II SAB/Wa 805/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. C. na przewlekłe prowadzenie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania w sprawie udostępnienia danych osobowych 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej E. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 28 czerwca 2013 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej GIODO) wpłynęła skarga E. C., M. T. oraz K. L. na działania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]. Skarżące zwróciły się o nakazanie Wspólnocie udostępnienia właścicielom lokali danych osobowych dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty Mieszkaniowej windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci, a także o zakazanie Wspólnocie udostępniania danych osobowych właścicieli lokali innym osobom niebędącym członkami ww. Wspólnoty, poprzez przekazywanie osobom zatrudnionym do utrzymywania czystości na klatce schodowej pism zawierających dane osobowe właścicieli lokali. Skarżące żądały także od organu wydania decyzji zakazującej Wspólnocie wywieszania w miejscach powszechnie dostępnych, tj. na klatkach schodowych, wykazów obejmujących numery lokali oraz kwoty świadczeń pieniężnych, które ich właściciele powinny wpłacić na rzecz Wspólnoty. W dniu 20 września 2013 r. do Biura GIODO wpłynęło potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od powyższej skargi. Natomiast w dniu 14 października 2013 r. wpłynęły pełnomocnictwa udzielone E. C. przez pozostałe skarżące M. T. i K. L do reprezentowania ich w postępowaniu zainicjowanym przed GIODO. Pierwsze czynności w tej sprawie zostały podjęte przez organ w dniu [...] listopada 2013 r. Działając na podstawie art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych GIODO zwrócił się wówczas do Wspólnoty Mieszkaniowej o pisemne ustosunkowanie się do treści skargi, informując jednocześnie o tym skarżącą E. C.. Pismo zawierające ustosunkowanie się Wspólnoty Mieszkaniowej do stawianych zarzutów wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2013 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. skarżąca E. C. skorzystała z przysługującego jej prawa wglądu do akt sprawy. W dniu [...] stycznia 2014 r. do GIODO wpłynęło pismo skarżącej E. C., w którym odniosła się do wyjaśnień nadesłanych przez Wspólnotę Mieszkaniową. W dniu [...] stycznia 2014 r. do GIODO wpłynęło, przesłane do wiadomości organu, pismo skarżącej M. T. skierowane do Wspólnoty Mieszkaniowej. Pismami z dnia [...] lutego 2014 r. GIODO poinformował strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. W dniu [...] lutego 2014 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej skorzystał z przysługującego prawa wglądu do akt sprawy i zapoznania się z ich treścią. Natomiast w dniu [...] lutego 2014 r. skarżąca E. C. skorzystała z przysługującego prawa wglądu do akt sprawy i jednocześnie złożyła pisemne oświadczenie, że ustosunkuje się do twierdzeń Wspólnoty Mieszkaniowej po [...] marca 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] marca 2014 r., E. C. wniosła o: niedopuszczenie jako dowodów oświadczeń i pism złożonych przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], o zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej do okazania dowodów na wyrażenie przez właścicieli lokali pisemnej zgody na przetwarzanie danych przez B. S. - osobę sprzątającą oraz Z. D., o zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej do okazania dowodów na wyrażenie przez właścicieli lokali pisemnej dezaprobaty do sprawdzania przez innych właścicieli lokali dokumentów wspólnoty, o zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej do okazania dowodów na wyrażenie przez właścicieli lokali pisemnej zgody na udostępnienie danych osobowych właścicieli lokali firmom rozliczającym media (firmie [...] i firmie [...]) oraz wniosła o przeprowadzenie kontroli w siedzibie Wspólnoty w zakresie zgodności przetwarzania ich danych osobowych z ustawą. Wspólnota Mieszkaniowa w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. odniosła się do zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz przedstawiła dodatkowe wyjaśnienia. W związku z tym, iż materiał dowodowy został uzupełniony przez obie strony postępowania, GIODO pismami z dnia [...] maja 2014 r. ponownie poinformował strony o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. W dniu [...] maja 2014 r. Zarząd Wspólnoty skorzystał z przysługującego prawa wglądu do akt sprawy. Natomiast skarżąca E. C. w dniu [...] lipca 2014 r. skorzystała z przysługującego jej prawa wglądu do akt. GIODO w dniu [...] lutego 2015 r. wydał decyzję administracyjną nr [...], w której: 1. odmówił uwzględnienia wniosku E. C., oraz reprezentowanych przez nią M. T. i K. L., o nakazanie udostępnienia im przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w [...], danych osobowych dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty Mieszkaniowej windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci oraz w zakresie zakazania udostępniania przez ww. Wspólnotę danych osobowych E. C., M. T. i K. L. - właścicieli lokali, innym osobom niebędącym członkami ww. Wspólnoty, poprzez przekazywanie osobom zatrudnionym do utrzymywania czystości na klatce schodowej pism zawierających dane osobowe E. C., M. T. i K. L.; 2. w pozostałym zakresie umorzył postępowanie. W dniu [...] marca 2015 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek E. C. działającej w imieniu własnym oraz w imieniu M. T. i K. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. E. C. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zakończenia postępowania odwoławczego. W kolejnych pismach z dniu [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżąca zwróciła się do organu o przeprowadzenie dodatkowych dowodów z dokumentów. Przy pismach tych nadesłała sprawozdanie z zarządu nieruchomością wspólną - [...] za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., rozliczenia centralnego ogrzewania dokonywane przez firmę [...] z siedzibą w [...] (a wcześniej przez firmę [...]) oraz rozliczenia wody dokonywane przez firmę [...] (wcześniej Agencja [...]), rozliczenie kosztów ogrzewania właściciela lokalu [...] za okres 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. (dokonane przez firmę [...] z siedzibą w [...]) oraz za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. (dokonane przez firmę [...] z siedzibą w [...]). Pismami z dnia [...] kwietnia 2015 r. GIODO poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w dniu [...] kwietnia 2015 r. skorzystał z przysługującego prawa wglądu do akt sprawy. Skarżąca E. C. w dniu [...] kwietnia 2015 r. również skorzystała z przysługującego jej prawa wglądu do akt. W dniu [...] maja 2015 r. do organu wpłynęło pismo E. C. datowane na [...] kwietnia 2015 r. zatytułowane "[...]" wraz załącznikami". Ponadto, w dniu [...] maja 2015 r. wpłynęło do organu kolejne pismo skarżącej datowane na [...] maja 2015 r. wraz z załącznikami mające stanowić dowody naruszania ustawy o ochronie danych osobowych poprzez ich udostępnianie osobom nieupoważnionym oraz dowody na powoływanie się przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej na nieprawomocną decyzją GIODO w sprawach toczących się przed sądem cywilnym w celu usprawiedliwienia nierozliczania się z zarządu nieruchomością [...]. W dniu [...] maja 2015 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo skarżącej stanowiące wniosek o "doręczenie postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r. potwierdzającego dotychczas stosowaną przez Zarząd zasadę, że właściciel lokalu składający reklamację co do rozliczenia kosztów mediów, nie może mieć udostępnianych żadnych dokumentów dotyczących poszczególnych właścicieli lokali i ich indywidualnych rozliczeń, w tym m.in. indywidualne odczyty wodomierzy i podzielników ciepła, czy też oświadczeń o ilości osób zamieszkujących w poszczególnych lokalach, zawierające dane osobowe i kontaktowe właścicieli". W odpowiedzi na powyższy wniosek GIODO w piśmie w dniu [...] maja 2015 r. poinformował skarżącą, iż w dniu [...] lutego 2015 r. wydał jedynie w pierwszej instancji decyzję administracyjną, nie wydawał natomiast w przedmiotowym postępowaniu żadnego postanowienia. Odnośnie natomiast wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ poinformował, iż w dalszym ciągu przeprowadza niezbędne czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. W dniu [...] czerwca 2015 r. do GIODO wpłynęła skarga E. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż postępowanie przed GIODO zostało wszczęte [...] czerwca 2013 r. i dopiero [...] lutego 2015 r. została wydana decyzja odmawiająca uwzględnienia wniosku i umarzająca postępowanie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został natomiast złożony w dniu [...] marca 2015 r. i do chwili obecnej nie został rozpatrzony, co jest uchybieniem przepisów zawartych w art. 35 K.p.a. Skarżąca poinformowała jednocześnie, iż wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zakończenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w ustawowym terminie, ale do chwili obecnej organ nie zakończył postępowania, co jest biurokratycznym, przewlekłym prowadzeniem postępowania, a więc naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wniosła o wyznaczenie przez Sąd terminu do zakończenia postępowania i wydania decyzji. Po wpłynięciu powyższej skargi GIODO w dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. W odpowiedzi na skargę na przewlekłość postępowania organ wniósł natomiast o jej oddalenie jako bezzasadnej. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ stwierdził, iż w żaden sposób nie uchylał się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie - przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. Biorąc natomiast pod uwagę fakt, iż zgromadzony materiał dowodowy jest bardzo obszerny, GIODO podejmował szybko i wnikliwie - w granicach swoich możliwości - wszelkie czynności w przedmiotowej sprawie. Ponadto czynności te miały na celu zbadanie wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wydanie rozstrzygnięcia. Skarżąca na każdym etapie postępowania była zaś informowana o podejmowanych w sprawie czynnościach. Organ zaznaczył przy tym, iż spoczywa na nim statuowany w art. 77 K.p.a., obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Wskazał też, że Biuro GIODO jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych, czy oddziałów zamiejscowych. Do Biura GIODO składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Generalny Inspektor w swojej pracy prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Biura, ale także próśb o interwencję, czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. W tym kontekście, w ocenie organu, skarga na przewlekłość GIODO w niniejszej sprawie jest bezzasadna. W razie gdyby jednak Sąd nie podzielał tego poglądu organ wniósł o nieorzekanie, iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przepisach prawa brak jest definicji "przewlekłości postępowania". W ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) stanowi się jedynie, że dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez Sąd lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2). Próby dokonania wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12 (Lex nr 1233717), stwierdzając, że: "Przewlekłość w prowadzeniu postępowaniu wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.". Z kolei w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r., II OSK 549/13 (Lex nr 1369030), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności domowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy". W wyroku z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2440/15 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił natomiast, że "pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a., w odniesieniu do przewlekłości postępowania, należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie rozpoznawanej sprawy administracyjnej. W szczególności chodzi tu o przypadki przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie mają uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania sprawy, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, ani w ilości wniosków procesowych składanych przez strony". Powyższe poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne. Oceniając przebieg postępowania prowadzonego przez GIODO w niniejszej sprawie ze skargi E. C., M. T. oraz K. L. na działania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] Sąd uznał, że postępowanie to było prowadzone przewlekle, oraz że przewlekłość ta nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane skargą, która wpłynęła do GIODO w dniu [...] czerwca 2013 r. Pierwszą czynność w tej sprawie organ podjął dopiero w dniu [...] listopada 2013 r. (czyli po upływie 4 miesięcy od wpłynięcia skargi) zwracając się do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o pisemne ustosunkowanie się do treści skargi. Odpowiedź Wspólnoty Mieszkaniowej na powyższe wezwanie wpłynęła do organu już w dniu [...] listopada 2013 r. Organ w toku postępowania nie zwracał się już do stron postępowania o dalsze wyjaśnienia w tej sprawie. Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana jednak dopiero w dniu [...] lutego 2015 r., czyli po upływie ponad 1,5 roku od wszczęcia postępowania. Przy czym w międzyczasie organ nie przejawiał żadnej inicjatywy i nie podejmował żadnych czynności dowodowych w tej sprawie. Nie informował też stron postępowania w trybie art. 36 § 2 K.pa. o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. oraz nie wyznaczył żadnego dodatkowego terminu do załatwienia tej sprawy. W dniu [...] marca 2015 r. wpłynął do GIODO wniosek skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy i do dnia wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (za pośrednictwem organu) na przewlekłe prowadzenie postępowania w tej sprawie, tj. do dnia [...] czerwca 2015 r. wniosek ten nie został rozpoznany, mimo, iż organ na tym etapie postępowania nie podejmował żadnych dodatkowych czynności wyjaśniających oraz mimo, że E. C. pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zakończenia postępowania odwoławczego. Na tym etapie postępowania organ także nie informował stron o przyczynach opóźnienia w rozpoznaniu sprawy. Decyzja będąca następstwem rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy została wydana przez organ dopiero w dniu [...] lipca 2015 r., tj. po wniesieniu skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Postępowanie w tej sprawie trwało ponad dwa lata, przy czym organ na żadnym etapie postępowania nie informował stron o przyczynach takiego opóźnienia w załatwieniu sprawy, a także nie podejmował jakichkolwiek czynności, które obiektywnie usprawiedliwiałyby tak długie procedowanie. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, cbosa). W judykaturze przyjmuje się też, że za rażące naruszenie przepisów art. 35 K.p.a. i 36 K.p.a. można uznać, ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uzasadnione jest stwierdzenie, że w niniejszym przypadku miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania o charakterze kwalifikowanym. Wskazać jednocześnie należy, że w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje już w stanie przewlekłości i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła przewlekłe prowadzenie postępowania przez GIODO w sprawie z jej skargi na działania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] wnosząc o wyznaczenie organowi terminu do zakończenia postępowania i wydania decyzji ostatecznej w tej sprawie. Po wniesieniu przez E. C. skargi do Sądu organ w dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję ostateczną w tej sprawie w następstwie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji postępowanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do zakończenia postępowania i wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe i należało je w tym zakresie umorzyć. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. art. 205 § 1 ww. ustawy.