II SAB/Wa 549/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2024 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność W. S. A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje W. S. A. z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego F. S. z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność W. S. A. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od W. S. A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] kwietnia 2023 r. Pan F.S. - skarżący zwrócił się do W. S.A. z siedziba w [...] (dalej: organ, Spółka), działając na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji o akcji rozdawania [...] pasażerom [...] w dniu [...] kwietnia 2023 r, a w szczególności: 1. Informacji o podmiocie odpowiedzialnym za organizację ww. akcji (np. I. czy W.), 2. Źródeł finansowania ww. akcji oraz łącznej kwocie przeznaczonej na jej przeprowadzenie, 3. Informacji o podmiocie, który przygotowywał [...] w ramach ww. akcji (np. dane [...], które brały udział), 4. Kserokopii faktur związanych z ww. akcją (w tym faktury za [...], transport i dystrybucję). W odpowiedzi na powyższy wniosek W. S.A. z siedziba w [...] pismem z [...] kwietnia 2023 r. wyjaśnił, że w związku z zakresem podmiotowym i przedmiotowym określonym w art. 4 - art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej u.d.i.p., wniosek nie może zostać rozpatrzony pozytywnie. Informacyjnie, wskazano, iż dane organizacyjne, dotyczące realizacji przez Spółkę usług gastronomicznych oraz usług cateringowych, w tym treść umów, stanowią tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1233 ze zm.). W dniu [...] sierpnia 2023 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z [...] kwietnia 2023 r. Domagał się: 1) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, 2) stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. 4) art. 16 ust. 1 w zw. z art 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty. Wskazał, że udzielona przez Spółkę odpowiedź ma charakter wymijający i nie wskazuje wprost przyczyny braku realizacji wniosku. Z uwagi na powołanie się na art. 4-6 u.d.i.p., wydaje się jednak, że Spółka jednocześnie podnosi kwestię tego, że rzekomo nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a sama informacja nie stanowi informacji podlegającej udostępnieniu, stanowiąc zaś tajemnicę przedsiębiorstwa. O uznaniu przez Spółkę, że informacja stanowi rzekomo tajemnicę przedsiębiorstwa dodatkowo świadczy traktujący o tej kwestii fragment uzasadnienia. Odnosząc się najpierw do treści art. 4 u.d.i.p. należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej jako "u.o,k.k."). Jak w wyroku z dnia 29 maja 2019 r., sygn. I OSK 2668/17 wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "Pozycja dominująca zgodnie z np. 4 pkt 10 u.o.k.k. oznacza, że przedsiębiorca posiada na rynku udział, który przekracza 40%. W rozumieniu u.d.i.p. oznacza to udział Skarbu Państwa lub innych podmiotów wymienionych w np. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w danym podmiocie przekraczający 40% akcji, udziałów np. niezależnie, czy jest to udział bezpośredni lub za pośrednictwem powołanych przez organy administracji rządowej lub samorządowej podmiotów. W przypadku, gdyby bowiem przyjąć, że do tej kategorii podmiotów należą tylko podmioty, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą w sposób bezpośredni, wówczas faktycznie ograniczono by możliwość kontroli przez obywateli sposobu gospodarowania majątkiem publicznym, ponieważ wystarczyłoby aby Skarb Państwa ustanowił osobny, całkowicie przez siebie kontrolowany podmiot (np. spółkę) i przez ten podmiot powołał i wyposażył w majątek inny podmiot - wówczas taki nowo powołany podmiot, mimo że jego właścicielem i właścicielem jego majątku jest faktycznie Skarb Państwa, mający również znaczny wpływ na jego funkcjonowanie - byłby poza kontrolą obywatelską ustanowioną przez u.d.i.p.". Mając na względzie, że głównymi akcjonariuszami Spółki są P. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest P. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, a także sam Skarb Państwa, Spółka bez wątpienia stanowi podmiot mieszczący się w zakresie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, a co za tym idzie, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do kwestii tego, czy objęta wnioskiem informacja podlega udostępnieniu, należy wskazać, że dotyczy ona akcji prowadzonej w pociągach spółki skarbu państwa, która stała się przedmiotem licznych dyskusji. Dostęp do przedmiotowych informacji jest konieczny do ustalenia tego, kto był za nią odpowiedzialny, jakie były jej koszty, jaki był sposób jej finansowania, a także, jaki podmiot się na niej wzbogacił. Informacje te są niezbędne do oceny gospodarności funkcjonowania spółki ze znacznym udziałem Skarbu Państwa, tj. podmiotu, którego gospodarność jest w interesie wszystkich obywateli. Należy również wskazać, że katalog informacji z art. 6 u.d.i.p. jest katalogiem przykładowym, a co za tym idzie, brak zawarcia w nim określonej informacji nie powoduje, że nie podlega ona udostępnieniu. W tym zakresie kluczowa jest bowiem indywidualna ocena znaczenia danej informacji z punktu widzenia interesu publicznego. Odnosząc się wreszcie do kwestii tajemnicy przedsiębiorcy, należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Co za tym idzie, uznanie danej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy nie uzasadnia braku realizacji wniosku, a co najwyżej wydanie decyzji o odmowie dostępu do informacji, co w sprawie nie miało jednak miejsca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w jego ocenie Skarb Państwa nie jest podmiotem, który posiada pozycję dominującą w Spółce, jak zdaje się to wskazywać skarżący w skardze, bowiem Skarb Państwa posiada 49,98% akcji Spółki, podczas gdy to spółka P. S.A. posiada pakiet większościowy - 50,02% akcji. Dodatkowo, odnosząc się do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zakresie podmiotów reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym - nie można uznać, aby te przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności działania organów administracji publicznej, treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 143. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto podniesienia wymaga, o czym także powyżej, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany. W tym miejscu podkreślić jednak należy, że oceniając, czy zaistniała bezczynność organu, Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy W. S.A. był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a jeżeli tak to, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych określony został w art. 4 u.d.i.p. i obejmuje on władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W myśl ust. 1 pkt 5 tego przepisu obowiązek ten ciąży w szczególności (m.in.) na osobach prawnych, w których Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego posiadają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1076 ze zm.), a także na podmiotach reprezentujących inne niż państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Zgodnie z art. 4 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, pozycję taką ma podmiot, który posiada kontrolę nad przedsiębiorcą, wyrażającą się m.in. w dysponowaniu bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników, czy też w uprawnieniu do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady nadzorczej. Jak wynika z akt sprawy, właścicielami W. S.A. są Skarb Państwa, który posiada 49,98% akcji Spółki i spółka P. S.A. Jednocześnie należy wskazać, że właścicielem spółki P. S.A., jej jedynym akcjonariuszem jest P. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa, a więc Spółka W. bez wątpienia stanowi podmiot mieszczący się w zakresie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. a co za tym idzie, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Sądu wyrażonym w wyroku z 29 maja 2019 r., I OSK 2596/17, wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. prowadząca do stwierdzenia, że dla zastosowania tego przepisu konieczne jest, aby Skarb Państwa posiadał bezpośrednio udziały albo akcje osoby prawnej, które pozwalają mu na zajęcie pozycji dominującej prowadziłaby do niedopuszczalnego - z punktu widzenia aksjologii przepisów o dostępie do informacji publicznej - wyłączenia spod kontroli społecznej majątku publicznego, który przekazywany byłby przez podmiot pierwotnie utworzony przez Skarb Państwa lub w którym Skarb Państwa ma udziały kolejnym podmiotom. Stąd w orzecznictwie trafnie podkreśla się, że ze względów celowościowych zasadnym jest traktowanie w ten sam sposób wszystkich spółek, które dysponują mieniem publicznym. Majątek tych kolejnych podmiotów, jeśli idzie o informację publiczną powinien podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący bezpośrednio własnością Skarbu Państwa. Według art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. To konstytucyjne, z natury ogólne, pojęcie informacji publicznej przybliża ustawa o dostępie do informacji publicznej, posługując się w tym celu jedynie w sposób przykładowy kryteriami podmiotowymi i przedmiotowymi (art. 1, art. 4 i art. 6). Oznacza to dopuszczalność "wyjścia" poza te kryteria, jednakże w granicach normy konstytucyjnej, zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Poza informacjami o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne do tej kategorii informacji należy zatem zaliczyć informacje o podmiotach, które wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Kierując się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji należałoby przyjąć, że istnieje związek pomiędzy gospodarowaniem majątkiem Skarbu Państwa a wykonywaniem zadań władzy publicznej. Trudno bowiem założyć, że majątek publiczny może być wykorzystywany na inne cele niż realizacja zadań państwa reprezentowanego przez władze publiczne. Te zadania mogą dotyczyć wszystkich dziedzin działania państwa, w ograniczonym zakresie również sfery gospodarczej. Zaangażowanie majątku Skarbu Państwa w przedsięwzięcia gospodarcze może zatem stanowić podstawę do przyjęcia, że w ten sposób państwo traktuje te zadania jako do niego należące (zadania władzy publicznej). Tak jest niewątpliwie w przypadku różnego rodzaju państwowych jednostek organizacyjnych, w tym jednoosobowych spółek Skarbu Państwa. Zdaniem tut. Sądu również pytania strony skarżącej zawarte we wniosku, jako odnoszące się do szeroko rozumianej materii informacji o działalności organu władzy publicznej a przede wszystkim dysponowaniu środkami publicznymi, można zakwalifikować jako informację publiczną (zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt notoryjny, że nauka prawa jak i judykatura, opowiada się przecież za szerokim rozumieniem pojęcia informacji publicznej). Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 143. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie informacji w dniu [...] kwietnia 2023 r. W. S.A. w dniu [...] kwietnia 2023 r. w odpowiedzi na wniosek skarżącego wyjaśnił, że w związku z zakresem podmiotowym i przedmiotowym określonym w art. 4 - art. 6 u.d.i.p., wniosek nie może zostać rozpatrzony pozytywnie. Informacyjnie, wskazano, iż dane organizacyjne, dotyczące realizacji przez Spółkę usług gastronomicznych oraz usług cateringowych, w tym treść umów, stanowią tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16.04.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która jest informacją publiczną, to na organie spoczywa obowiązek jej udzielenia w sposób jasny i wyczerpujący (z uwzględnieniem art. 13 u.d.i.p.) albo odmowy jej udzielenia w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Skoro więc organ nie załatwił do dnia orzekania wniosku skarżącego w formie przewidzianej prawem, to Sąd w pkt 1 wyroku zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku strony w terminie 14 dni od zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. W tej sytuacji w myśl art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku w pkt 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na fakt, że organ pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. starał się odpowiedzieć na wniosek skarżącego, o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a..