II SAB/Wa 695/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. poszerzonego wnioskiem z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 1 wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] z dnia [...] października 2024 r. w zakresie udostępnienia załączników złożonych do wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. przez firmę [...] oraz punktu 2 wniosku z dnia [...] października 2024 r.; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 11 lipca 2024 r. (data wpływu do Zarządu Dróg Miejskich: 22 lipca 2024 r.) Wspólnota Mieszkaniowej [...] [...] w [...] (dalej: "Wspólnota", "Skarżąca"), wystąpiła z wnioskiem o wskazanie: 1. czy toczy się postępowanie (złożono wniosek/pytanie) w sprawie uzgodnienia obsługi komunikacyjnej do projektowanego budynku mieszkaniowego wielorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. W przypadku odpowiedzi pozytywnej na tak postawione pytanie, wniosła o: 2. wskazanie przez jaki podmiot i kiedy ww. wniosek został złożony, 3. kto (jaki organ, jaka osoba) zajmuje się procedowaniem w ww. sprawie, 4. na jakim etapie znajduje się ww. postępowanie, w szczególności: a) przez jaką działkę/działki zapewniona ma być obsługa komunikacyjna projektowanego na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] budynku, b) jak dokładnie ma przebiegać obsługa komunikacyjna, do projektowanego na ww. działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], budynku, c) na jakim etapie znajduje się ww. postępowanie ewentualnie czy uzgodnienie obsługi komunikacyjnej do projektowanego budynku zostało zakończone, jeśli tak - jak został zaopiniowany wniosek. W piśmie z 31 lipca 2024 r. Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich udzielił odpowiedzi na zadane pytania w następujący sposób. W odpowiedzi na pytanie nr 1 – "Tak", pytanie nr 2 – "Wniosek dotyczący uzgodnienia zgodnie z art. 35 ust. 3 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi złożony został 19.06.2024r przez firmę [...].", pytanie nr 3 – "Zarząd Dróg Miejskich, Wydział Opiniowania i Umów, tel. [...]", pytanie nr 4 lit. a – "Zgodnie z wnioskiem obsługa komunikacyjna projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym odbywać się będzie poprzez dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...] dla których Inwestor posiada służebność przejścia i przejazdu do dz. ew. nr [...] z obrębu [...]", pytanie nr [...] lit. b – "jw.", pytanie nr 4 lit. c – "Postępowanie w zakresie uzgodnienia w trybie ww. art. 35 jest w toku.". Wspólnota w piśmie z 28 sierpnia 2024 r. wskazała m.in., że wniosek o uzgodnienie drogi jest niezasadny i winien być zaopiniowany negatywnie. Wskazane w nim działki ew. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...] nie pozwalają/nie umożliwiają dojazdu do działki ew. nr [...] z obrębu [...], na której to działce, planowana jest projektowana inwestycja. Pismem z 29 sierpnia 2024 r. wystąpiono o udostępnienie akt. Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich przy piśmie z 30 września 2024 r. przekazał Wspólnocie kopię złożonego przez firmę [...] wniosku o uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi wraz z udzieloną odpowiedzią na wniosek. Poinformował, że projekt objęty jest prawami autorskimi, w związku z czym w celu uzyskania materiałów graficznych złożonych do wniosku należy zwrócić się do ww. firmy projektowej. Wspólnota pismem z 9 października 2024 r. wniosła o: 1. udostępnienie dokumentów z akt sprawy z wniosku złożonego przez firmę [...] z [...] czerwca 2024 r. o obsługę komunikacyjną projektowanego budynku wraz z garażem podziemnym, która ma się odbywać poprzez dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...] do działki ew. [...], w tym udostępnienie wszystkich załączników (w tym szczególności projektu) do złożonego wniosku z [...] czerwca 2024 r., 2. udostępnienie informacji czy Inwestor zawarł z Zarządem Dróg Miejskich (dalej "ZDM") umowę o jakiej mowa w piśmie z [...] lipca 2024 r. (znak [...])), a jeśli nie, czy toczy się postępowanie pomiędzy ZDM a Inwestorem w trybie art. 16 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz na jakim jest etapie, 3. w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr [...], udostępnienie dokumentów znajdujących się ww. aktach, tj. pełnych akt sprawy oraz udostępnienie informacji czy po zawarciu umowy, wszczęte zostało postępowanie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach oraz na jakim jest etapie. Zastępca Dyrektora ZDM pismem z 24 października 2024 r. poinformował Wspólnotę, że wniosek z [...] października 2024 r. ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu interesowi wnioskodawcy ("(...) występuje Pani w imieniu mocodawcy, tj. Wspólnoty Mieszkaniowej [...], na podstawie udzielonego pełnomocnictwa."), a co za tym idzie, nie służy usprawnieniu realizacji zadania publicznego. Skoro żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, organ nie miał zgodnie z art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej "u.d.i.p."), podstaw do wydania decyzji. 4 listopada 2024 r. wpłynęła do ZDM skarga Wspólnoty na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Wspólnota, reprezentowana przez adwokat, zarzuciła naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, dalej "Konstytucja", poprzez jego błędne zastosowanie i nieudostępnienie informacji na wniosek Skarżącej, gdy przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, 2. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Skarżącej nie przysługuje prawo do informacji bowiem ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu celowi, gdy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, która przysługuje każdemu i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p., a klasyfikacja informacji, czy jest ona publiczna, czy nie, nie zależy od celu jej uzyskania, 3. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że żądana przez Skarżącą informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy dotyczy ona informacji publicznej i ma znaczenie dla grupy obywateli, jest również ważna z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa - w tym działań organów zgodnie z przepisami prawa, 4. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. tylko częściowe zrealizowanie wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji, gdy dany przepis stanowi, iż informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniania na wniosek, 5. art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieudostępnienie informacji Skarżącej w zakreślonym ustawowo terminie 14 dni, gdy dany przepis stanowi, iż informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji, tj.: a) jak dokładnie (w jaki sposób) ma przebiegać obsługa komunikacyjna do projektowanego budynku na dz. ew. [...] poprzez działki nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb [...]), b) udostępnienie załączników złożonych przez Inwestora do wniosku z [...] czerwca 2024 r. o uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi złożonego przez Inwestora, a wskazującego konkretny sposób obsługi komunikacyjnej do projektowanego budynku na dz. ew. [...] poprzez działki nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb [...], 3. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z [...] października 2024 r. niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku co do informacji: a) czy ZDM zawarł z Inwestorem umowę o przebudowę drogi o jakiej mowa w piśmie ZDM z [...] lipca 2024 r., a jeśli nie, czy toczy się postępowanie pomiędzy ZDM a Inwestorem w trybie art. 16 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i na jakim jest etapie; b) w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie z punktu a) udostępnienie dokumentów znajdujących się w ww. aktach, tj. pełnych akt sprawy oraz udostępnienie informacji czy po zawarciu umowy, wszczęte zostało postępowanie w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i na jakim jest etapie, 4. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca w uzasadnieniu skargi opisała przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem z [...] lipca 2024 r., w tym wymianę korespondencji pomiędzy Wspólnotą i ZDM. Stwierdziła w szczególności, że ZDM nie udostępnił projektu – załącznika do wniosku Inwestora – ani nie udzielił informacji, w jaki dokładnie sposób ma przebiegać obsługa komunikacyjna do projektowanego budynku na dz. ew. [...] poprzez działki nr ew. [...], [...], [...], [...], obręb [...]. Zdaniem Skarżącej nie udostępniono wnioskowanych informacji, a mianowicie: 1. w jaki dokładnie sposób ma przebiegać obsługa komunikacyjna do projektowanego budynku na dz. ew. 3/1 poprzez działki nr. ew. [...], [...], [...], [...], obręb [...] (tak: wniosek z [...] lipca 2024 r. i kolejne pisma: z [...] sierpnia i [...] października 2024 r.), 2. projektu Inwestora, załączonego do wniosku z [...] czerwca 2024 r. Inwestora o uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogi w zakresie włączenia do drogi złożonego przez Inwestora, a wskazującego konkretny sposób obsługi komunikacyjnej do projektowanego budynku na dz. ew. [...], udostępnionego Skarżącej przez organ przy piśmie z [...] września 2024 r., 3. informacji, jak z pkt [...] i [...] wniosku z [...] października 2024 r. w zakresie zawarcia przez organ z Inwestorem umowy na przebudowę drogi w trybie art. 16 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w tym informacji na jakim etapie jest postępowanie. Skarżąca uznała, że stanowisko ZDM przedstawione w piśmie z [...] października 2024 r. jest wewnętrznie sprzeczne. Podała, że informacja o organizacji ruchu jest informacją o sprawach publicznych. Projekt organizacji ruchu dla drogi ma powszechny zakres oddziaływania, dotyczy każdej osoby jako uczestnika ruchu drogowego. Ta informacja jest nieodłącznym elementem życia publicznego, rzutującym na życie każdego, komu przyjdzie korzystać z ruchu drogowego w miejscu objętym projektem organizacji ruchu (tak: wyrok o sygn. II SAB/Łd 33/24, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Podobnie informacja o planowanej obsłudze komunikacyjnej, która ma być poprowadzona przez działki, na których znajdują się tereny zieleni parkowej - urządzonej (zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), jak również objęte ochroną konserwatorską bez wątpienia, jest informacją publiczną. Zastępca Dyrektora ZDM pismem z [...] listopada 2024 r. udostępnił wniosek [...] wraz z kompletem załączników. Wyjaśnił ponadto, że obsługa komunikacyjna projektowanego budynku na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] ma przebiegać poprzez drogę betonową zlokalizowaną na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Wskazał również, że w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi uzgadnia zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Tym samym ZDM zajmie jedynie stanowisko w zakresie wykorzystania istniejącego zjazdu z ul. [...] do obsługi projektowanego zagospodarowania na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. ZDM wskazał, że nie zawarł umowy na przebudowę drogi z Inwestorem w trybie art. 16 ustawy . W związku z powyższym nie zostało wydane uzgodnienie z art. 35 ustawy. [...] lipca br. inwestor, tj. [...] M. i K. [...] sp.j., złożył wniosek o zawarcie umowy. Projekt umowy został przesłany do inwestora. [...] października br. D. Sp. z o.o. złożył wniosek (korektę poprzedniego wniosku) wraz z oświadczeniem poprzedniego inwestora wyrażającego zgodę na wykorzystanie jego dokumentacji. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2024 r Dyrektor ZDM wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, z uwagi na to, że postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Udzielono odpowiedzi na wniosek z [...] lipca 2024 r. pismem z [...] lipca 2024 r. "Natomiast na wniosek z [...] sierpnia 2024 r. (data wpływu do ZDM: [...] sierpnia 2024 r.) pismem podpisanym w [...] sierpnia 2024 r., jednakże wniosek ten dotyczył udostępnienia akt sprawy Wspólnoty." Na wniosek z [...] sierpnia 2024 r. (data wpływu do ZDM: [...] września 2024 r.), udzielono odpowiedzi przekazując wniosek firmy [...] i odpowiedź na wniosek pismem z [...] września 2024 r. Natomiast załączniki do wniosku tej firmy zostały przekazane przy piśmie z [...] listopada 2024 r. W zakresie informacji dotyczących zawarcia umowy w trybie art. 16 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz postępowania w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, o które Skarżąca wnioskowała w piśmie z [...] października 2024 r., udzielono tych informacji w piśmie z [...] listopada 2024 r. W zakresie udzielenia informacji, o którą Skarżąca wniosła w piśmie z [...] lipca 2024 r., tj. jak dokładnie ma przebiegać obsługa komunikacyjna do projektowanego na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] budynku, organ w piśmie z [...] lipca 2024 r. odesłał do odpowiedzi udzielonej w ad. 4 lit. a, tj. że zgodnie z wnioskiem obsługa komunikacyjna odbywać się będzie poprzez działki ew. [...], [...], [...], [...], obręb [...], dla których Inwestor posiada służebność przejścia i przejazdu do dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Następnie, jak już wskazano, organ dookreślił odpowiedź w tym zakresie o informacje zawarte w piśmie z [...] listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.) ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy u.d.i.p. Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. W literaturze przedmiotu zauważa się, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Obowiązany jest zatem każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez zobowiązane podmioty wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej – w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku (vide wyrok z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. II SAB/Sz 51/12, dostępny w CBOSA), jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym brak zawiadomienia strony wnioskującej – w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy i w drodze zwykłego pisma – o tym, że do jej wniosku nie mogą zostać zastosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide wyroki WSA: z 11 sierpnia 2015 r. o sygn. II SAB/Łd 125/15 oraz z 23 września 2014 r. o sygn. II SAB/Bk 42/14, dostępne w CBOSA). Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Niemniej jednak minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek, ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) – i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (vide np. wyrok NSA o sygn. I OSK 1277/08, wyroki WSA: o sygn. VIII SAB/Wa 45/18 i II SAB/Kr 91/15, dostępne w CBOSA). Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak jest ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. Przechodząc do rozstrzygnięcia sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że bezsporne w kontrolowanej sprawie jest to, że Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a informacje, których udzielenia domagała się w skardze Wspólnota są informacjami publicznymi. Przechodząc do omówienia poszczególnych informacji publicznych, o których mowa w skardze należy wskazać, że organ udzielił odpowiedzi na pytane zawarte we wniosku z [...] lipca 2024 r. pod nr [...]. Organ w piśmie z dnia 31 lipca 2024 r. wyjaśnił, że obsługa komunikacyjna projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym odbywać się będzie poprzez dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...], dla których Inwestor posiada służebność przejścia i przejazdu do dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Tak więc w tym zakresie skargę należało oddalić działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Odnosząc się natomiast do punktu 1, 2 i 3 wniosku z [...] października 2024 r. to należy wskazać, że co do punktu 1 i 2 wniosku organ udzielił na nie odpowiedzi po złożeniu skargi przez Wspólnotę. Zastępca Dyrektora ZDM pismem z [...] listopada 2024 r. udostępnił wniosek [...] wraz z kompletem załączników oraz wyjaśnił, że nie zawarł umowy. Dlatego też w tym zakresie Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, gdyż udzielenie odpowiedzi było reakcją na skargę Wspólnoty (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jeśli chodzi o pytanie trzecie wniosku to należy przyjąć, że jest ono ściśle powiązane z pytaniem drugim dotyczącym zawarcia umowy i w przypadku braku umowy traci rację bytu, dlatego też w tym zakresie Sąd skargę oddalił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Uwzględniając skargę Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA o sygn. I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała takiego charakteru, albowiem nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie przedmiotowego wniosku Skarżącej, lecz stanowiła konsekwencję mało precyzyjnych pism formułowane przez Wspólnotę. O zwrocie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji.