II SAB/Wa 502/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2023 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z [...] maja 2023 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący", "stowarzyszenie") wystąpiło do Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w [...] (dalej: "NIW-CRSO") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ofert dofinansowanych w konkursie [...] w roku 2021 w postaci: 1. treści wniosków; 2. treści sprawozdań częściowych i końcowych wraz z załącznikami; 3. treści dokumentacji z wizytacji i kontroli; 4. treści kart oceny wniosków oraz dokumentacji potwierdzających pracę panelu ekspertów w roku 2021, w tym listy obecności, notatki, protokoły; 5. treści list rankingowych sporządzonych każdorazowo przed powołaniem panelu ekspertów; 6. treści skarg złożonych na wyniki konkursów oraz treści odpowiedzi na nie. Skarżący zażądał przesłania wnioskowanych informacji na wskazaną skrytkę ePUAP w formie plików PDF, w których będzie działać opcja przeszukiwania, tj. w wersji możliwej do odczytu maszynowego. Powyższy wniosek wpłynął do NIW-CRSO w dniu [...] maja 2023 r. (vide pieczęć Sekretariatu NIW-CRSO – karta nr 1 akt administracyjnych sprawy). Pismem z [...] maja 2023 r. NIW-CRSO poinformował skarżącego, że na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") postanowił przedłużyć termin załatwienia sprawy do [...] czerwca 2023 r. z uwagi na dużą ilość żądanych dokumentów. Następnie pismem z [...] czerwca 2023 r. NIW-CRSO udzielił stowarzyszeniu informacji objętej punktami od 1 do 3 wniosku, natomiast dokumenty stanowiące przedmiot pytań zawartych w punktach od 4 do 6 zakwalifikował jako wewnętrzne, a zatem niepodlegające udostępnieniu. W odpowiedzi na pkt 1 i pkt 2 wniosku, NIW-CRSO, mając na względzie dużą objętość dokumentów, podał skarżącemu link (zabezpieczony udostępnionym mu hasłem i aktywny do [...] czerwca 2023 r.), pod którym można odczytać wnioski podmiotów, z którymi zostały podpisane umowy o realizację zadań publicznych w ramach konkursu [...] edycja 2021. Pod linkiem tym znajdowały się także sprawozdania z realizacji projektów, przy czym nie było sprawozdania końcowego do wniosku nr [...] (Fundacja [...]), ponieważ nie zostało ono jeszcze zaakceptowane. W kwestii pkt 3 wniosku NIW-CRSO wyjaśnił, że do chwili obecnej nie poddano kontroli żadnego z projektów realizowanych w ramach konkursu [...] edycja 2021. Odbyły się wyłącznie rutynowe wizyty monitorujące, które nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Odnośnie pkt 4 wniosku, NIW-CRSO przesłał skan protokołu z posiedzenia panelu ekspertów [...] edycja 2021 – również dostępny pod ww. linkiem. Z kolei karty oceny wniosków uznał za dokumenty wewnętrzne o charakterze roboczym, których dane nie są wykorzystywane bezpośrednio w stosunku do podmiotów spoza administracji publicznej. Wprawdzie panel ekspertów bierze pod uwagę karty oceny wniosków, lecz nie decydują one o kształcie listy podmiotów zakwalifikowanych do dofinansowania. Tak więc mają charakter doradczy, opiniodawczy, a ich treść nie wpływa na prawa i obowiązki osób trzecich. Na poparcie tego stanowiska NIW-CRSO przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2374/21 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Również ujęte w pkt 5 wniosku listy rankingowe, sporządzane przed powołaniem panelu ekspertów, NIW-CRSO zakwalifikował jako dokumenty wewnętrzne o charakterze roboczym w myśl przytoczonej powyżej argumentacji. Co do przedmiotu pkt 6 wniosku NIW-CRSO przyjął, że skargi wpływające do podmiotu publicznego są dokumentami prywatnymi i jako takie nie mogą zostać udostępnione w trybie u.d.i.p., co też wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, np. z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 12 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wr 888/22. Pismem z 9 lipca 2023 r. stowarzyszenie, reprezentowane przez radcę prawnego J. D., wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność NIW-CRSO w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 4 - 6, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja RP") poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji w postaci treści kart oceny wniosków oraz dokumentacji potwierdzającej pracę panelu ekspertów w roku 2021, w tym listy obecności, notatki, protokoły, treści list rankingowych sporządzonych każdorazowo przed powołaniem panelu ekspertów, treści skarg złożonych na wyniki konkursów oraz treści odpowiedzi na nie, podczas gdy konstytucyjne prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów; 2) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji w postaci treści kart oceny wniosków oraz dokumentacji potwierdzających pracę panelu ekspertów w roku 2021, w tym listy obecności, notatki, protokoły, treści list rankingowych sporządzonych każdorazowo przed powołaniem panelu ekspertów, treści skarg złożonych na wyniki konkursów oraz treści odpowiedzi na nie, pomimo podstaw do ich udostępnienia na zasadach wskazanych w u.d.i.p.; 3) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji, pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego zezwalającego na jego zastosowanie; 4) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu wnioskowanych w pkt 4, 5 i 6 informacji, podczas gdy należało je uznać za informację o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się: zobowiązania NIW-CRSO do rozpoznania wniosku z [...] maja 2023 r. w zakresie pkt 4 - 6; stwierdzenia, że bezczynność NIW-CRSO miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia NIW-CRSO grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."); zasądzenia na rzecz stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie podniosło, iż NIW-CRSO - który uważa się za pierwszą w historii Polski agencję wykonawczą odpowiedzialną za wspieranie społeczeństwa obywatelskiego - zastosował ograniczenie prawa niewynikające z żadnego przepisu ustawy. Pojęcie dokumentu wewnętrznego nie funkcjonuje bowiem w u.d.i.p., lecz zostało wytworzone przez orzecznictwo sądowe. Niezależnie od powyższego, skarżący wskazał na wyrok NSA z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1550/11, w którym stwierdzono, że informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, w tym zarówno dokumenty wytworzone, jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. Co do zasady zatem udostępnieniu podlegać będzie wszystko, co znajduje się w aktach postępowania, niezależnie od tego, czy będzie to dokument urzędowy czy też prywatny. Bez znaczenia pozostaje także to, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter "wewnętrzny" czy "roboczy". W odpowiedzi na skargę Dyrektor NIW-CRSO (dalej też "organ"), reprezentowany przez radcę prawnego A. P., wniósł o jej oddalenie, akcentując, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z jakąkolwiek formą bezczynności z jego strony, która stanowiłaby podstawę do złożenia na podstawie przepisów p.p.s.a. skargi na bezczynność, co w istocie przyznano w skardze. Okoliczność, iż stowarzyszenie kwestionuje pogląd organu w odniesieniu do informacji z pkt 4 - 6 wniosku, nie stanowi podstawy do uznania jego bezczynności. Dalej Dyrektor NIW-CRSO zwrócił uwagę, że skarżący ograniczył się w skardze do zakwestionowania w ogóle koncepcji dokumentów czy informacji wewnętrznych, nie zagłębiając się w stan faktyczny niniejszej sprawy. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] czerwca 2023 r. Dodał, że o niewiążącym, lecz wyłącznie pomocniczym charakterze kart oceny wniosków świadczy rola ekspertów w konkursie ofert [...] edycja 2021, którą najlepiej oddaje brzmienie art. 15 ust. 2e ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r., poz. 571): "Komisja konkursowa może korzystać z pomocy osób posiadających specjalistyczną wiedzę z dziedziny obejmującej zakres zadań publicznych, których konkurs dotyczy". Zatem opinie ekspertów, wyrażone w postaci kart ocen, należy uznać za dokumenty niemające wpływu na prawa i obowiązki podmiotów spoza organu administracji publicznej. Również nie obligują one do niczego gremiów czy organów podejmujących decyzje stanowiące przejaw działalności instytucji publicznej na zewnątrz. Także protokół z posiedzenia panelu ekspertów stanowi dokument wewnętrzny o charakterze roboczym, ale został on udostępniony skarżącemu, co powinno zostać odebrane jako wyraz dobrej woli organu. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, organ nie zgodził się z twierdzeniem, że przepisy nie rozróżniają dokumentów wewnętrznych od zewnętrznych. W tym kontekście wskazał na prawomocny wyrok tutejszego Sądu z 11 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2571/21, uchylający decyzję Dyrektora NIW-CRSO wobec przyjęcia, iż dokumenty wytwarzane przez ekspertów w priorytecie [...], wyrażające ich opinie, mają charakter wewnętrzny. Społeczna kontrola pracy ekspertów niewątpliwie zakłóciłaby jej przebieg. Eksperci i członkowie komisji nie pracują po to, by być poddawani społecznym osądom, lecz po to, aby doradzić organowi i to wyłącznie organ winien być poddawany ocenom oraz osądom społecznym, gdyż to jego decyzje mają walor publiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o Narodowym Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1618; dalej: "ustawa o NIW-CRSO"), NIW-CRSO jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 i 1273) powołaną do realizacji zadań w zakresie wskazanym w art. 1 ust. 2. W myśl art. 8 ust. 2 ustawy o NIW-CRSO, Dyrektor NIW-CRSO jest uprawniony do samodzielnego dokonywania czynności prawnych w imieniu NIW-CRSO i reprezentuje go na zewnątrz. Z kolei art. 29 ustawy o NIW-CRSO wprost wskazuje, że w przypadku realizacji zadań NIW-CRSO organem administracji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie jest Dyrektor NIW-CRSO. W świetle powyższych przepisów nie ma wątpliwości, iż Dyrektor NIW-CRSO jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., co zresztą nie było sporne między stronami postępowania. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej przedmiotu wniosku ujętego w pkt 4, 5 i 6 – czy ma on walor informacji publicznej jak twierdzi skarżący, czy też jest to dokument wewnętrzny lub prywatny, co podnosi organ. Zdaniem tutejszego Sądu, rację w tym sporze trzeba przyznać Dyrektorowi NIW-CRSO. Zakres prawa do informacji publicznej został uregulowany w Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przedmiot informacji publicznej normuje art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazujący czego dotyczy informacja publiczna, a formy dostępu do tej informacji określa art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. Podkreślenia wymaga, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wymienionych w tym przepisie, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Według ww. przepisu ustawy zasadniczej, "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Ponadto prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Z kolei art. 61 ust. 2 Konstytucji RP nie dotyczy przedmiotu informacji publicznej, lecz form dostępu do niej, stanowiąc, iż "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Przepis ten, odczytywany łącznie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, nie modyfikuje przedmiotu informacji publicznej, ale prowadzi do konkluzji, że zarówno dostęp do dokumentów, jak i wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są formami uzyskiwania informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca sprecyzował w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - państwa (vide wyrok NSA z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2782/15). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy i przewiduje m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów prawa karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Od dokumentów urzędowych należy odróżnić tzw. dokument wewnętrzny, tj. taki dokument, który został wytworzony w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinie w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawiane w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji (vide E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej - uwagi krytyczne, Kontrola Państwowa 2002 r. nr 1, s. 29). Zatem dokument wewnętrzny zawiera informacje o charakterze nieoficjalnym, roboczym; jest opracowywany na potrzeby wytworzenia informacji lub jest niezbędny do dalszego procesu decyzyjnego (vide R. Cybulska, Brak przymiotu informacji publicznej tzw. dokumentu wewnętrznego na przykładzie wybranych orzeczeń, PPP 2014 r. nr 9, s. 18 - 21). W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, procesowi podejmowania decyzji przez organ administracji publicznej nie musi towarzyszyć społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 717/13). Organom powinno się zagwarantować możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dokumenty wewnętrzne służą wymianie informacji, zgromadzeniu materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, nie są informacją ostateczną, a jedynie są potrzebne do wytworzenia "ostatecznego produktu" w postaci informacji publicznej. Pogląd taki zaprezentował NSA m.in. w wyrokach z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12 i z 17 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1105/13. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 zaaprobował definicję dokumentu wewnętrznego, konstatując, iż "z tego szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej". Także w doktrynie zauważa się, że organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów, czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (vide I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępnie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 58-59). Konkludując, należy podzielić stanowisko Dyrektora NIW-CRSO, iż przedmiot pkt 4 - 6 wniosku stowarzyszenia z [...] maja 2023 r. nie stanowi informacji publicznej. W pkt 4 - 5 tego wniosku skarżący domagał się przedstawienia w zasadzie pełnej dokumentacji wewnątrzkonkursowej – kart ocen wniosków, dokumentacji potwierdzającej pracę panelu ekspertów w roku 2021, w tym list obecności, notatek, protokołów oraz list rankingowych sporządzonych każdorazowo przed powołaniem panelu ekspertów. Nie sposób nie zgodzić się z organem, że praca ekspertów stanowi etap roboczy, doradczy w toku postępowania konkursowego, mający ułatwić i usprawnić podjęcie najwłaściwszego rozstrzygnięcia. Jednakże pamiętać trzeba, iż opinie ekspertów, zawarte w sporządzonych przez nich dokumentach, nie mają wiążącego charakteru, a więc stanowią materiał stricte wewnętrzny. Taka społeczna kontrola całego procesu decyzyjnego, każdego jego etapu, po pierwsze przeczy celowi u.d.i.p., umożliwiając publiczny dostęp do każdej informacji, a po wtóre mogłaby wręcz przynieść niepożądane, szkodliwe rezultaty w postaci przedwczesnych osądów opinii publicznej (vide ww. wyrok tutejszego Sądu z 26 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 717/13). Prawidłowo też Dyrektor NIW-CRSO ocenił przedmiot z pkt 6 wniosku, a mianowicie skargi złożone na wyniki konkursów oraz udzielone na nie odpowiedzi. Są to dokumenty prywatne, które przez to, że pozostają w dyspozycji organu – bo zostały do niego skierowane (w przypadku skarg) lub udzielone w indywidualnej sprawie konkretnemu podmiotowi (w przypadku odpowiedzi na skargę) nie tracą prywatnego charakteru. Skoro ww. poglądy zostały zaprezentowane w piśmie NIW-CRSO z [...] czerwca 2023 r. odnośnie pkt 4 - 6 wniosku, to nie można organowi skutecznie zarzucić bezczynności w tym zakresie. W przypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., właściwą formą załatwienia wniosku jest właśnie pismo organu zawiadamiające o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p., co miało miejsce w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.