II SAB/Wa 525/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku D. P. z dnia [...] listopada 2018 r., w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Głównego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D.P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D.P. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne ustalenie i wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. (data wpływu do organu - [...] listopada 2018r.) D. P. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący"), zwrócił się do Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Jako podstawę wniosku wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowany w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102). Skarżący wniósł o ponowne przeprowadzenie czynności materialno-technicznej polegającej na prawidłowym naliczeniu świadczenia w postaci ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, zgodnie z sentencją przywołanego ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego i obowiązującymi normami prawa oraz zarządzenie wypłaty należnej mu kwoty świadczenia stanowiącego różnicę pomiędzy kwotą należną, a wypłaconą faktycznie na podstawie niekonstytucyjnej normy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) z uwzględnieniem należnych odsetek. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wnioskodawca podał, iż ze służby w Policji został zwolniony z dniem [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 115a ustawy o Policji. Otrzymał ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wysokość należnego mu ekwiwalentu ustalono w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (radcy w Wydziale Analizy Kryminalnej Biura Wywiadu Kryminalnego KGP w [...]). Wymienionym wyżej wyrokiem Trybunał Konstytucyjny uznał, iż przepis art. 115a ustawy o Policji, stanowiący podstawę ustalenia i wypłaty ekwiwalentu, został uznany za niezgodny z Konstytucją RP. W uzasadnieniu wyroku TK wskazał, że metoda obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop zawarta w ustawie o Policji jest mniej korzystna niż metoda, w której czynnikiem jest liczba 1/22 lub 1/21. Pismem z dnia v stycznia 2019 r. (data wpływu do organu - [...] stycznia 2019 r.) skarżący wniósł ponaglenie w związku z bezczynnością organu, podnosząc, iż mimo odległej daty wniesionego wniosku KGP nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. organ pismem znak: [...] z dnia [...] marca 2019 r. poinformował skarżącego, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Sytuacja taka będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (koniecznym będzie przyjęcie danego wskaźnika tych przeliczeń). Ponadto istotne znaczenie będzie miało ewentualne wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie, co w konsekwencji może skutkować koniecznością ponownego ustalenia wysokości omawianego ekwiwalentu i wypłaty różnicy w jego wysokości osobom, które taki ekwiwalent otrzymały na podstawie zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny regulacji. Organ podkreślił, że aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Jednocześnie wskazał, że niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu zostaną podjęte niezbędne działania zmierzające do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. Pismem znak: [...] z dnia [...] marca 2019 r. w odpowiedzi na wniesione ponaglenie organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone uprzednio w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu, skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480,00 zł. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 35 § 3 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez niezakończenie postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.". Przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. stanowi, "iż strona, której prawa do rozsądnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w terminach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego zostają naruszone, po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa - ma prawo wnieść skargę na bezczynność organu". W niniejszej sprawie termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa został znacznie przekroczony, a skarżący wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., stąd też skarga jest uzasadniona i dopuszczalna.  Skarżący wskazał nadto, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych skarga jest słuszna i uzasadniona, ponieważ z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym art. 35 § 3 k.p.a. lub akcie szczególnym organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż skarżący przed zwolnieniem ze służby pełnił ją w Wydziale Analizy Kryminalnej Biura Wywiadu Kryminalnego KGP, tym samym Komendant [...] Policji nie był organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że dany organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności. Jednocześnie organ, z ostrożności procesowej - w przypadku uznania przez Sąd, że wskazana skarga z dnia [...] czerwca 2019 r. dotyczy Komendanta Głównego Policji, przedstawił stanowisko w sprawie. Podniósł mianowicie, iż w chwili obecnej brak jest regulacji, która umożliwiałaby załatwienie wniosku skarżącego poprzez czynność materialno-techniczną, nie wiadomo bowiem jak ostatecznie zostanie ustalona przez ustawodawcę wysokość ekwiwalentu - jak będzie unormowana wysokość części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, jak również, czy ustawodawca wprowadzi zapis przyznający określonym podmiotom retroaktywnie uprawnienie mogące znaleźć zastosowanie do stanów faktycznych powstałych także przed dniem opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Z tych względów brak jest również w chwili obecnej podstaw do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy przyznania wymienionemu prawa do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości stanowiącej różnicę między kwotą należną, a kwotą wypłaconą w 2013 r. na podstawie - uznanego za niekonstytucyjny przepisu art. 115a ustawy o Policji - zgodnie z wnioskiem skarżącego. Poza sporem bowiem pozostaje, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie została wydana decyzja administracyjna, a zatem nie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, które nigdy nie było wszczęte i nie zostało zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję bądź postanowienie w postępowaniu zwykłym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. (data wpływu do organu - [...] listopada 2018 r.). Zgodnie z treścią art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei w myśl art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 (bezczynność). W niniejszej sprawie skarżący dopełnił ww. formalnoprawnej przesłanki do wniesienia skargi, bowiem pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. (data wpływu do organu - [...] stycznia 2019 r.) wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji wobec niezałatwienia jego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (v. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest więc określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdzić należy w pierwszej kolejności, iż jak wynika z treści skargi została ona złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji wobec zaniechania rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. Wprawdzie w petitum skargi wskazany został (omyłkowo) jako organ Komendant [...] Policji, jednak przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Głównego Policji polegająca na nierozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego skierowanego do tego właśnie organu. Powyższy wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji wpłynął do KGP w dniu [...] listopada 2018 r. W reakcji na powyższe organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie, dopiero w dniu [...] marca 2019 r., w następstwie wniesienia przez skarżącego ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (wpływ do organu - [...] stycznia 2019 r.), skierował do skarżącego pismo informujące, iż aktualnie - w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 i powstałą luką prawną, brak jest podstaw prawnych do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Swoje stanowisko organ powtórzył w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest wskazanie, iż stanowiącym podstawę wniosku skarżącego wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. K 7/15 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdaniem drugim Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku TK wskazał, że metoda obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop zawarta w ustawie o Policji jest mniej korzystna niż metoda, w której współczynnikiem jest 1/22 lub 1/21. Przepis art. 115a ustawy o Policji utracił w tej części moc z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji wyroku w Dzienniku Ustaw). Skutkiem wyeliminowania powołanego przepisu ustawy o Policji z porządku prawnego i jak dotąd zaniechania legislacyjnego przez ustawodawcę wprowadzenia normy, która określałaby mechanizm naliczania ekwiwalentu za urlop według wskazań Trybunału Konstytucyjnego, jest brak aktu prawnego wskazującego sposób procedowania organu w zakresie wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub urlopy dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie zwalnia jednak organu od rozpoznania wniosku skarżącego, który to wniosek winien zostać załatwiony, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa. Przypomnieć należy, iż na tle przepisów ustawy o Policji ukształtował się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop przyznawany jest w drodze czynności materialno-technicznej (tj. przez wypłatę), zaś odmowa przyznania tego świadczenia powinna przybrać formę decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 542/13; publ. CBOSA). Tymczasem w odpowiedzi na zgłoszony przez skarżącego wniosek, organ zwykłym pismem z dnia [...] marca 2019 r. poinformował go, iż na obecnym etapie brak jest normy prawnej umożliwiającej rozpoznanie jego żądania. Ponadto pomimo złożenia ponaglenia w związku z bezczynnością, KGP nie podjął w sprawie żadnych działań zmierzających do załatwienia sprawy w określonej prawem formie. W tej sytuacji stwierdzona przez Sąd bezczynność organu polega na niezastosowaniu przez organ regulacji unormowanych w art. 104 k.p.a., tj. obowiązku załatwienia sprawy przez wydanie stosownej decyzji, którą rozstrzyga się sprawę co do jej istoty w całości lub części, albo w inny sposób kończy postępowanie, czy też w art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których stanowi art. 61a § 1 k.p.a., uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią formalną przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy zapadło już rozstrzygnięcie w tej samej sprawie albo gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2018 r., w terminie miesiąca od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). Należy podkreślić, że dla uznania, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak bowiem podkreśla w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu ma charakter rażący, gdy jest pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, a także gdy wywołuje dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. CBOSA). W ocenie Sądu, sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, pozostając jednak w błędnym przekonaniu, że załatwił sprawę we właściwej formie. Postawa organu, która nie wynikała ze złej woli, a jedynie z nieprawidłowej interpretacji przepisów, nie pozwala przypisać mu kwalifikowanej postaci naruszenia prawa. O kosztach postępowania w kwocie 480 zł obejmujących koszty zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz.265) jak w punkcie 3 sentencji wyroku.