II SAB/Wa 667/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę Wnioskiem z [...] października 2020 r. W. P. (dalej: "skarżący"), złożonym za pośrednictwem elektronicznej platformy ePUAP, wystąpił do Prokuratora Krajowego (dalej: "PK", "organ") o udostępnienie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: "u.d.i.p.") poprzez doręczenie odpisów opinii Prokuratury Regionalnej oraz Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. dotyczących odmowy wniesienia skargi nadzwyczajnej, a także uzasadnienie stanowiska PK o odmowie wniesienia skargi nadzwyczajnej w sprawie PK [...]. Pismem z [...] października 2020 r. PK poinformował skarżącego, że celem u.d.i.p. nie jest zaspakajanie indywidualnych potrzeb w postaci uzyskania informacji przeznaczonych dla celów innych niż publiczne. Ustawa ta ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem instytucji publicznych. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"). PK nadmienił, iż u.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] października 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem PK – skargę na bezczynność organu, wnosząc o stwierdzenie naruszenia jego prawa przez brak reakcji na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, która dotyczy stosunku pracy, a konkretnie prawa do ekwiwalentu węglowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do PK z wnioskiem o sporządzenie skargi nadzwyczajnej w sprawach wskazanych w tym wniosku, a organ odmówił mu wniesienia takiej skargi. Skarżący przedstawił również swoje uwagi odnośnie instytucji skargi nadzwyczajnej i podmiotów udzielających mu informacji w tym zakresie. Zdaniem skarżącego, sprawa, w której wystąpił do PK z wnioskiem, ma charakter publiczny, ponieważ "setki tysięcy ludzi w całej apelacji katowickiej zostało oszukanych przez szeroko pojęty wymiar (nie)sprawiedliwości". Skarżący wyraził też pogląd, że PK "chce tylko (...) usankcjonować te nadużycia władzy publicznej", a dowodem na to może być postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z [...] sierpnia 2020 r., sygn. akt II Kp [...] In fine skargi skarżący zażądał zobowiązania PK do doręczenia mu odpisów opinii i "wszelakich pism" Prokuratury Regionalnej oraz Prezesa Sądu Apelacyjnego w K., o których jest mowa w rozdziale VI rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2017 r., poz. 1206 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). W odpowiedzi na skargę PK wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z [...] października 2020 r. Organ wyjaśnił, że z akt o sygn. PK [...] wynika, iż pismem z [...] grudnia 2019 r. skarżący zwrócił się do PK o sporządzenie skargi nadzwyczajnej od: - wyroku Sądu Okręgowego w G. z [...] czerwca 2017 r., sygn. akt [...] Pa [...], oddalającego apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z [...] października 2016 r., sygn. akt IV P [...]; - postanowień Sądu Okręgowego w G.: z [...] listopada 2017 r., sygn. akt [...] Pa [...] oraz z [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...] Pa [...], odrzucających skargi skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Pismem z [...] października 2020 r., sygn. akt PK [...], na podstawie § 335a ust. 7 rozporządzenia, PK poinformował skarżącego o pozostawieniu jego prośby bez biegu z uwagi na brak podstaw do wniesienia skargi nadzwyczajnej. Jednocześnie wskazano skarżącemu, iż zawiadomienie to nie wymaga uzasadnienia. W ocenie organu, w niniejszej sprawie skarżący wystąpił o informację dotyczącą postępowania, w którym jest stroną. Jego działaniom nie przyświeca zatem cel publiczny, lecz własny interes prywatny. Ponadto zgodnie z art. 89 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r., poz. 825 ze zm.), wniesienie skargi nadzwyczajnej jest prerogatywą Prokuratora Generalnego i innych organów wskazanych w tym przepisie. Stanowisko prokuratora regionalnego nie wiąże Prokuratora Generalnego. Zatem dokumenty, o które zwrócił się skarżący, mają charakter dokumentu wewnętrznego, a w związku z tym nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W piśmie z [...] stycznia 2021 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, wskazując, że ma pełne prawo do informacji i dokumentacji w swojej sprawie i żadne rozporządzenie ani ustawa nie może tego skarżącemu ograniczać, chyba że zachodzą okoliczności wymienione w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący stwierdził, iż w jego sprawie należy bezpośrednio stosować art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 i ust. 2 (zdania pierwsze) Konstytucji RP. Natomiast ograniczenie praw dostępu do informacji i dokumentów przewiduje wyłącznie art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, który w tym przypadku nie ma zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podnosi się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takich informacji. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że PK jest – w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p. – podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy wnioskowane przez skarżącego pisma, sporządzone w ramach sprawy zainicjowanej jego żądaniem wywiedzenia skarg nadzwyczajnych od trzech prawomocnych orzeczeń dotyczących prawa do ekwiwalentu węglowego, stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, należy podkreślić, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Ustawa ta nie może być w szczególności podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem bądź kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, czy też jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Ustawa ta nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (vide wyroki NSA z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12; z 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18; z 29 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1561/19 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). U.d.i.p. ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Pojęcie "sprawa publiczna" powinno być interpretowane na podstawie kryterium interesu ogólnego, a nie jednostkowego. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty w ich własnych, indywidualnych sprawach, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". W ocenie Sądu, należy uznać za prawidłowe stanowisko organu wyrażone w piśmie z [...] października 2020 r., w myśl którego informacja, żądana przez skarżącego we wniosku z [...] października 2020 r., nie jest informacją publiczną. Treść wniosku odnosi się informacji, które mają posłużyć do wyjaśnienia indywidualnej sprawy skarżącego, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej. Skarżący, domagając się udostępnienia w trybie u.d.i.p. dokumentów (pism) sporządzonych w jego sprawie, zainicjowanej żądaniem wywiedzenia skarg nadzwyczajnych, wykazał swój własny (prywatny) interes w uzyskaniu wnioskowanej informacji. Jak już wyżej wskazano, u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie i do wyjaśniania własnej sytuacji. Oceny Sądu nie może zmienić przekonanie skarżącego, że "setki tysięcy ludzi w całej apelacji katowickiej zostało oszukanych przez szeroko pojęty wymiar (nie)sprawiedliwości". Skarżący wyraźnie był zainteresowany otrzymaniem wszelkich dokumentów, które legły u podstaw niewniesienia skarg nadzwyczajnych od trzech prawomocnych orzeczeń zapadłych w jego sprawach dotyczących prawa do ekwiwalentu węglowego. Tymczasem, jak wynika z odpowiedzi na skargę, pozostawienie żądania skarżącego w przedmiocie wywiedzenia skarg nadzwyczajnych bez rozpoznania w oparciu o § 335a ust. 7 rozporządzenia, było podyktowane wystąpieniem skarżącego z tym żądaniem do niewłaściwego organu, a mianowicie do PK zamiast do Prokuratora Generalnego. Podsumowując, skoro żądane przez skarżącego informacje nie mają waloru informacji publicznej, to nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do zarzucanych skargą naruszeń, gdyż organowi nie można postawić zarzutu bezczynności, w sytuacji gdy ze względu na charakter wnioskowanych informacji, nie miał obowiązku ich udzielenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.