skarb Państwa w tej spółce nie ma pozycji dominującej w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.). Pełnomocnik zwrócił uwagę, że status Orange Polska S.A. w odniesieniu do treści art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, był już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 1231/06, zainicjowanej w związku z wydanym przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. (II SAB/Wa 18/06), w którym odrzucono skargę na bezczynność Orange Polska S.A. (wtedy Telekomunikacji Polskiej S.A.) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zaznaczając że Orange Polska nie jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji publicznej. Niezależnie od powyższego pełnomocnik wskazał na brak przedmiotu sporu. Skarżący wnosili o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń usytuowanej na ich działce. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] maja 2016r. Orange Polska S.A. przekazała wnioskodawcom informację o istnieniu jej infrastruktury, wskazując na podstawy jej posadowienia-pozwolenie na budowę nr NB [...], zajętą powierzchnię, propozycję umowy w sprawie uregulowania zasad korzystania z nieruchomości wnioskodawców. Nie może być zatem mowy o pozostawaniu Orange Polska S.A. w bezczynności, zwłaszcza w sytuacji, że wnosili oni o złożenie propozycji ugody, którą przecież otrzymali. Zdaniem pełnomocnika w ogóle nie można mówić o bezczynności, gdy skarżący piszą pismo w dniu [...] maja a w dniu 10 czerwca kierują skargę . Podniósł też, że skarżący w istocie domagają się nie informacji o sprawach publicznych lecz informacji w dotyczącej ich bezpośrednio sprawie indywidualnej - własnej nieruchomości a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być instrumentem do załatwiania spraw prywatnych. Zupełnie niezrozumiałym, pozbawionym podstaw i zasługującym na oddalenie jest też wniosek skarżących o przyznanie na ich rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. w górnej granicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Skarga jest dopuszczalna i zasadna. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawowy katalog tych podmiotów ma charakter otwarty i wymienia w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). W ocenie Sądu do Orange Polska S.A. zastosowanie znajduje (w sytuacji, gdy podmiot ten posiada żądaną informację) przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten nie uzależnia uznania określonego podmiotu za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wyłącznie od kwestii związanych z jego strukturą właścicielską. Omawiany przepis składa się z dwóch części i wskazuje na dwie kategorie podmiotów. Po pierwsze zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4, które wykonują zadania publiczne, bez względu na to kto jest ich właścicielem, po drugie podmioty, które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym drugim przypadku zobowiązanie nie jest powiązane z charakterem wykonywanych zadań lecz ze strukturą podmiotu lub dysponowaniem majątkiem publicznym. Sąd podziela zatem twierdzenie Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę, nie jest ona podmiotem, o którym mowa w zdaniu drugim art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (brak pozycji dominującej Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego). Jednakże, w ocenie Sądu, Spółka realizuje zadania publiczne, a tym samym na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2051/14, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 388/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie określa się zadania publicznej jako te, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizują interes publiczny. Realizacja tych zadań, co do zasady, należy do organów władzy publicznej czy to państwowej, czy samorządowej. Współcześnie zauważa się jednak rozszerzanie zakresu współistnienia podmiotów administracji publicznej i podmiotów niepublicznych i wynikający z niego współudział tych podmiotów w realizacji zadań publicznych (por. M. Stahl, "Cele publiczne i zadania publiczne" [w:] J. Zimmerman (red.) "Koncepcja systemu prawa administracyjnego", Warszawa 2007 r., str. 100). Takie zjawisko w nauce prawa definiowane jest jako prywatyzacja zadań publicznych. Prywatyzacja zadań publicznych polega na m. in. przeniesieniu zadań tradycyjnie przynależnych podmiotom publicznym na rzecz podmiotów prawa prywatnego. W sytuacji takiego przekazania zadań publicznych, nie tracą one charakteru publicznego, dopóki państwo lub samorząd terytorialny nie wyzbywa się odpowiedzialności za prawidłowe wykonanie tych zadań. Samo przekazanie podmiotom niepublicznym wykonywania zadań publicznych nie sprawia, że charakter tych zadań ulega zmianie. Tylko, gdy państwo całkowicie rezygnuje z zajmowania się niektórymi sprawami i odpowiedzialności za ich wykonanie, zadania te tracą charakter publiczny (por. S Biernat , "Prywatyzacja zadań publicznych", Warszawa-Kraków, 1994 r., str. 29). W związku z tym inny jest sposób poszukiwania podstawy prawnej determinującej charakter wykonywanych zadań przez podmioty niepubliczne niż w przypadku wykonywania takich zadań przez organy władzy publicznej. Zmiana charakteru zadań tradycyjnie pojmowanych jako prywatne i wykonywanych przez podmioty prywatne, jeżeli następuje po raz pierwszy może się dokonać wyłącznie na podstawie wyraźnej normy prawnej. Natomiast w przypadku zadań, które tradycyjnie były zadaniami publicznymi, o ich publicznym charakterze świadczą te przepisy, które wskazują na oddziaływanie państwa oraz podmiotów publicznych na realizację takich zadań. Przemiany w zakresie prawa telekomunikacyjnego i zniesienie monopolu państwa sprawiają, że pojęcie łączność publicznej i telekomunikacji należy odnosić nie tylko do podmiotów publicznych, ale także prywatnych (por. M. Stahl, "Cele publiczne...", str. 110). W obecnie obowiązującym porządku prawnym podstawowym aktem prawnym zawierającym normy prawne wskazujące na to, że państwo nie wyzbyło się odpowiedzialności za wykonywanie zadań z zakresu telekomunikacji i w dalszym ciągu oddziałuje na tego typu działalność jest ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.). Ustawa ta zawiera liczne upoważnienia ustawowe dla ministra właściwego do spraw łączności, nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym dotyczących m.in. numeru alarmowego, zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług, przedstawiania rocznych sprawozdań, licznych obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Uwagę należy zwrócić również na ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1537). Ustawa ta reguluje m. in. kwestie dotyczące zasad wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi, działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej, a także prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości, osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych. Celem nadrzędnym tzw. specustawy telekomunikacyjnej jest rozwój społeczeństwa informacyjnego poprzez stworzenie możliwości dostępu do internetu szerokopasmowego. Cel ten ma być realizowany poprzez zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, a w szczególności poprzez rozwój sieci regionalnych oraz budowę telekomunikacyjnej infrastruktury przez samorządy. Powyższe potwierdza stanowisko o wykonywaniu przez operatora telekomunikacyjnego zadań publicznych i podleganiu przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela tym samym poglądu wyrażonego w powołanych w odpowiedzi na skargę wyrokach. Odnosząc się do drugiej zasadniczej kwestii wskazania wymaga, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacją publiczną jest w szczególności informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona nie tylko do władz publicznych, ale także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p. Orange Polska S.A. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie udostępniła żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie udostępniła jej do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie (do Sądu nie wpłynęła żadna informacja w tym zakresie), jak również nie wydała decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji. Spółka nie poinformowała też, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną (podanie numeru decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowiło rozpatrzenia wniosku, w którym żądano udostępnienia dokumentów). Spółka w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. wskazała jedynie, że nie znajduje do niej zastosowania u.d.i.p. Wobec tego, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie został rozpatrzony do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, konieczne stało się zobowiązanie Orange Polska S.A. do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynności Spółki nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Podkreślenia wymaga, że każda sprawa oceniana jest przez Sąd indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności w niej występujących. Nie stanowi więc przesłanki kwalifikującej bezczynność jako rażącą okoliczność, że pomimo posiadania przez Spółkę – na gruncie innych zakończonych postępowań sądowych – wiedzy o zaliczeniu jej przez Sądy do podmiotów obowiązanych w świetle u.d.i.p., w odpowiedzi z dnia [...] maja 2016 r. twierdziła ona, że nie jest podmiotem obowiązanym. Stanowisko Orange Polska S.A., co do niepodlegania przepisom u.d.i.p. jest oczywiście w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę błędne, jednakże podmiot, do którego wnioskodawcy wystąpili miał prawo, powołując się na odmienne poglądy wyrażone w wyrokach sądów administracyjnych, wyrazić swoje stanowisko w odpowiedzi na wniosek. Odmienne poglądy wnioskodawcy i podmiotu, do którego wniosek został złożony na określone zagadnienie nie stanowią o rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie. Z akt nie wynika wprawdzie, w jakim dniu wniosek z [...] kwietnia 2016 r. (wysłany [...] kwietnia 2016 r.) wpłynął do Spółki, jednakże udzielenie odpowiedzi pismem z dnia [...] maja 2016 r. świadczy o tym, że Spółka podjęła niezwłoczne działania, w tym także w zakresie szerszym niż dotyczący wniosku o udostępnienie informacji publicznej, albowiem odniosła się do żądań zawarcia umowy cywilnoprawnej, czego oczywiście nie obejmuje przedmiotowo niniejsza sprawa. Pismo z dnia [...] maja 2016 r. wpłynęło do pełnomocnika wnioskodawców w dniu [...] maja 2016 r. i już wówczas uprawnione było też wniesienie skargi na bezczynność w niniejszej sprawie. Także nieudzielanie przez Spółkę odpowiedzi na kolejne pismo do niej skierowane nazwane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie pozwala na przypisanie bezczynności organu rażącego naruszenia prawa. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga bowiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej wyczerpania środka zaskarżenia. Z tych też względów, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania od Orange Polska S.A. na rzecz skarżących sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy. O kosztach postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi w wysokości łącznej 300 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz opłaty skarbowej 17 zł, Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.