II SAB/Wa 571/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku za wysługę lat postanawia - odrzucić skargę W dniu [...] maja 2017 r. do Komendanta Głównego Straży Granicznej wpłynął wniosek z dnia [...] maja 2017 r. [...]. SG J. K. adresowany do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o podjęcie czynności służbowych w celu ustalenia przyczyn niedoręczenia rozkazu personalnego sankcjonującego zaobserwowany wzrost wypłaconego uposażenia w stosunku do otrzymanego w marcu 2017 r. W przedmiotowym wniosku funkcjonariusz odniósł się do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz trybu postepowania w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1470), zgodnie z którymi sprawy osobowe dotyczące należnego funkcjonariuszowi uposażenia określa się w drodze rozkazu personalnego, którego kopię włącza się do teczki akt osobowych funkcjonariusza. Jednym z elementów uposażenia jest dodatek za wysługę lat, który zdaniem funkcjonariusza wpłynął na zaobserwowaną zmianę uposażenia. Mając na uwadze powyższe [...] SG J. K. wniósł o dopełnienie ciążącego na organie obowiązku wynikającego z art. 110 ustawy o Straży Granicznej "w trybie przewidzianym przywołanym rozporządzeniem celem zadośćuczynienia należnym prawom funkcjonariusza oraz zasadom sprawowania kontroli legalności działań urzędniczych". Funkcjonariusz wskazał, że niniejszy wniosek jest zażaleniem na niedoręczenie rozkazu personalnego w trybie art. 37 § 1 kpa. Ww. wniosek, zgodnie z wolą nadawcy został przekazany do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., powołując się na art. 65 § 1 kpa przekazał go według właściwości Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, wskazując jednocześnie, że mając na uwadze brzmienie art. 37 § 1 kpa należy go traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Komendanta Głównego Straży Granicznej. Komendant Główny Straży Granicznej, działając na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku [...] SG J. K. z dnia [...] maja 2017 r. o podjęcie czynności służbowych w celu ustalenia przyczyn niedoręczenia rozkazu personalnego sankcjonującego zaobserwowany wzrost wypłaconego uposażenia w stosunku do otrzymanego do miesiąca marca bieżącego roku, stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], uznał wniosek za nieuzasadniony. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku za wysługę lat. W treści skargi skarżący podniósł, iż zainicjowana wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. droga do kontroli sądowej ma na celu rewizję wysokości przynależnego skarżącemu uposażenia na zajmowanym stanowisku i jego wzrostu z tytułu wysługi lat, wynikającego z postanowień rozporządzenia MSWiA w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 897). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. oraz pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. pełnomocnik organu poinformował Sąd, że skarżący przed wniesieniem skargi z dnia [...] lipca 2017 r. do Sądu nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa ani z ponagleniem (po [...] czerwca 2017 r.) na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powyższych regulacji wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 kpa - w brzmieniu obowiązującym do 01 czerwca 2017 r. - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 37 § 1 pkt 1 kpa – w brzmieniu obowiązującym od 01 czerwca 2017 r. - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że złożenie ponaglenia (wcześniej zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa) w trybie art. 37 § 1 kpa jest warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, stwierdził, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 kpa zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania (incydentalnych), lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Akt wydany na podstawie art. 37 kpa nie kończy zatem postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, a więc nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, postanowienie NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13, CBOSA). Co więcej, nie mieści się ono również w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 oraz pkt 3-9 ppsa. Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa (obecnie ponaglenia) wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa, w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie, skargę J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku za wysługę lat, uznać należy za niedopuszczalną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.