II SAB/Wa 603/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Z. H. na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta P. do rozpatrzenia wniosku Z. H. z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta P. na rzecz skarżącego Z. H. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pan Z. H. (skarżący, wnioskodawca) pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1. i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) dalej u.d.i.p., o udostępnienie umowy nr [...] z dnia [...].03.2021r. zawartej z [...] Sp. z o.o. dotyczącej sprawowania stałej obsługi prawnej. Jednocześnie, na podstawie art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, skarżący wnosił o udostępnienie powyższych informacji drogą poczty elektronicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrza Miasta [...] pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. wyjaśnił, że świadczenie usług prawniczych wskazywanych w ww. wniosku ma zapobiegać działaniom prowadzonym przez osoby lub podmioty przeciwko Miastu. Ujawnienie ich treści mogłoby uczynić nieskuteczną zapobieganie i obronę. Burmistrz powołał się na NSA, który stwierdził, iż decydujące znaczenie dla udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej ma określenie celu, w jakim dokument został opracowany. Dokument sporządzony na użytek organu administracji publicznej w przedmiocie zasadności wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie cywilnej nie stanowi informacji publicznej (wyrok NSA z 16.06.2009r. I OSK 89/09). Żądana przez Wnioskodawcę dokumentacja stanowi zbiór dokumentacji związanej z procesami i obroną przed sądami i instytucjami. Odnosząc się do żądania, zawartego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] czerwca 2021 r., organ wyjaśnił, iż w jego ocenie żądanie to, ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi Wnioskodawcy, a zatem nie może być zrealizowane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądanie Wnioskodawcy udostępnienia umowy na usługę prawną dotyczy postępowań sądowych, które toczą się wobec mieszkańców Miasta [...]. Informacje te zostaną wykorzystane do innych celów niż publiczne albowiem Wnioskodawca jest Stroną toczącego się postępowania. Wnioskodawca pod pretekstem dostępu do informacji publicznej zwraca się cyklicznie o różnorakie informacje, które m.in. wykorzystuje do celów związanych ze składaniem wniosków do innych instytucji z zamierzeniem np. zablokowania inwestycji Miasta, zgłoszenia sprzeciwu w toczących się postępowaniach.  Ujęte w przedmiotowym wniosku informacje i ich pozyskanie przez Wnioskodawcę ma na celu niewątpliwie wykorzystanie ich na potrzeby własne. Wnioskodawca nie ma na celu realizacji interesu społecznego, ale jedynie interes własny, co nie stanowi "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.. Z uwagi na powyższe organ przyjął, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, dotyczący szczegółów prowadzonych spraw sądowych, zmierza do uzyskania informacji, które będą wykorzystane w innym celu aniżeli przewidziano w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądanie zawarte w przedmiotowym wniosku ma bowiem służyć realizacji indywidualnego interesu Wnioskodawcy, Organ powołał się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017r. (sygn. akt I OSK 2777/16), w którym stwierdzono, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej", a toczące się postępowania i procesy dotyczą indywidualnych wezwań mieszkańców. Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się wobec tego pogląd, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OSK 918/14; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r" I OSK 430/14; wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., I OSK 617/14; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2014 r., I OSK 2496/14; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 769/12) i literaturze (por. P. Szustakiewicz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1638/14, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2016, nr 4, s. 171 i nast.; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 25, 68; M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151). W dniu [...] lipca 2021 r. skarżący wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wskazał na naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej oraz że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że informacja objęta wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. nie stanowi informacji publicznej, 2) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniona na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku udostępnienia informacji na wniosek.  Skarżący wnosił o: 1) zobowiązanie Organu do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia [...] czerwca 2021 r.; 2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych, 3) stwierdzenie, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. . W uzasadnieniu skargi wskazał, że informacja na temat zawarcia umowy została umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej [...] (Centralny Rejestr Umów za marzec 2021 r.), jednak brak jest możliwości zapoznania się z jej treścią. Ponadto, w przypadku przedmiotowej umowy w BIP, w przeciwieństwie do innych umów zawartych w marcu 2021 r., nie została wskazana informacja o wartości zamówienia brutto. Skarżący przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 września 2018 r. (sygn. II SAB/Go 77/18), zgodnie z którym "zakresem u.d.i.p. objęte są umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej lub inne podmioty w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych, jako dotyczące majątku publicznego. Dotyczy to umów o świadczenie usług prawnych, ponieważ są finansowane ze środków publicznych". Skarżący wskazał, że prawo dostępu do informacji publicznej, poza kontrolą działalności władz publicznych, pozwala urzeczywistnić podmiotowe prawo do posiadania i wyrażania poglądów, wskazane w art. 54 Konstytucji RP, art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 19 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Mając na względzie powyższe, koniecznym jest zapewnienie warunków, w których podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej będą realizować ciążące na nich obowiązki w zakresie udostępnienia informacji, nie zniechęcając przy tym osób zainteresowanych do korzystania z przysługujących im praw. Jako przykłady tego typu zniechęcenia do korzystania z prawa dostępu do informacji wskazać można zarówno skrajne lekceważenie otrzymanych wniosków, jak i udzielanie na nie odpowiedzi, które w nieuzasadniony sposób atakują wnioskodawców, starając się przedstawić ich jako osoby, które nadużywają prawa dostępu do informacji, wykorzystując je do realizacji swoich partykularnych interesów. Tego typu praktyka może zniechęcać potencjalnych wnioskodawców przed składaniem wniosków o dostęp do informacji publicznej poprzez doprowadzenie do sytuacji, w której będą się oni bać potencjalnej reakcji organu, który uzna treść wniosku za nieuzasadnioną roszczeniowość, mającą służyć realizacji partykularnych interesów. Biorąc pod uwagę, że na gruncie prawa dostępu do informacji brak jest definicji legalnej rażącego naruszenia prawa oraz mając na względzie przesłanki wskazane w wyroku I OSK 1419/19, przytoczony wyżej pogląd wydaje się być uzasadniony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zawarte we wniosku żądanie udostępnienia umowy o świadczenie usług prawniczych było, w chwili złożenia wniosku, niemożliwe do zrealizowania gdyż, co zostało Skarżącemu wyjaśnione w odpowiedzi, umowa dotyczyła kwestii związanych z wytoczeniem, przeciwko kilku mieszkańcom Miasta [...], powództw. Żądana informacja, według Organu nie miała w ogóle charakteru informacji publicznej z uwagi na fakt, iż dotyczyła ona kwestii związanych z indywidualnymi, pojedynczymi sprawami i ochrona prawną Organu. Zdaniem organu w związku z informacjami o otrzymywaniu pozwów przez niektórych z mieszkańców, które w tak małej społeczności, jaka jest społeczność mieszkańców Miasta [...], docierały także i do Skarżącego, chciał on uzyskać informację odnośnie tego czy także przeciwko niemu sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego. Wniosek Skarżącego miał na celu wyłącznie uzyskanie informacji służącej indywidualnemu, prywatnemu interesowi, co mogło negatywnie wpłynąć ówcześnie na interes Organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadku określonym w pkt 4a. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.). Kontroli sądu w przypadku skargi na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczącej udostępnienia umowy nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. zawartej z [...] Sp. z o.o. dotyczącej sprawowania stałej obsługi prawnej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są natomiast m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, co stwierdza art. 10 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie zaś do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, nie umożliwiają jej udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak jest ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej stanowi podstawę do wydania decyzji. W przypadku złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Burmistrza Miasta [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). W ocenie Sądu zakresem u.d.i.p. objęte są umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej lub inne podmioty w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych, jako dotyczące majątku publicznego. Dotyczy to umów o świadczenie usług prawnych, ponieważ są finansowane ze środków publicznych (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2606/15). Zatem żądane przez skarżącego informacje dotyczące umów o obsługę prawną stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że Burmistrz Miasta [...] powinien był załatwić wniosek skarżącego przez udostępnienie żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej albo przez wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części. Pismo przesłane do wnioskodawcy drogą elektroniczną z informacją, że umowa na obsługę prawną została sporządzona w celu ochrony usprawiedliwionych interesów tutejszego, a także wskazanie, że skarżący domaga się powyższej informacji w interesie własnym bez bliższego wskazania na czym ten interes ma polegać, nie spełnia zdaniem Sądu wymogów przewidzianych w wyżej powołanych przepisach u.d.i.p.. Na uwagę zasługuje również fakt, że z jednej strony w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. Burmistrz wskazuje, że skarżący jest stroną toczącego się postępowania w domyśle wszczętego w oparciu o przedmiotową umowę, z drugiej zaś strony w odpowiedzi na skargę wskazano, że skarżący w związku z informacjami o otrzymywaniu pozwów przez niektórych z mieszkańców, które w tak małej społeczności, jaka jest społeczność mieszkańców Miasta [...], docierały także i do Skarżącego, chciał on uzyskać informację odnośnie tego czy także przeciwko niemu sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego. Twierdzenia te są zdaniem Sądu co najmniej nie pokrywające się, co świadczy o tym, że organ nie wykazał, że skarżący domaga się przedmiotowej umowy w indywidualnym prywatnym interesie. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w wypadku zaistnienia konieczności ochrony prywatności osoby fizycznej organ może dokonać anominizacji przedmiotowej umowy w tym zakresie z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. Wobec powyższego, Sąd uwzględnił skargę w całości. Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1) p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 149 § 1a stwierdził, że bezczynność organu w okolicznościach niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ błędnie uznał, że skarżący działał w interesie indywidualnym prywatnym. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 złotych, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a..