II SAB/Wa 774/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia z [...] października 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz W. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem złożonym drogą elektroniczną z dnia [...] października 2013 r., W. S. wystąpił - do Wójta Gminy K. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z pismem organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] - o poinformowanie go: 1. Gdzie wymienione działki i pomieszczenia dokładnie się znajdują, o wskazanie numerów działek, obrębów, mapek, kopii KW lub decyzji lub innych podstaw ich nabycia przez gminę wraz ze wszelkimi załącznikami oraz wskazanie stanu i wyposażenia wynajmowanego pomieszczenia, 2. czy wynajmowane działki zostały geodezyjnie wydzielone, jeśli tak, wniósł o wydanie kopii decyzji zatwierdzających podziały wraz ze wszelkimi załącznikami oraz podanie informacji, czy decyzje te stały się ostateczne i w jakiej dacie, 3. wskazanie, jakie dokładnie koszty poniosła Gmina w okresie najmu ww. nieruchomości firmie [...] S.A. z tytułu zapewnienia najemcy dojazdu do wynajmowanych nieruchomości, 4. co było podstawą prawną ustalenia wysokości opłaty za wynajem ww. nieruchomości, 5. czy w sprawie ww. najmu Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę, jeśli tak, to wniósł o wydanie jej kopii, 6. czy praktyką działania Wójta było i jest nadal podpisywanie umów dysponujących majątkiem gminy bez udziału i pisemnej akceptacji etatowego gminnego radcy prawnego, jeśli tak, to wniósł o przesłanie kopii wszystkich takich umów wraz ze wszelkimi załącznikami. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy K. w piśmie opatrzonym datą [...] listopada 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że żądania zawarte w pkt 1-5 wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zaznaczył, że poza zakresem spraw publicznych znajdują się informacje o charakterze prywatnym, a zwłaszcza cywilnym z jednoczesnym zastrzeżeniem, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również umowy cywilnoprawne zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, gdy dotyczą spraw publicznych, stanowią bowiem informacje wytworzone przez organ władzy publicznej. Organ oznajmił także, że przy piśmie organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], będącym odpowiedzią na wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r., przekazano stronie kserokopie umowy najmu nieruchomości z dnia [...] marca 2000 r. wraz z kserokopią aneksu z dnia [...] maja 2000 r. i kserokopią aneksu z dnia [...] lutego 2004 r. Nadmieniono, że w związku z tym strona jest w posiadaniu treści i formy żądanego dokumentu. Zatem posiadana przez stronę treść umowy zawiera określone informacje (m.in. przedmiot umowy, wysokość opłat za wynajem itp.), które zostały udostępnione. W odpowiedzi organu wskazano również przepisy prawa, które regulują kwestie pobierania dochodów z nieruchomości gminnych, a więc - ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543). Organ nadmienił także, że wielokrotnie w pismach kierowanych przez Urząd Gminy K. informowano stronę o miejscu zamieszczania przyjmowanych przez Radę Gminy K. uchwał (ścieżka dostępu: www.[...].pl BIP -» Zawiadomienia, Uchwały i Protokoły z sesji), co w pełni umożliwia odnalezienie we własnym zakresie stanowiących przedmiot zainteresowania aktów prawnych. Ustosunkowując się zatem do żądania wyrażonego w pkt 1-5 wniosku, organ stwierdził, że nie ma ono charakteru informacji publicznej, a zmierza do polemiki z dokonanymi ustaleniami, co stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Organ nadmienił również, że zainteresowany domagając się informacji o określonym stanie faktycznym i prawnym żąda w istocie wytworzenia informacji dotyczącej stanu przeszłego. Żądanie takie sprowadza się do wytworzenia nowych elementów nieistniejących uprzednio, wykraczających poza treść uzyskanych kserokopii dokumentów - umowy i aneksów, a związanych z minionym stanem faktycznym, którego nie sposób precyzyjnie odtworzyć. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie służy przeprowadzaniu osobistych, "prywatnych" działań kontrolnych organu. Informacją publiczną jest przekazanie wiedzy odnośnie faktów już istniejących rzeczywiście i mających odzwierciedlenie w wytworzonych dokumentach o charakterze publicznym. Odnosząc się do informacji żądanej w pkt 6 wniosku z dnia [...] października 2013 r., organ stwierdził, że nie stanowi ona informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pytanie zawarte w pkt 6 zawiera stwierdzenie strony, jakoby Wójt dotychczas nie korzystał z opinii podległych mu pracowników merytorycznych przy sporządzaniu dokumentacji czy umów dotyczących dysponowania mieniem komunalnym. Powyższe żądanie nie odnosi się zatem do sfery faktów, lecz zmierza do kwestionowania uzyskanych dotychczas informacji. Tym samym, w istocie strona domaga się od organu oceny własnej pracy, mając na celu skonfrontowanie jej ze sformułowanymi twierdzeniami. W skardze na bezczynność Wójta Gminy K. w udzielaniu informacji publicznej na wniosek z [...] października 2013 r. W. S. wniósł o: 1. zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2. stwierdzenie, że organ działając celowo, z rozmysłem, rażąco naruszył prawo – art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 61 Konstytucji RP – i wymierzenie mu grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, 3. zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 4. poinformowanie organów nadzoru na podstawie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ. W uzasadnieniu skargi W. S. nie zgodził się z twierdzeniem organu, że wniosek nie dotyczy informacji publicznych. Skarżący powołał się na definicję informacji publicznej przyjętą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którą "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie". Zatem mieści się w tym zakresie informacja o majątku samorządu terytorialnego wynajmowanego innym podmiotom do celów komercyjnych, o pożytkach uzyskanych z tego majątku i jego obciążeniach. Informacją publiczną jest również informacja o zasadach funkcjonowania i trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych. Wójt Gminy K. jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na wniosek, jeśli nie została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący nadmienił, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej w przypadku skierowania pisemnego wniosku o jej udzielenie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji może: -udzielić informacji publicznej, -udzielić w formie pisma odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, -odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, -odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Brak podjęcia przez organ któregokolwiek z działań wymienionych wyżej tworzy stan bezczynności organu. Skarżący podniósł, że działanie organu nie polega na niewiedzy, lecz jest kolejną celową próbą uchylenia się od udzielenia niewygodnej informacji, która może być podstawą do oceny prawidłowości i gospodarności dysponowania majątkiem gminnym. W związku z powyższym, zachowanie organu rażąco łamie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 Konstytucji RP. Podniósł ponadto, że zachowanie organu ma miejsce po raz 148, co potwierdzają liczne orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Z ostrożności procesowej w razie, gdyby skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, organ wniósł o odrzucenie wniosku. Wójt Gminy K. nadmienił, że na wniosek W. S. o informację publiczną z dnia [...] października 2013 r. udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], odnosząc się szczegółowo w jego treści do charakteru żądań zawartych we wniosku. Organ powtórzył, że informacje jakich udostępnienia żąda, wykraczają poza zakres definicji informacji publicznej i zmierzają do prowadzenia polemiki z organem. Organ przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak:[...], przekazał stronie umowę wraz ze wszystkimi aneksami, a więc dokumentację, która dotyczyła i odnosiła się bezpośrednio do przedmiotowych kwestii. Dopóki informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej. Zdaniem organu z treści wniosku z dnia [...] października 2013 r. wynika, że żądanie sprowadza się do wytworzenia nowych elementów nieistniejących uprzednio, a związanych z minionym stanem faktycznym, którego nie sposób precyzyjnie odtworzyć. Brak również możliwości prawnych do uzyskania takich informacji, bowiem ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje trybu przesłuchania, składania oświadczeń, przez funkcjonariuszy publicznych czy przedstawicieli organów władzy. Dostęp do informacji publicznej nie może sprowadzać się do możliwości przeprowadzenia czynności o charakterze nieomal procesowym, dla ustalenia treści informacji publicznej. Istniejącym dokumentem jest przekazana skarżącemu umowa zawarta z przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym, która zawiera szereg informacji, m. in. o stronach, przedmiocie, sposobie wykonywania oraz warunkach korzystania z nieruchomości. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie uprawnia do występowania z wnioskiem o informację, która nie ma oparcia w rzeczywistości, ani nie przybrała zmaterializowanej formy dokumentu. Skarżący występuje do organu z żądaniami znacznie przekraczającymi możliwości technicznie i kadrowe urzędu, lecz także wykraczających poza zakres czynności przewidzianych w dostępnych procedurach. Ponadto organ podnosi, że aby udzielić odpowiedzi na wniosek konieczna byłaby analiza dokumentacji archiwalnej, sporządzenie ekspertyz prawnych i geodezyjnych, przeprowadzenie przesłuchań pracowników urzędu bądź byłych jego pracowników i samego organu, oględzin miejsca i sporządzenia niezbędnych pomiarów. Całość zebranych faktów i powziętych w ten sposób ustaleń przybierałaby niekiedy charakter odtworzeniowy - odnosiłaby się do stanu sprzed kilkunastu lat, obecnie już nieistniejącego. Aby sprostać żądaniu skarżącego należałoby wytworzyć informację publiczną, a nie ją ujawnić. Celem skarżącego jest zdeprecjonowanie zasad, wyrażonych w Konstytucji RP oraz ośmieszanie organów władzy publicznej, w tym także sądów administracyjnych i powszechnych, poprzez kierowanie w swoich pismach licznych zniewag i pomówień o czyny przestępcze. Odnosząc się do żądania wyrażonego w pkt 3, organ podkreślił, że skarżący pomimo uzyskania kserokopii ww. umowy, nie zapoznał się szczegółowo z jej zapisami, bowiem nie przewiduje ona innych zobowiązań, które miałaby ponieść gmina w związku z realizacją przedmiotowej umowy. Zatem umowa nie wskazuje także na koszty z tytułu zapewnienia najemcy dojazdu do wynajmowanych nieruchomości. Ustosunkowując się do żądania wskazania podstawy prawnej ustalenia wysokości opłat za wynajem ww. nieruchomości, organ wskazał na dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej, w takim wypadku odpowiedzi udziela się pismem zawiadamiającym o tym fakcie, co organ uczynił (por. wyrok NSA z dnia 30-08-2012r., I OSK 1380/12, wyrok NSA z dnia 22-11-2012r., I OSK 1963/12). W odpowiedzi na pkt 6, organ odesłał skarżącego do BIP-u, w którym zamieszczone są wszystkie akty prawne wydawane przez Radę Gminy. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie ma obowiązku składania oświadczeń zawierających ocenę pracy organu. Przytoczono także, że Rada Gminy nie ma uprawnień do wyrażania zgody na zawarcie umowy najmu pomieszczeń, które nie mieszczą się w pojęciu "nieruchomości", gdyż zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym należy to do kompetencji Wójta. Ponadto, w ocenie organu, skarżący z przysługującego mu prawa do uzyskania informacji publicznej korzysta w sposób nadmierny, zasypując Wójta Gminy K. setkami wniosków, a jego celem jest wyłącznie próba przysporzenia organowi pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż o bezczynności organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.", możemy mówić wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. Oznacza to, że musi być spełniony zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres powołanej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia informacji będących informacjami publicznymi. I tak stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i d u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Za informację publiczną uznaje się zatem powszechnie m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zatem adresat wniosku W. S. o udzielenie informacji - Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot będący w posiadaniu żądanej informacji jej nie udzieli bądź nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym (2-miesięcznym) terminie albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Skarga W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Żądane przez stronę informacje zawarte we wniosku z dnia [...] października 2013 r., są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i strona miała prawo się o nie zwrócić. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Przedmiotem omawianego wniosku są szczegółowe wyjaśnienia na temat położenia, oznaczenia, wyposażenia, nakładów poczynionych na nieruchomości gminne. Zakres informacji objętej wnioskiem dotyczy też treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.), dokumentów urzędowych (art. 6 § 2 u.d.i.p.) bądź też informacji o faktach i danych związanych z gospodarowaniem mieniem gminnym. W punkcie 6 wniosku z dnia [...] października 2013 r. strona domaga się podania informacji na temat praktyki organu przy podpisywaniu umów, których przedmiotem jest dysponowanie majątkiem gminnym, co również mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wójta Gminy K. zawartym w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., jak też w odpowiedzi na skargę, że wniosek W. S. został "skonsumowany" udostępnioną przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak:[...], umową zawartą między gminą a przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym. Nieprawidłowy jest również pogląd, że wszelkie żądane we wniosku informacje, których nie można wywieść z udostępnionej umowy, wykraczają poza zakres informacji publicznej i zmierzają do prowadzenia polemiki z ustaleniami dokonanymi przez organ. Znamienne jest, że przytaczając powyższe organ twierdzi także, że realizacja przedmiotu wniosku W. S. wymagałaby wytworzenia nowych elementów nieistniejących uprzednio, związanych z minionym stanem faktycznym, którego nie sposób precyzyjnie odtworzyć. Przesądzając o tym, że żądane informacje są informacją publiczną, nadmienić należy, że organ udzielając odpowiedzi na wniosek, powinien jednoznacznie określić, czy jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, czy też informacji takich nie posiada. Natomiast, jeśli informacje takie istnieją, to Wójt Gminy K. jako posiadacz informacji powinien ocenić, czy mają one charakter informacji prostej czy przetworzonej. Wiadomym jest, że wytworzenie informacji klasyfikowanej jako informacja przetworzona, wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji określonych działań intelektualnych w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutków tego działania cech informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05. niepubl.). Zatem przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument zawierający żądaną informację publiczną. W orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, że nawet wtedy, gdy żądana informacja w jej elementach składowych istnieje jako informacja prosta, to jednak suma informacji prostych nie zawsze pozostaje informacją prostą, gdyż wymaga sporządzenia zestawień i opracowań (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2004 r., II SA/Ka 2633/03, niepubl.). Jeśli organ uzna, że jest w posiadaniu żądanych informacji, a ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej, niezbędne jest zbadanie przez organ występowania szczególnie istotnego interesu publicznego po stronie wnioskodawcy. Brak jest ustawowej definicji niedookreślonego pojęcia "szczególnie istotnego interesu publicznego". W orzecznictwie zwraca się uwagę, że odnosi się ono do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli dotyczy gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu. Szczególnie istotny interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonariusza państwa, województwa, powiatu czy gminy (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05, Prok. i Pr. 2006, nr 5, poz. 53). Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (por. wyroki NSA z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, LexPolonica nr 2473691, z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/10, LexPolonica nr 2460301). Nie jest prawidłowym wykonaniem obowiązku udzielenia żądanej informacji publicznej powołanie się na doręczenie w przeszłości kserokopii umowy organu z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, która jedynie nawiązuje do informacji będących przedmiotem wniosku. W. S. we wniosku z dnia [...] października 2013 r. nie żądał przesłania kopi umowy Wójta Gminy K. z przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a konkretnych wyszczególnionych we wniosku informacji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wójt Gminy K., odnosząc się jedynie do udostępnionej w przeszłości umowy nawiązującej do przedmiotu wniosku o informację publiczną z dnia [...] października 2013 r., pozostawał w bezczynności. Jednakże, w ocenie Sądu, bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała bowiem z milczenia adresata wniosku, czy też lekceważenia wnioskodawcy, bądź też podejmowania pozorowanych działań, które miały na celu nieudzielenie informacji. Powodem zwłoki były jedynie problemy dotyczące wykładni pojęcia "informacja publiczna". Dlatego też Sąd nie dopatrzył się podstaw pozwalających na wymierzenie organowi grzywny i wniosek w tym zakresie oddalił, a w konsekwencji nie stwierdził istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o dokonanie sygnalizacji w trybie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1, 2 i 3 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.