II SAB/Wa 799/15

WyrokWSA w Warszawie2015-09-08

Skład orzekający: Ewa Kwiecińska, Ewa Grochowska-Jung, Iwona Maciejuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, która została zakończona wydaniem decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed doręczeniem tej decyzji stronie, może być uznana za rażące naruszenie prawa?
Ratio decidendi
Bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, która została zakończona wydaniem decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność, ale przed doręczeniem tej decyzji stronie, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli organ poinformował stronę o przyczynach opóźnienia i brak działania nie był nakierowany na pozbawienie strony prawa do obrony. W takiej sytuacji, mimo zasadności skargi na bezczynność w momencie jej wniesienia, postępowanie sądowe podlega umorzeniu.
Stan faktyczny
Skarżący R. L. złożył skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ poinformował stronę o skomplikowanym charakterze sprawy i opóźnieniu. Po wniesieniu skargi, ale przed jej doręczeniem, organ wydał decyzję, którą utrzymał w mocy poprzednią decyzję. WSA w Warszawie uznał skargę za zasadną w momencie jej wniesienia, ale umorzył postępowanie, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
Rozstrzygnięcie
1. Stwierdza, że bezczynność Komendanta Głównego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 2. Umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność Komendanta Głównego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku R. L. z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2012, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. R. L. w dniu [...] czerwca 2013 r. złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie w dniu [...] września 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 3 grudnia 2013 r. (data nadania) R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 2 grudnia 2013 r. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi. W uzasadnieniu wskazał m.in., że organ pismem z dnia [...] lipca 2013 r. zawiadomił go, iż z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, rozstrzygnięcie nie może nastąpić niezwłocznie. Wydanie rozstrzygnięcia powinno nastąpić do dnia [...] sierpnia 2013 r. Skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi, Komendant Główny Policji nie wydał stosownego aktu administracyjnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ewentualnie o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję poprzedzającą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 53/14 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku R. L. z dnia [...] czerwca 2013 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komendanta Głównego Policji, z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2386/14 uchylił wymieniony wyżej wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia od R. L. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji poinformował w odpowiedzi na skargę Sąd pierwszej instancji, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. został rozpoznany. W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], na mocy której utrzymano w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. (karty 34-35 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (v. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r. sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji w dniu jej wniesienia do Sądu była zasadna. Wprawdzie organ wydał decyzję w dniu [...] listopada 2013 r., a skarga została nadana przez skarżącego w dniu 3 grudnia 2013 r., jednakże decyzja ta doręczona została stronie w dniu 5 grudnia 2013 r. W tym też dniu weszła do obrotu prawnego. Skarga była zasadna z uwagi na nierozpoznanie przez organ w ustawowym terminie wniosku R. L. z dnia [...] czerwca 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie rozpoznał bowiem tego wniosku w terminie jednego miesiąca, o którym mowa w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. Biorąc jednakże pod uwagę, że Komendant Główny Policji w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., Sąd obowiązany był umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Ustalenia Sądu w tym zakresie nie zmienia okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 57/14 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. Sąd obowiązany był bowiem dokonać oceny charakteru bezczynności zaistniałej już w momencie wniesienia skargi na bezczynność organu. Sąd stwierdził, że bezczynność Komendanta Głównego Policji nie miała w niniejszej sprawie charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ pismem z dnia [...] lipca 2013 r. – wypełniając obowiązek określony w art. 36 k.p.a. – zawiadomił stronę, iż z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, rozstrzygnięcie nie może nastąpić niezwłocznie. Wprawdzie rozstrzygnięcie nie zostało podjęte w wyznaczonym terminie, jednakże brak działania organu nie był nakierowany na pozbawienie strony prawa do obrony praw. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło