II SAB/Wa 488/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r. sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku L. D. z dnia [...] sierpnia 2011 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz L. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. L. D. wystąpił do Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji o udostępnienie mu, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), informacji dotyczących organizowanej przez Gabinet oraz Biuro Kryminalne KGP, pod honorowym patronatem MSWiA oraz MKiDZN (w kraju i za granicą) wystawy pt. "Policja w Ochronie Dziedzictwa Narodowego", a w szczególności ujawnienia: - dokumentów urzędowych, - finansowych, oraz - stanowisk zajętych przez funkcjonariuszy publicznych w tym przedmiocie za okres prezentowania wystawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], Dyrektor Gabinetu Komendanta Głównego Policji poinformował L. D., że realizacja jego wniosku, z dnia [...] sierpnia 2011 r., w terminie 14 - dniowym nie będzie możliwa z uwagi na konieczność dokonania wszelkich niezbędnych ustaleń wewnątrz organu. Jednocześnie, na zasadzie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poinformowano wnioskodawcę, że realizacja jego wniosku planowana jest w terminie do dnia [...] września 2011 r. Pismem z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], Dyrektor Gabinetu Komendanta Głównego Policji poinformował L. D., że wystawa "Policja w Ochronie Dziedzictwa Narodowego" powstała z inicjatywy Fundacji [...] z L., Fundacji [...] z W. oraz Stowarzyszenia [...] w K. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że ekspozycja w P., w dniu [...] października 2010 r. nie odbyła się. Pismem z dnia [...] września 2011 r. skierowanym do Komendanta Głównego Policji skarżący zwrócił odpowiedź e-mail oraz pismo Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], twierdząc, że treść udzielonej mu odpowiedzi nie ma nic wspólnego z sensem logicznym oraz z zakresem przedmiotowym wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. Jednocześnie wnioskodawca, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o zapoznanie z wnioskiem Stowarzyszenia [...] w K. do KGP w przedmiocie cytowanych wystaw. L. D. wniósł również o zapoznanie z całościową dokumentacją w sprawie [...] dot. planowanego przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] Zastępca Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji, uzupełniając poprzednio przekazaną odpowiedź pismem, znak: [...], z dnia [...] września 2011 r. oraz nawiązując do korespondencji wnioskodawcy z dnia [...] września 2011 r. poinformował L. D., że nie było wniosku Stowarzyszenia [...] w K., do Komendy Głównej Policji w sprawie zorganizowania wystawy "Policja w ochronie dziedzictwa narodowego". Dodatkowo przekazano skarżącemu kserokopię pisma [...], z dnia [...] września 2009 r. stanowiącego odpowiedź z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na wniosek [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. o objęcie patronatem honorowym wystawy "Policja w ochronie zabytków sakralnych" składające się na całość dokumentacji w tej sprawie. Pismem z dnia [...] października 2011 r. zatytułowanym "wezwanie" skarżący poinformował Komendanta Głównego Policji, że jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. dotyczący udzielenia informacji publicznej nie został rozpatrzony i nie uzyskał na ten wniosek odpowiedzi. L. D. wniósł jednocześnie skargę i zażądał przekazania tej sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a następnie, w dniu [...] października 2011 r., bezpośrednio w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skargę, z dnia [...] października 2011 r. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie nie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarga ta została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazana Komendantowi Głównemu Policji zgodnie z art. 54 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie wskazując, iż organ nie pozostawał w bezczynności, bowiem prowadził ze skarżącym korespondencję, a więc zarzut zaniechania jakichkolwiek czynności nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym. Organ wskazał, iż jeśli wnioskodawca nie jest zadowolony z uzyskanej treści informacji, to nie może skutecznie twierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności wobec uzyskania niesatysfakcjonujących informacji. Jednocześnie organ przedstawił całość korespondencji prowadzonej w przedmiotowej sprawie, obrazującą, w jego ocenie, że podejmując czynności na skutek wniosków skarżącego nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 ustawy p.p.s.a.). Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996. s. 62-63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA - OZ we Wrocławiu z 14 czerwca 1983 r., sygn. akt. SA/Wr 6/83, "Gazeta Prawnicza" 1983 r., nr 24 ), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13. oraz W. Bochenek: "Bezczynność a milczenie organu administracji", Samorząd Terytorialny 2003 r., nr 12, s. 49). Na wstępie rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności wniesienia w niniejszej sprawie skargi. Nie może budzić wątpliwości, iż udostępnienie informacji publicznej jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ustawa Kodeks postępowania administracyjnego nie ma bowiem zastosowania do udostępniania informacji publicznej, ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a (która określa warunki dopuszczalności wniesienia skargi), upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, a nie skarg na bezczynność w zakresie takich aktów i czynności. W sytuacji gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, czyni to w sposób wyraźny, np. art. 37 k.p.a., art. 101 a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06). Co zaś się tyczy bezczynności dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przepisu takiego brak. Dlatego należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, co pozwala na jej merytoryczne rozpoznanie. Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwana dalej ustawą, statuując w art. 1 i 2 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, wskazuje jednocześnie na różne sposoby jej udostępnienia, wymienione w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniona na wniosek. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu [...] sierpnia 2011 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji dotyczących organizowanej przez Gabinet oraz Biuro Kryminalne KGP pod honorowym patronatem MSWiA oraz MKiDzN (w kraju i za granicą) wystawy "Policja w ochronie Dziedzictwa Narodowego", a w szczególności ujawnienia dokumentów urzędowych, finansowych oraz stanowisk zajętych przez funkcjonariuszy publicznych w tym przedmiocie za okres prezentowania wystawy. Co do zasady uznać należy, czego również nie kwestionuje organ, że informacje, o których udzielenie wystąpił skarżący we wniosku, mają charakter informacji publicznych. W rozpoznawanej sprawie organ takiej informacji skarżącemu nie udzielił. Natomiast w piśmie z dnia [...] września 2011 r. skierowanym do L. D. poinformował, że wystawa "Policja w ochronie Dziedzictwa Narodowego" powstała z inicjatywy Fundacji [...] z L., Fundacji [...] z W. oraz Stowarzyszenia [...] w K. Wskazując jednocześnie, że ekspozycja w P. w dniu [...] października 2010 r. nie odbyła się. Nie stanowi również odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2011 r. pisma organu z dnia [...] października 2011 r., w którym poinformowano skarżącego, iż nie było wniosku stowarzyszenia [...] w K. do Komendy Głównej Policji w sprawie zorganizowania wystawy "Policja w ochronie Dziedzictwa Narodowego", bowiem pismo to stanowi odpowiedź organu na pismo skarżącego z dnia [...] września 2011 r. W tej sytuacji uznać należy, zdaniem Sądu, iż organ nie wywiązał się w zakreślonym ustawą terminie z obowiązku udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej. Nie można bowiem uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności w sytuacji gdy wprawdzie odpowiada na wniosek strony, jednakże jego stanowiska, zawarte w tej odpowiedzi, de facto nie odnosi się do wnioskowanej informacji. Zauważyć przy tym należy, że organ nie poinformował skarżącego, iż nie dysponuje danymi, o udostępnienie których wnosi. Z tych względów Sąd uznał skargę za zasadną i działając na zasadzie art. 149 p.p.s.a. zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego w tym zakresie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.