II SAB/Wa 746/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spraw.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2013 r. 1. zobowiązuje Wójta Gminy L. do rozpoznania wniosku skarżącego M.J. z dnia [...] października 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej punktu 2 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego M.J. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. J. w dniu 6 grudnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2013 r. Skarżący wskazał, iż do dnia wniesienia skargi nie otrzymał od organu odpowiedzi na ww. wniosek. Z załączonego do skargi wniosku z dnia [...] października 2013 r. wynika, iż skarżący zwrócił się do Wójta Gminy L. o wydanie kopii decyzji (jeżeli takowe zostały wydane): 1) o warunkach zabudowy i zagospodarowania "terenu objętej części sąsiedniej pierwotnej działki [...]", 2) zatwierdzającej podział nieruchomości "sąsiedniej pierwotnej działki [...] w miejscowości Z.", 3) o rozgraniczenie nieruchomości "sąsiedniej pierwotnej działki [...] z działką [...] w miejscowości Z.". Wskazał także w swym wniosku, iż nie brał udziału w ustaleniu przebiegu granic działek sąsiednich o pierwotnych numerach [...] i [...] przed wydaniem ww. decyzji przez Wójta Gminy L. Organ pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., w nawiązaniu do powyższego wniosku, poinformował zainteresowanego, że: - w administracyjnej procedurze podziałowej, kończącej się wydaniem decyzji zatwierdzającej podział, nie ustala się przebiegu granic, a właściciele nieruchomości sąsiednich nie są stroną w ww. postępowaniu; - w postępowaniu o rozgraniczenie działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...], położonych w obrębie Z. nie była wydawana decyzja, postępowanie zakończyło się podpisaniem przez strony, przed geodetą uprawnionym aktu ugody; - w latach 1999-2003 dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie Z., gmina L., nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. wyjaśnił, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2013 r. wynikło z dużej ilości rozpatrywanych spraw oraz potrzeby przeprowadzenia analizy żądań zawartych we wniosku M. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a co istotne w niniejszej sprawie, w szczególności o sprawach wymienionych m.in. w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwszy, tj. treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (decyzja administracyjna taki właśnie walor posiada). Prawo do informacji jest zagwarantowanym konstytucyjnie (art. 61 Konstytucji RP) publicznym prawem obywatela realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Artykuł 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Wójt Gminy L. jako organ władzy publicznej, wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej. W sprawie nie jest kwestionowane zarówno przez stronę jak i Wójta Gminy L., iż przedmiotem żądania skarżącego jest informacja publiczna, jak też wniosek o jej udostępnienie został skierowany do podmiotu obowiązanego do jej udzielenia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Stosownie zaś do postanowień art. 16 ust. 1 tej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następują w drodze decyzji administracyjnej. Zatem bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje lub też nie wydaje decyzji administracyjnej. Innymi słowy organ milczy wobec wniosku o strony o udzielenie takiej informacji. Przedstawienie zaś informacji zupełnie inaczej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też udostępnienie informacji niepełnej nie zwalnia podmiotu obowiązanego z zarzutu bezczynności. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy L. pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., już po wniesieniu skargi do Sądu, udzielił skarżącemu odpowiedzi na pkt 1 i 3 wniosku z dnia [...] października 2013 r. informując, iż wnioskowane przez zainteresowanego decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzje o rozgraniczeniu nieruchomości wskazanych przez stronę nie były wydawane. Natomiast pkt 2 ww. wniosku nie został przez organ należycie rozpatrzony. Zgodnie z treścią zawartego tam żądania skarżący zwrócił się o udostępnienie decyzji, jeśli taka została wydana, zatwierdzającej podział nieruchomości "sąsiedniej pierwotnej działki [...] w miejscowości Z.". W odpowiedzi na ten wniosek skarżący uzyskał odpowiedź, że "w administracyjnej procedurze podziałowej, kończącej się wydaniem decyzji zatwierdzającej podział, nie ustala się przebiegu granic, a właściciele nieruchomości sąsiednich nie są stroną w ww. postępowaniu". Dostrzec należy, iż skarżący nie pytał o sposób prowadzenia postępowania podziałowego, lecz wprost zwrócił się z prośbą o udostępnienie kopii decyzji zatwierdzający podział interesującej go działki gruntu. Na to precyzyjne pytanie nie uzyskał odpowiedzi. Zatem, co do realizacji pkt 2 wniosku skarżącego z dnia [...] października 2013 r. organ pozostaje w bezczynności. Podmiot skarżony nie udzielił żądanej informacji publicznej oraz nie wydał decyzji odmownej, a więc pozostaje w zwłoce. Stąd też zobowiązanie Wójta Gminy L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego w powyższym zakresie jest zasadne na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - pkt 1 sentencji wyroku. Nadto zwrócić uwagę należy, iż przepis art. 149 powołanej ustawy procesowej w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępnym na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl., z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 4171 § 3 K.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydania żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 powołanej ustawy procesowej, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych względów, Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zdanie drugie i stwierdził w punkcie 2 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne, bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej zaś sprawie kwalifikowana postać bezczynności nie miała miejsca. Wójt Gminy L. udzielił wprawdzie odpowiedzi z dwutygodniowym przekroczeniem 14 – dniowego terminu, jak też w odpowiedzi na pkt 2 wniosku nie udzielił precyzyjnej informacji, to jednak w działaniu organu nie sposób doszukać się złej woli, czy też lekceważenia strony. Z tej przyczyny bezczynność organu nie może zostać zakwalifikowana jako nosząca cechy rażącego naruszenia prawa. W sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zdanie pierwsze) rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Uznać należy, że gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, a co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym - w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udzielenie skarżącemu informacji na pkt 1 i 3 wniosku już po wniesieniu skargi, czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym co do rozstrzygnięcia o zobowiązaniu organu do udzielania informacji publicznej w części dotyczącej pkt 1 i 3 wniosku, gdyż na dzień orzekania organ nie pozostaje już w tym zakresie w bezczynności. W tej sytuacji Sąd w punkcie 3 sentencji wyroku umorzył postępowanie sądowe w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 161 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 54 § 3 powołanej ustawy. O kosztach orzeczono zaś w punkcie 4 sentencji na podstawie art. 200 i 201 § 1 tej ustawy.