II SAB/Wa 496/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę A. S. w piśmie z 18 maja 2019 r. zwrócił się do Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o udostępnienie, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), informacji na temat łącznej kwoty wydatków Krajowej Rady Sądownictwa i Biura Krajowej Rady Sądownictwa w 2018 r. oraz wydatków zaplanowanych na 2019 r., średniorocznej liczbie pracowników tego organu oraz kwoty ich wynagrodzeń, faktycznej liczbie pracowników Biura KRS i kwot ich miesięcznego wynagrodzenia w kwietniu 2019 r., a także wysokości wynagrodzenia rocznego poszczególnych członków KRS z tytułu bycia jej członkiem (otrzymanego w 2018 r. oraz zaplanowanego w roku 2019 r.), wskazanie nazw innych pracodawców, z którymi członkowie KRS pozostają w stosunku pracy. Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa w odpowiedzi na ten wniosek, w piśmie z [...] czerwca 2019 r. (nadanym w placówce pocztowej operatora pocztowego w tym samym dniu i doręczonym A. S. w dniu 28 czerwca 2019 r.), poinformował wnioskodawcę, że : 1) łączna kwota wydatków KRS i Biura KRS w 2018 r. wynosiła 12.831.703,02 zł. W ustawie budżetowej na rok 2019 r. wydatki KRS zostały zaplanowane w kwocie 16.099.000 zł. Średnia liczba pracowników Biura w 2018 r. to 61 osób, wypłacono im tytułem wynagrodzenia łącznie 4.768.922,27 zł. (na dzień 30 kwietnia 2019 r. w Biurze jest zatrudnionych 75 osób, a ich łączne wynagrodzenie w kwietniu 2019 r. wynosiło 411.739,51 zł., 2) zgodnie z art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, członkowie Rady w związku z pełnieniem obowiązków w Radzie otrzymują diety za każdy dzień udziału w posiedzeniach plenarnych i innych pracach Rady w wysokości 20% podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 52 ze zm.). W 2018 r. wysokość diety każdego z członków Rady za każdy dzień udziału w jej pracach wynosiła 844,14 zł. W 2018 r. Krajowa Rada Sądownictwa z tytułu wypłaty należnych diet poniosła wydatki w kwocie 1.747.606,56 zł. W 2019 r. wysokość diety członka Rady wynosi 902,44 zł. (na ten cel w 2019 r. zaplanowano ok. 2.200.000 zł.). Aktualny skład Rady jest zamieszczony na stronie internetowej KRS i w Biuletynie Informacji Publicznej KRS. Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa dodał, że nie dysponuje informacjami na temat innych pracodawców, z którymi członkowie Rady pozostają w stosunku pracy lub czy pobierają emeryturę lub inne świadczenia z tytułu osiągnięcia wieku lub z powodu stanu zdrowia. A.S. w dniu 27 czerwca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] maja 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, domagając się zobowiązania Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do rozpoznania niniejszego wniosku, stwierdzenia jego rażącej bezczynności w rozpoznaniu wniosku, przyznania sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) oraz zawiadomienia właściwych organów o istotnych naruszeniach prawa przez organ (art. 155 powołanej ustawy). A. S. wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie, z jego "osobistym stawiennictwem". Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że żądane informacje stanowią informacje publiczne, a Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa jest obowiązany do ich udostępnienia. Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że w ustawowym, czternastodniowym terminie, liczonym od dnia otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, udostępnił skarżącemu informacje objęte jego wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma sporu miedzy stronami co do tego, że Przewodniczący KRS jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz że sporne informacje stanowią informacje publiczne. Z bezczynnością w takiej sprawie będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podjął w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust.1), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie o tym, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 ustawy). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 powołanej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§1a). Z przepisu art. 149 § 1b ustawy wynika, że w takim przypadku Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego oraz orzec (z urzędu albo na wniosek strony) o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Powołany przepis art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje badanie bezczynności danego podmiotu na dzień wniesienia skargi, co oznacza, że wydatnie aktu lub dokonanie czynności przez ten podmiot (organ) po tym terminie nie skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministarcyjnego w tym zakresie. Sąd będzie mógł oddalić skargę na bezczynność postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostaje w bezczynności (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2018 r. s. 368). Przenosząc te rozważania natury ogólnej do rozpatrywanej sprawy, należy przypomnieć, że wniosek A. S. o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 23 maja 2019 r., natomiast organ - zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, udostępnił skarżącemu w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. (z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismo zostało wysłane na adres zamieszkania skarżącego w dniu 6 czerwca 2019 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, skarżący pokwitował zaś jego odbiór w dniu 28 czerwca 2019 r.). Zachowany więc został termin 14 dni o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, podmiot zobowiązany, zgodnie z treścią wniosku, odpowiedział na wszystkie zadane przez skarżącego pytania. W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, nie jest więc uzasadnione zapatrywanie skarżącego, że Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] maja 2019 r., co prowadzi do wniosku, że jego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Sąd nie dopatrzył się podstaw do przekazania jej do rozpoznania na rozprawie, stosownie do art. 122 tej ustawy. Należy wyjaśnić, że przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu ("może przekazać"), któremu ustawodawca, pozostawił całkowitą swobodę, nie wskazując żadnych kryteriów, którymi powinien kierować się Sąd (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5287/16). Dlatego też wniosek skarżącego zawarty w skardze o przeprowadzenie rozprawy nie wiąże Sądu (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 59/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1705/16, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.