II SAB/Wa 489/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Olga Żurawska – Matusiak (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. zasądzić od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego S. M. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 29 września 2013 r. S. M. wystąpił do Wójta Gminy [...], w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie informacji w zakresie: 1) kopii wszystkich umów (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu pracy) wiążących gminę oraz jej jednostki organizacyjne, mających za przedmiot świadczenie na ich rzecz usług w zakresie obsługi prawnej, w tym reprezentację tychże podmiotów przed sądami powszechnymi i administracyjnymi oraz organami ścigania i organami władzy publicznej; 2) nadto, o ile nie wynika to wprost z treści umowy, o wskazanie trybu, w jakim doszło do wyboru podmiotu świadczącego usługi oraz czy osoby działające w imieniu tego podmiotu lub też one same posiadają tytuł zawodowy adwokata lub radcy prawnego; 3) w przypadku braku umów, które swym zakresem przedmiotowym obejmowałyby w głównej mierze wykonywanie czynności jw., o wskazanie podmiotów (osób), które w zakresie sowich obowiązków służbowych lub faktycznych wykonują między innymi wskazane czynności obsługi prawnej wraz z podaniem ich kwalifikacji zawodowych i trybu w jakim doszło do ich wyboru. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, Wójt Gminy [...], przesłał skarżącemu, w formie elektronicznej, pismo z 8 października 2013 r., w którym poinformował skarżącego, że obsługę prawną w urzędzie gminy oraz w jednostkach podległych świadczy radca prawny na podstawie umowy zlecenia zawartej od 8 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Pismem z 4 lipca 2014 r. S. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 29 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt II skargi) oraz orzeczenie zwrotu od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw według norm przepisanych (pkt III skargi). Wójt Gminy [...], w nawiązaniu do pisma z 8 października 2013 r., pismem z 15 lipca 2014 r. wyjaśnił wnioskodawcy, że z radcą prawnym została zawarta umowa - zlecenie na obsługę prawną na kwotę 36.000 zł brutto. Do przedmiotowego pisma załączył kopię umowy z radcą prawnym, obejmującą okres wskazany we wniosku. W odpowiedzi na skargę z 16 lipca 2014 r. organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z 25 sierpnia 2014 r. skarżący, poinformował Sąd, że w związku z udzieleniem przez organ żądanej informacji publicznej - przy piśmie z 15 lipca 2014 r. - cofa skargę w zakresie pkt II skargi oraz podtrzymuje skargę w części dotyczącej zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z 17 września 2014 r. skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, sprecyzował ww. wniosek i wskazał, że cofa wyłącznie wniosek zawarty w pkt II skargi tj. cofa wniosek o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z 29 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. W tym miejscu należy bowiem zauważyć, iż wprawdzie w niniejszej sprawie umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego nastąpiło na skutek cofnięcia skargi przez stronę skarżącą, to zachodziły jednocześnie przesłanki do umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wskazany wyżej przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności. O powyższym przesądziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. o sygn. I OPS 6/08 (opubl. "Orzecznictwo NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2009 r., nr 4, poz. 63). Wobec powyższego należy również podzielić pogląd, iż działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową bezczynność usuwa - jak w niniejszej sprawie - należy oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantującej stronie skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. Przegraną stroną procesu jest bowiem organ, który - w wyniku wniesienia skargi przez stronę - usunął stan niezgodności z prawem (por. glosa P. Brzozowskiego do wyroku WSA w Opolu z 7 listopada 2005 r. o sygn. II SAB/Op 13/05, System Informacji Prawnej "Lex" nr 190290).