II SAB/Wa 568/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. G. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., adresowanym do Prokuratora Generalnego, skarżący A. K. podważył trafność udzielonej mu przez I Zastępcę Prokuratora Generalnego pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [....] odpowiedzi oraz jej zgodność z obowiązującymi procedurami. Mianowicie nie wskazano, o co wnosi od 2 lat, w jakich to granicach uprawnień prokuratora i gdzie określonych, mieszczą się działania podkreślone w załączonym powiadomieniu z dnia [...] listopada 2012 r. Zatem po raz kolejny wniósł o wykazanie, iż przywołane w powiadomieniu z [...] grudnia 2012 r. m.in. poniżej cytowane ustalenia kompetentnych organów kontrolujących prokuratorskie postępowania z lat 2007 – 2011 w Prokuraturze Rejonowej W. pod sygnaturami: [....], [....], [...],[...],[...], są działaniem na korzyść pokrzywdzonego przestępstwem, a nie są – jak ocenia działaniem na jego szkodę: 1/ uchylił zaskarżoną decyzję prokuratora zlecając wykonanie wskazanych czynności; 2/ postanowienie o umorzeniu śledztwa nie może być uznane za prawomocne; 3/ w związku ze stwierdzonym uchybieniem; 4/ w toku postępowania nastąpiła bezczynność w wykonywaniu czynności procesowych; 5/ zarzut istnienia przewlekłości znalazł potwierdzenie; 6/ pismo wpłynęło do tej sprawy, nie zostało dołączone do akt i nie zostało do tej pory rozpoznane; 7/ wytknięto również uchybienia zaistniałe w toku postępowania; 8/ zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania został uznany za trafny...; 9/ analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała, że wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie merytoryczne zapadło przedwcześnie; 10/ nie rozstrzygnięto procesowo wszystkich wątków; 11/ polecono Prokuratorowi Rejonowemu W. podjąć niniejsze postępowanie celem jego uzupełnienia; 12/ zarzuty te, ocenione jako trafne, skutkowały wydaniem polecenia podjęcia powyższego postępowania przygotowawczego: 13/ zarzuty te znalazły potwierdzenie w wyniku dokonanej przez Dział Nadzoru tut. Prokuratury Okręgowej analizy akt przedmiotowej sprawy; 14/ odnosząc się zaś do podniesionego przez Pana w w/w piśmie zarzutu braku reakcji Prokuratury na dwukrotnie skierowane przez Pana w pismach do Ministra Sprawiedliwości "oskarżenia o popełnienie przestępstwa przez [...] prokuratorów" uprzejmie informuję, że uznałem powyższy zarzut za częściowo zasadny (mój dopisek – tak pisał dzisiejszy Prokurator Okręgowy twierdzący obecnie, że zawsze wszystko było w porządku!); 15/ ustosunkował się do trafności stawianego przez Pana zarzutu zaginięcia w Prokuraturze Pana wniosków dowodowych; 16/ czy złożone na początku ubiegłego roku zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez prokuratorów z Prokuratury Rejonowej W. "będzie miało nadany dalszy bieg". Na powyższe zapytanie istotnie nie uzyskał Pan odpowiedzi; 17/ trafność Pana zastrzeżeń odnośnie sposobu prowadzenia tej sprawy skutkowała wydaniem przez Zastępcę Prokuratora Okręgowego w W. w dniu [...].06.2009r. polecenia podjęcia przedmiotowej sprawy, przedwcześnie zakończonej; 18/ prokurator sprawujący zwierzchni nadzór służbowy nad tą sprawą wytknął powyższe uchybienie Prokuratorowi Rejonowemu; 19/ zawierają one okoliczności, które winny zostać wyjaśnione w trybie kodeksu postępowania w karnego: (to o jego wnioskach w stosunku do Prokuratury) 20/ jednocześnie przepraszam za opóźnienie w rozpoznaniu korespondencji, które było wynikiem niedopatrzenia. W tym zakresie została zwrócona uwaga właściwemu prokuratorowi"; 21/ zasadność Pana twierdzeń odnośnie nieprawidłowego sposobu prowadzenia tej sprawy do czasu wydania postanowienia o umorzeniu śledztwa o sygn. [...] skutkowała natomiast wydaniem przeze mnie w dniu [...].06.2009 r, polecenia podjęcia przedmiotowej sprawy celem jego kontynuowania w kierunku wskazanym w powyższym piśmie. Nieprawidłowości te uzasadniły wdrożenie przez tut. Prokuraturę Okręgową czynności nadzorczych, z tego też względu to postępowanie zostało objęte zwierzchnim nadzorem służbowym; 22/ skargę uznałam za zasadną w części dotyczącej nierozpoznania wniosków dowodowych z dnia [...].10.2009 r. – [...].01.2010 r. – [...].01.2010 r. Prokurator w pozostałej części nie ustosunkował się procesowo do złożonych wniosków dowodowych...; 23/ w pozostałej części brak procesowego rozstrzygnięcia; 24/ wniosek nie został rozpoznany i nie udzielono pokrzywdzonemu żadnej informacji: 25/ przyznał się do braku zajęcia procesowego stanowiska i wydania postanowienia; 26/ powyższe zarzuty należy uznać za zasadne, prokurator nie powołał biegłego oraz nie dokonał analizy dowodów; 27/ nastąpiła zwłoka w podjęciu śledztwa na nowo, jednak okoliczność ta została wyjaśniona w rozmowie dyscyplinującej z prokuratorem referentem na polecenie Prokuratury Okręgowej w W.; 28/ błędne wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy było oczywistą omyłką; 29/ w toku śledztwa ujawniono nieprawidłowości; 30/ uznanie przez Sąd Okręgowy, że pokrzywdzony wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § 1 k.p.k. Prokurator umarzający postępowanie nie dołączył ustawowo wymaganego pouczenia dla pokrzywdzonego o uprawnieniach wynikających z art. 55 § 1 k.p.k. tylko błędnie wskazał drogę odwoławczą; 31/ ten sam prokurator bowiem, najpierw umorzył postępowanie, potem podjął postępowanie i jak wynika z treści postanowienia z uwagi na czynności nadzorcze prokuratora nadrzędnego, a następnie znowu postępowanie umorzył. Można mieć wątpliwości, czy nadal Urząd prokuratorski jest w stanie bez stronniczości prowadzić postępowanie przygotowawcze, co stałoby się w razie uchylenia postanowienia i przekazania mu ponownie sprawy do prowadzenia; – (to opinie Sądu Okręgowego w W.) 32/ zażaleniu Pana na powyższą decyzję nadano bieg przesyłając je nieprawidłowo; 33/ dokonano kolejnego badania akt m.in. tej sprawy, które skutkowało skierowaniem do Prokuratora Rejonowego W. pisma z dnia [...].03.2011 r., zawierającego wytknięcie ponownego wydania w sprawie o sygn. [...] wadliwej decyzji merytorycznej; 34/ zwrócono uwagę Prokuratorowi Rejonowemu, iż nadal nie zostały procesowo rozstrzygnięte podnoszone przez Pana wątki niszczenia dokumentów oraz składania fałszywych zeznań ; - (mój dopisek - do dziś nie wyjaśnione) 35/ nie podzielono tym samym trafności stanowiska przedstawionego w piśmie Zastępcy Prokuratora Rejonowego W., iż nie zachodziło uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa w w/w sprawach; 36/ wytknięto brak powiadomienia Pana o sposobie zakończenia sprawy o sygn. [...]; 37/ konieczność konwalidowania dostrzeżonych przez tut. Prokuraturę Okręgową uchybień; 38/ akta sprawy zostały omyłkowo przekazane do Sądu Rejonowego; 39/ zaakcentowano, że przedmiotowe postępowania przygotowawcze Prokuratora Rejonowego W. o sygnaturach [...] i [...] dotknięte są mankamentami, które już są konwalidowane w tej jednostce organizacyjnej pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w W.; (dopisek - tak mnie nieprawdziwie informował Prokurator Apelacyjny pismem [...] z [...].04.11r. nt. postępowania [...] zakończonego w 1 dzień. 3 tygodnie wcześniej powiadomiono mnie o tym zakończeniu po 9 miesiącach od umorzenia manipulując statusem pokrzywdzonego przy okazji); 40/ mimo wielu prób nie udało się ustalić pełnych danych i przesłuchać świadka: - (mój dopisek - do tego świadka mogłem podać nr telefonu, tylko nikt nie sygnalizował tej potrzeby; zastanawia jeszcze w przypadku prokuratora, brak możliwości znalezienia osoby znanej z imienia, nazwiska i miejsca pracy oddalonego jakieś 2 km od siedziby [...] Prokuratury) 41/ należy przyznać Panu rację, jak we wcześniejszych licznych korespondencjach, że w prowadzeniu śledztwa [...] występowała bezczynność a także uchybienia w rozpoznaniu wniosków dowodowych; - (dopisek ode mnie - nie wyartykułowano także w decyzji o umorzeniu śledztwa, ustawowo przecież wymaganego, pouczenia dla pokrzywdzonego o możliwości złożenia sybsydiarnego aktu oskarżenia, co uniemożliwiło w efekcie skuteczne złożenie subsydiarnego aktu oskarżenia i wywołało dla mnie ujemne skutki procesowe, ani nie rozpatrzono wniosku dowodowego przedstawionego kolejny raz, na 130 stronach formatu A4); 42/ postępowania przygotowawcze Prokuratora Rejonowego W. o sygnaturach [...] i [...] dotknięte są mankamentami; 43/ podniesione przez Pana uchybienia w piśmie wysłanym drogą elektroniczną do Biura Prokuratora Generalnego Wydziału Skarg i Wniosków z dnia [...].06.2011r. zatytułowanym Skarga na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym, polegające na braku pouczenia w postanowieniu o umorzeniu śledztwa z dnia [...].06.2010r. w sprawie [...] zgodnego z art. 305 § 4 k.p.k. o możliwości złożenia przez pokrzywdzonego subsydiarnego aktu oskarżenia, jak również błędnym wskazaniu Sądu właściwego do rozpoznania Pana zażalenia na Postanowienie Prokuratora o umorzeniu śledztwa, bezczynności, a także niewłaściwym rozpoznawaniu wniosków dowodowych w ramach śledztwa, bezczynności, a także niewłaściwym rozpoznaniu wniosków dowodowych w ramach śledztwa [...], to faktycznie wskazane jak wyżej uchybienia zostały stwierdzone; - (mój dopisek - i do dziś tych błędów nie naprawiono) 44/ o stwierdzeniu uchybień w procedowaniu w w/w sprawie został Pan poinformowany między innymi pismami z dnia [...].03.2011 r. [...] Zastępcy Prokuratora Okręgowego w W. oraz z dnia [...].09.2011 r. [...] Zastępcy Prokuratora Rejonowego W.; 45/ do sprawy [...] Prokurator Okręgowy R., informuje dnia [...].02.12r. sygn. [...] "Wobec nieprzyznania Panu statusu pokrzywdzonego w tym postępowaniu, pouczenia odnośnie sposobu zaskarżenia w/w decyzji nie dotyczyły Pana osoby" - to w sytuacji, gdy 2 miesiące wcześniej, [...].12.2011 otrzymałem z [...]Prokuratury zawiadomienie datowane na [...].03.2011 w sprawie [...] - "Sekretariat Prokuratury zawiadamia Pana, jako pokrzywdzonego...(!!!), a w kilka miesięcy później i tak rozpatrywać będą moje zażalenie, jako pokrzywdzonego. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Prokuratura Generalna odpowiedziała skarżącemu, że analiza pisma skarżącego oraz akt Biura Prokuratora Generalnego Wydział Skarg i Wniosków wykazała, że obecna korespondencja jest generalnie polemiką z treścią odpowiedzi udzielonej mu przez Pierwszego Zastępcę Prokuratora Generalnego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., jak też z odpowiedziami kierowymi do niego w ramach Biura Prokuratora Generalnego. W piśmie skarżący po raz kolejny powołuje się na te same fakty i okoliczności oraz przytacza odnoszące się do nich tożsame argumenty, ponawiając formułowane w uprzedniej korespondencji zarzuty, które wielokrotnie były już przedmiotem rozpoznania przez poszczególne jednostki organizacyjne powszechnych jednostek prokuratury i na które już wielokrotnie udzielane były mu odpowiedzi przez prokuratury różnych szczebli. Do podnoszonych przez skarżącego kwestii odniósł się także Pierwszy Zastępca Prokuratora Generalnego w piśmie z dnia [...] lipca 2011r. (sygn. [...]), w pismach z dnia [...] i [...] maja 2012 r. (sygn. [...]) oraz ostatnio w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...]). Stanowisko zaprezentowane w dotychczasowych odpowiedziach udzielonych przez Pierwszego Zastępcę Prokuratura Generalnego pozostaje w pełni aktualne. Nadmieniono, że kierowana przez skarżącego korespondencja, w zależności od jej treści, była każdorazowo przedmiotem rozpoznania w trybie procesowym, jak to miało miejsce np. w odniesieniu do przywoływanego przez skarżącego pisma z dnia [...] listopada 2012 r., bądź w trybie skargowym, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010r., Nr 49, poz. 296 ze zm.), o wynikach których był informowany. Sam fakt niezadowolenia z wydanej decyzji merytorycznej, sposobu załatwienia sprawy czy niezadowolenie z treści otrzymanej odpowiedzi, nie może być podstawą do przyjęcia postulowanego przez skarżącego zaistnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., co skutkowałoby koniecznością wdrożenia postępowania karnego. Wskazano dalej, że udzielający kolejnych odpowiedzi Prokurator Apelacyjny w W. oraz inni prokuratorzy okręgu apelacji [...], działali w granicach przyznanych im uprawnień i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do podnoszonej kwestii dotyczącej pociągnięcia jego do odpowiedzialności z tytułu możliwego znieważenia Prokuratora Okręgowego w W. wyjaśniono, iż zawarte w piśmie Wydziału Skarg i Wniosków Biura Prokuratora z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdzenie wskazywało na zasadność rozważenia takiej możliwości, a nie stanowiło natomiast polecenia podjęcia takiej decyzji. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze, prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny i przełożony nie może mu wydawać poleceń co do treści czynności procesowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. K. zarzucił Prokuratorowi Generalnemu bezczynność poprzez niewskazanie podstaw prawnych do działania prokuratury przywołanych w pismach z dnia [...]listopada 2011 r., [...] listopada 2012 r., [...] grudnia 2012 r. oraz z [...] kwietnia 2013 r. i wniósł o zobowiązanie Prokuratora Generalnego do wskazania konkretnych zapisów ustawowych, umożliwiających popełnienie w trakcie postępowania prokuratorskiego błędów, mankamentów i uchybień w pracy prokuratora. W uzasadnieniu podał, że Prokurator Generalny otrzymał wielokrotnie od niego prośby o wskazanie zapisów ustawowych lub chociażby tylko regulaminowych dotyczących działań Prokuratury wskazanych w kolejnych pismach. Nigdy jednak nie otrzymał odpowiedzi, która – jak prosił powyższych punktach, przywoływałaby podstawy prawne do kilkudziesięciu kolejnych, a konkretnych błędów, mankamentów i uchybień popełnionych przez Prokuraturę w kolejnych 6 postępowaniach dotyczących jednego oszustwa na 300 tys. złotych. Otrzymał natomiast odpowiedzi od Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego, Prokuratora Apelacyjnego w W. i Prokuratora Okręgowego w W., iż w działaniach Prokuratury nie można dopatrzeć się łamania prawa. Na wskazane przez niego, a stwierdzone przez Sąd Okręgowy w W., Sąd Rejonowy dla W. i organy kontrolne samej Prokuratury, fakty m.in.: – działania prokuratorów na szkodę pokrzywdzonego przestępstwem, poprzez przeprowadzenie 6 kolejnych postępowań, z których każde kolejne wynika z wadliwości postępowania poprzedzającego, – działania prokuratora na korzyść przestępców, poprzez doprowadzanie do przedawniania się kolejnych czynów karalnych zgłoszonych przez niego w 2006 roku, – łamania prawa przez prokuratora referenta przy umarzaniu postępowania [...] w [...] Prokuraturze poprzez wykasowanie z treści postanowienia, ustawowo wymagalnego pouczenia dla pokrzywdzonego jak i łamania prawa podczas umarzania 2 poprzednich postępowań oraz 3 późniejszych, nigdy nie otrzymał odpowiedzi o jaką wielokrotnie wnosił, tj. jaka jest konkretna podstawa prawna do wyszczególnionych w punktach uchybień Prokuratury. Natomiast zawsze ona brzmiała, że nie stwierdzono przekroczenia uprawnień przez prokuratora i prokurator działał w granicach swych uprawnień. Natomiast odpowiedź owa była pozbawiona przywołania zapisu prawnego, w oparciu o który prokurator działał m.in. na szkodę pokrzywdzonego, a na korzyść przestępców. Nie otrzymał też odpowiedzi na zgłoszoną dnia [...] grudnia 2012 r. prośbę o zapoznanie z ustaleniami dotyczącymi zbadania ewentualności popadnięcia Prokuratora Okręgowego w W. Pana R. R. w schizofrenię, objawiającą się przywołanymi w tym wniosku, jego działaniami. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej odrzucenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych został wyznaczony przepisami artykułu 3 § 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zgodnie z ich brzmieniem, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1 – 4a art. 3 § 2. Tymczasem skarga dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zgodnie z treścią art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 270, poz.1599 ze zm.), prokuratura jest organem ochrony prawnej. Wobec tego sposób rozpoznania kierowanych do niej zawiadomień o przestępstwach oraz zasadność i prawidłowość wydawanych rozstrzygnięć powinny być weryfikowane na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 556, ze zm.). Również wszelkie skargi i wnioski wpływające do prokuratury podlegają rozpoznaniu w odrębnym trybie, a mianowicie zgodnie z Działem VII Kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji, przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, według reguł zawartych w Dziale XIII rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 49, poz.296, ze zm.). Zatem niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, albowiem skarga na bezczynność dopuszczalna jest w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Niezależnie od powyższego wskazano, że w tym przypadku nie może być mowy o jakiejkolwiek bezczynności, skoro powołanym przez skarżącego pismom, stosownie do ich treści, bez zbędnej zwłoki nadano właściwy bieg, informując o tym zainteresowanego lub rozpoznano bezpośrednio w Prokuraturze Generalnej i udzielono odpowiedzi. Stąd skargę należy uznać za polemikę z ich treścią oraz wyraz niezadowolenia skarżącego K. z przekazanego mu stanowiska. Ponadto skargi związane z krytyką sposobu wykonywania zadań zarówno przez organ, jak i podległe mu organy oraz ich pracowników (prokuratorów), nie podlegają kognicji sądu administracyjnego i nie jest on właściwy do oceny prawidłowości postępowania prowadzonego w tym zakresie w trybie przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. W obowiązującym stanie prawnym Prokurator Generalny, rozpoznając zgłaszane przez skarżącego skargi i wnioski, nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnych, czy też do dokonania innych czynności dotyczących uprawnień i obowiązków indywidualnych wynikających z przepisów prawa administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. sprecyzował, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej podstaw prawnych 45 uchybień prawnych prokuratorów podległych Prokuratowi Generalnemu wymienionym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Skarga zatem "dotyczy wniosku o udzielenie informacji zamieszczonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r." W tej sytuacji wniósł o zobowiązanie Prokuratora Generalnego do udzielenia informacji publicznej w postaci wskazania podstaw prawnych uchybień podległych mu prokuratorów wymienionych w 45 punktach w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. w terminie 14 dni oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci pisma skarżącego do Prokuratora Generalnego z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz z dnia [...] lipca 2013 r. na okoliczność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu podał, że skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wezwał Prokuratora Generalnego do udzielenia mu informacji publicznej polegającej na wskazaniu podstaw prawnych uchybień podległych prokuratorów wymienionych w 45 punktach tego pisma, a następnie pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał Prokuratora Generalnego do usunięcia bezczynności w postaci niewskazania podstaw prawnych uchybień podległych prokuratorów wymienionych w punktach w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 roku. W dniu [...] lipca 2013 roku skarżący ponownie wezwał organ do usunięcia bezczynności i do dnia dzisiejszego organ nie udzielił informacji publicznej w żądanym zakresie skarżącemu. W dalszym ciągu powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 roku, sygn. I OSK 928/05, gdzie stwierdzono, że: "1. Informacje o obowiązującym prawie są również informacjami publicznymi, gdyż stanowią informację o działalności organów władzy publicznej. Odpowiadają więc zakresowi przedmiotowemu tych informacji wskazanemu w art. 61 Konstytucji, czy też używając terminologii z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) są informacjami o sprawach publicznych. Nie stanowi natomiast tego typu informacji polemika z zapadłym rozstrzygnięciem czy żądanie dokonania przez organ wykładni prawa. 2. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, iż żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków." Zatem na Prokuratorze Generalnym ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej skarżącemu w postaci podstaw prawnych czynności podległych mu prokuratorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 3 § 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce, czy też w ogóle w milczeniu. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy w zestawieniu z art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. nr 270, poz. 1599 z późn. zm.), w myśl którego zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw, nie budzi wątpliwości, że są to zadania publiczne. W świetle zatem powyższych uregulowań prawnych, Prokurator Generalny jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest natomiast pogląd, w myśl którego informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 312/12). Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z kolei w myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu prawnego (art. 2 ust. 2), ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast w rozpoznawanej sprawie, oddalając skargę, Sąd miał na uwadze, że żądane przez skarżącego informacje nie mają waloru informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego mianowicie powodu, że nie mają one jakiegokolwiek związku z realizacją zadań publicznych. Dokładna ich analiza prowadzi bowiem do wniosku, że informacje, o które wystąpił skarżący, dotyczącą jego indywidualnej sprawy, a konkretnie wytworzenia tej informacji w jego indywidualnej sprawie, toczącej się – na marginesie rzecz ujmując – w głównej mierze w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wniosek skarżącego stanowi ingerencję w działalność prokuratury i – co szczególnie należy zaakcentować – sprowadza się do polemiki z ustaleniami dokonanymi przez organ. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 250 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), należało orzec jak w sentencji wyroku.