II SAB/Wa 825/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (dotyczy działki o numerze ewidencyjnym [...] w [...]) 1. zobowiązuje Radę Gminy [...] do rozpatrzenia punktu 1 zdanie 1 i punktu 2 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącej J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. J.S. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] (dalej także: "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] kwietnia 2020 r. J.S., działając za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, zwróciła się do Rady Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, zadając następujące pytania: "1. Czy gmina przejęła na własność nieruchomość o nr ew. [...] we wsi [...] pod poszerzenie drogi gminnej ul. [...], w jakiej dacie? Czy inwestycja ta została zrealizowana, w jakiej dacie? 2. W jakiej dacie i pod jakim numerem ewidencyjnym nieruchomość ta została wprowadzona do rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości i jaka jej wartość została wskazana, wnoszę o przesłanie skanu strony tej ewidencji?, 3. Czy organ złożył wniosek do SR w W. o ujawnienie prawa swojej własności do ww. nieruchomości w księdze wieczystej, jeśli tak to w jakiej dacie, wnoszę o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza? 4. Czy doszło do ujawnienia w KW własności gminy ww. nieruchomości, jeżeli tak to w jakiej dacie, wnoszę o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza?". Ustosunkowując się do powyższego wniosku strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2020 r., Wójt Gminy [...] wyjaśnił w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r., że jeśli chodzi o pytanie zawarte w pkt 1 (dotyczące zrealizowania inwestycji polegającej na poszerzeniu drogi gminnej ul. [...] we wsi [...]), należy wskazać, iż Gmina nie prowadziła inwestycji w podanym zakresie, a zatem brak jest możliwości udostępnienia wymaganych danych. W tym miejscu Wójt Gminy [...] zauważył, że jeżeli podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, to w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że nie jest w posiadaniu informacji, względnie, że nie dysponuje pełną informacją - stanowi udzielenie informacji publicznej. Według Wójta Gminy [...], nie można bowiem przyjmować, że organ ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także, jak zauważył Wójt Gminy [...], zobowiązać podmiotu do udzielenia informacji, której nie ma, albowiem zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Ustosunkowując się z kolei do pytań zawartych w punkcie 1 i 2 wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2020 r. (dotyczące przejęcia na własność nieruchomości o nr ew. [...] we wsi [...] oraz kwestii wprowadzenia tej nieruchomości do rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości, a także wpisania jej wartości), Wójt Gminy [...] odesłał stronę skarżącą do treści udostępnionych informacji wraz z odpowiedzią z dnia [...] września 2016 r., nr [...] na wniosek o tożsamym zakresie żądania w postaci księgi inwentarzowej nieruchomości gminnych. Jednocześnie, Wójt Gminy [...] przesłał w załączeniu wskazaną powyżej odpowiedź w wersji zanonimizowanej. Ustosunkowując się do pytań zawartych w punktach 3 i 4 wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2020 r., Wójt Gminy [...] wskazał, że wpis do księgi wieczystej jest jawny i zgodnie z art. 361 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2204 ze zm. – dalej także: "u.k.w.h."), każdy może przeglądać księgi wieczyste w obecności pracownika sądu. Wójt Gminy [...] dodał jednocześnie, że wyłącznie akta ksiąg wieczystych, w których znajdują się również akty notarialne, może przeglądać tylko osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 361 ust. 4 cyt. ustawy). W tej sytuacji, Wójt Gminy [...] zauważył, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. Wójt Gminy [...] wyjaśnił, że aktualna księga inwentarzowa gruntów gminnych (wykaz środków trwałych) znajduje się na stronie internetowej w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy [...] w zakładce: Finanse → Sprawozdania finansowe → Wykaz środków trwałych. W piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. skarżąca, działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, oświadczając, iż w zakresie pytań 3 i 4 wspomnianego wyżej wniosku ogranicza skargę do nieudzielania odpowiedzi tak lub nie na zawarte w nich pytania. Skarżąca wniosła w petitum skargi o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej; 2. stwierdzenie, że organ rażąco naruszył prawo, w szczególności art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP i wymierzenie organowi grzywny - w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. - w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 4. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, że organ - mimo upływu dziewiętnastu miesięcy - do dnia wniesienia skargi nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2020 r. Tym samym, w ocenie skarżącej, organ naruszył prawo, co uzasadnia zarzut bezczynności, jak i wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Skarżąca wskazała, że jej wniosek z dnia [...] kwietnia 2020 r. bezsprzecznie dotyczy informacji publicznej, albowiem dotyczy ustalenia faktów na temat majątku gminnego i jego procedowania, jakim jest niewątpliwie ewidencja gminnego zasobu nieruchomości. Skarżąca zauważyła tymczasem, że dokument ten winien być obowiązkowo publikowany w BIP z urzędu (vide: art. 18 ust. 3 u.d.i.p.), a organ winien tego dopilnować w ramach ustawowych obowiązków nadzorczo-kontrolnych nad wójtem. Ponadto, skarżąca wskazała, że wniosek zmierzał do ustalenia faktu, czy doszło do założenia księgi wieczystej przez gminę w celu ujawnienia własności tego majątku. Skarżąca wskazała, że dopiero po uzyskaniu odpowiedzi twierdzącej od organu, można byłoby podjąć działania w celu ustalenia numeru księgi wieczystej i dokonać wglądu do jej publicznie dostępnej treści, uzyskując odpowiedzi na temat dat pojętych przez gminę działań uzyskać z Sądu wieczysto księgowego kopie interesujących dokumentów. Strona skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zlekceważenia i milczenia wobec wniosku skarżącej, co nie jest możliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Powołując się na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894, strona skarżąca stwierdziła, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Zdaniem skarżącej, taka oczywistość w naruszeniu prawa ma miejsce w niniejszym stanie faktycznym. Skarżąca uznała, że w szczególności oczywistość i rażące naruszenie prawa potwierdza proste zestawienie 14-dniowego ustawowego terminu na udzielenie informacji publicznej, mieszczącej się w kategoriach tak lub nie, która mogła być udzielona "od ręki", a nie z nieuzasadnioną dziewiętnastomiesięczną zwłoką, która ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że świadome i celowe nieudzielenie informacji publicznej przez organ jest penalizowane karnie na podstawie art. 23 u.d.i.p., co nadaje mu kwalifikowany charakter. Strona skarżąca uznała, że niewątpliwie doszło w niniejszej sprawie do rażącego opóźnienia w podjęciu przez organ czynności, które było pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 675/12). Skarżąca stwierdziła, że sprawa nie jest odosobniona i wskazuje na świadomą i celową obstrukcję ze strony organu, o czym świadczą analogiczne sprawy zakończone wyrokami WSA w Warszawie z dnia 14 października 2021, sygn. akt II SAB/Wa 459/21 oraz z dnia 2 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 458/21. Według strony skarżącej, wymierzenie grzywny organowi powinno spełnić swój cel i będzie miało charakter edukacyjno-motywacyjny, w konsekwencji zapobiegając dalszej celowej obstrukcji na przyszłość. W tym miejscu, skarżąca zauważyła, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej według GUS za rok 2020 r. wyniosło 5.167,47 złotych, co oznacza, że górna granica grzywny może wynieść 5.167,47 złotych. Wobec powyższego, strona skarżąca uznała, że skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę udzielonej w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r., Rada Gminy [...], reprezentowana przez Wójta Gminy [...], wniosła o jej oddalenie. Organ zauważył na wstępie, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, odnosząc się do postawionych pytań. Ponadto, organ wskazał, że zarówno treść wniosku, jak również odpowiedzi na wniosek (po dokonaniu niezbędnej anonimizacji) została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu [...] kwietnia 2020 r. (www.bip. [...].pl). Jednocześnie, organ wskazał, że jeśli chodzi o odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 3 i 4 wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2020 r., zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 458/21 przyznał rację Radzie Gminy [...] co do sposobu udzielenia informacji na wniosek skarżącego poprzez odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Organ podniósł, że zgodnie z art. 2 tej ustawy, księgi wieczyste są jawne i nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę. Ponadto, Rada Gminy [...] zauważyła, że udzielając skarżącej w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. odpowiedzi na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazała na dostęp na stronie internetowej BIP Gminy [...] aktualnej księgi inwentarzowej gruntów gminnych (wykaz środków trwałych), która zawiera: numery inwentarzowe, numery ewidencyjne działek, wartość, daty przyjęcia oraz inne informacje stanowiące całościową ewidencję środków trwałych (tj. działki wymienione we wnioskach o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r.). W konsekwencji, organ uznał, że strona skarżąca jest w posiadaniu informacji o przytaczanej nieruchomości o nr ew. [...] we wsi [...]. Niezależnie od powyższego, Rada Gminy [...] podkreślił, że skarżąca może zaskarżyć bezczynność organu jedynie dotyczącą nierozpatrzenia jej wniosku, a nie wniosku złożonego do organu przez kogokolwiek. Strona skarżąca, jak zauważył organ, musi zatem wykazać, że to ona żądała od organu dokonania określonej czynności (udostępnienia informacji publicznej). Organ wskazał bowiem, że z treści art. 50 § 1 P.p.s.a. wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest co do zasady jedynie ten podmiot, który ma w tym interes prawny, czyli - w przypadku skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - ten podmiot, którego wniosku organ nie rozpatruje w ustawowym terminie. W konsekwencji, organ stwierdził, iż przyjąć należy, że w sytuacji, gdy skarga na bezczynność zostaje złożona przez podmiot, który nie był nadawcą wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to nie sposób uznać, że jest ona zasadna. Podmiot - niebędący nadawcą wniosku - nie ma bowiem legitymacji do zaskarżenia bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku, którego nie był nadawcą, tj. którego nie złożył. Mając powyższe na względzie, organ zauważył, że we wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r., na który powołuje się skarżąca, nadawca nie został określony. Zdaniem organu, z faktu, iż prawo do informacji publicznej przysługuje "każdemu", nie można wywieść tezy, że wnioskodawca może być anonimowy. Organ uznał, że wskazanie przez wnioskodawcę we wniosku o udostępnienie informacji publicznej danych pozwalających na jego identyfikację jest minimalnym wymaganiem, które musi on spełniać. W ocenie organu, również kwestia związana z odformalizowaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co polega na możliwości jego złożenia bez konieczności spełnienia wymogów podania, w rozumieniu art. 63 k.p.a., nie pozwala stwierdzić, że wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej może nie zawierać oznaczenia adresata z imienia i nazwiska. Organ stwierdził, że w dobrze pojętym interesie podmiotów występujących o udostępnienie informacji publicznej leży zatem takie korzystanie z przysługujących im uprawnień gwarantowanych Konstytucją RP (art. 61 ust. 1) i ustawą o dostępie do informacji publicznej (art. 2 ust. 1), aby umożliwić sobie skorzystanie z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Według organu, tej możliwości służy wskazanie autora wniosku. W konsekwencji, organ uznał, że w sytuacji, gdy wniosek nie zawiera wskazania chociażby imienia i nazwiska jego autora, a z adresu poczty elektronicznej danych tych nie można zasięgnąć (tak jak w niniejszej sprawie), nie jest możliwe stwierdzenie, że skargę wniosła osoba, która złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ podkreślił, że z treści e-maila, który stanowić miał wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej wynika jedynie, że udzielenia informacji publicznej żąda podmiot posługujący się adresem poczty elektronicznej. Mając powyższe na względzie, Rada Gminy [...] uznała, że skarga na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. winna podlegać oddaleniu, jako bezzasadna, z tej przyczyny, że brak było jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż skarżąca w dniu [...] kwietnia 2020 r. wystąpiła do organu skutecznie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o wskazanej w skardze treści, który nie został przez ten organ rozpatrzony w ustawowym terminie. Zdaniem organu, brak wniosku skierowanego przez skarżącą skutecznie do organu oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności w jego rozpatrzeniu. W tej sytuacji, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie należy rozważyć kwestię braku legitymacji czynnej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez skarżącą. Otóż, jak zauważył organ, brak legitymacji do wniesienia skargi wynika z braku interesu prawnego (art. 50 § 1 P.p.s.a.), który jest instytucją prawa materialnego. W konsekwencji, jak stwierdził organ, brak legitymacji czynnej, co do zasady, powinno skutkować zatem oddaleniem skargi. Niezależnie od wyżej podnoszonych kwestii, organ zauważył, że niezwłocznie podjął czynności związane z załatwieniem wniosku strony skarżącej, w szczególności odniósł się do wszystkich żądań przedstawionych we wniosku. Mając na względzie powyższe okoliczności, organ stwierdził, że trudno w sprawie twierdzić, iż wystąpiła w niej bezczynność o charakterze rażącym, niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym, nie pozostawiająca wątpliwości. Organ uznał, że w niniejszej sprawie trudno zarzucić złą wolę organu, bądź wadliwą wykładnię i zastosowanie obowiązującego prawa oraz mylną ocenę stanu faktycznego. W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. skarżąca wskazała, iż ogranicza swoją skargę w zakresie odpowiedzi na pierwsze pytanie zawarte we wniosku, do pierwszej części pytania, uznając, że odpowiedź w zakresie niezrealizowania inwestycji na działce nr we. [...] w [...] została udzielona. Skarżąca stwierdziła ponadto, że powoływana przez Radę Gminy [...] korespondencja z dnia [...] kwietnia 2020 r. nie pochodzi od tego organu, lecz od innego organu, jakim jest Wójt Gminy [...], co - według skarżącej - nie dowodzi tego, iż doszło do udzielenia w pełni wnioskowanej informacji. Ponadto, strona skarżąca uznała, że pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. było wymijające i poza informacją o niezrealizowaniu inwestycji, zawierało jedynie odesłanie do korespondencji z osobą trzecią J.S. sprzed wielu lat, która nie ma waloru aktualności, a także która nie zawierała żadnej odpowiedzi na pytania wniosku. Skarżąca stwierdził jednocześnie, że organ poświadczył nieprawdę co do dostępności treści księgi inwentarzowej gruntów gminnych pod wskazanym przez niego w piśmie z dnia [...] września 2016 r. adresem. Ponadto, skarżąca dodała, że link nie prowadzi do BIP urzędu, lecz do jakieś prywatnej strony, niekorzystającej z domniemania wiarygodności, rzetelności i bezpieczeństwa, która dodatkowo jest na stałe zablokowana, a więc nie niesie żadnej informacji. Odnosząc się z koeli do pytań 3 i 4 zawartych we wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r., skarżąca zauważyła, że to w zakresie ustalenia faktów stanowią one niewątpliwie informację publiczną, dostępną w trybie u.d.i.p. Skarżąca podniosła, że dopiero ustalenie, że istnieje dla wskazanej działki Księga Wieczysta, pozwoliłoby skarżącej na uzyskanie dalszych informacji, łącznie z wglądem do treści Księgi Wieczystej. Skarżąca zauważyła, że wgląd taki (internetowy) jest rzeczywiście powszechnie dostępny, o ile taka Księga Wieczysta w ogóle istnieje, a jej treść jest dostępna w formie elektronicznej. Skarżąca wskazała, że - wbrew twierdzeniem organu - przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece nie regulują precyzyjnie i w pełni dostępu do informacji czy dana nieruchomość posiada założoną Księgę Wieczystą, a więc odesłanie do nich jest bezprzedmiotowe. Odnosząc się z kolei do powołanego przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 458/21, skarżąca podniosła, że odnosi się on do innego stanu faktycznego. Skarżąca podniosła, że jeśli chodzi o pytania zawarte w punktach 3 i 4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r., ograniczyła ona swoją skargę jedynie do ustalenia faktów istnienia bądź nieistnienia Księgi Wieczystej dla wskazanej nieruchomości. Według strony skarżącej, nie ma pewności istnienia Księgi Wieczystej dla działki o nr ew. [...] w [...], zaś sam organ tego nie potwierdził. Strona skarżąca stwierdziła ponadto, że opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy [...] wykaz środków trwałych, w którym rzekomo znajduje się wnioskowana informacja, jest bezprzedmiotowy, albowiem żadna z wymienionych działek nie zawiera identyfikatora pozwalającego precyzyjnie, bez żadnej wątpliwości ustalić jej położenie. Skarżąca podniosła, że brak jest oznaczenia miejscowości położenia działek i obrębów, w których się znajdują. Strona skarżąca zauważyła, że samo wskazanie numeru ewidencyjnego, który się wielokrotnie powtarza (np. w miejscowościach [...] i [...], gm. [...]), jest niewystarczające, a wnioskodawca nie może się domyślać i ma prawo oczekiwać precyzyjnej odpowiedzi, która w tym przypadku nie została udzielona. Reasumując, skarżąca uznała, że wniosek organu o oddalenie skargi, w połączeniu z próbą wprowadzenia w błąd składu orzekającego co do rzekomego wypełnienia obowiązków ustawowych, stanowi objaw świadomej i celowej zarazem arogancji ze strony organu, który latami zwodzi stronę skarżącą. Jednocześnie, skarżący stwierdził, że takie zachowanie organu uzasadnia w pełni wniosek o ukaranie organu dotkliwą grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle przepisów art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie, Sąd zastosował wspomniany wyżej tryb. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, a także wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to, choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje, więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p. Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżąca w dniu [...] kwietnia 2020 r. skierowała do Rady Gminy [...] wniosek, w którym wniosła o udostępnienie następującej informacji publicznej: "1. Czy gmina przejęła na własność nieruchomość o nr ew. [...] we wsi [...] pod poszerzenie drogi gminnej ul. [...], w jakiej dacie? Czy inwestycja ta została zrealizowana, w jakiej dacie? 2. W jakiej dacie i pod jakim numerem ewidencyjnym nieruchomość ta została wprowadzona do rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości i jaka jej wartość została wskazana, wnoszę o przesłanie skanu strony tej ewidencji?, 3. Czy organ złożył wniosek do SR w [...] o ujawnienie prawa swojej własności do ww. nieruchomości w księdze wieczystej, jeśli tak to w jakiej dacie, wnoszę o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza? 4. Czy doszło do ujawnienia w KW własności gminy ww. nieruchomości, jeżeli tak to w jakiej dacie, wnoszę o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza?". Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, już na podstawie powyżej wskazanego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, należy bezspornie uznać, że Rada Gminy [...] ewidentnie zalicza się do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie, należy zauważyć, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Rady Gminy [...] nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można bowiem wskazać, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). Niemniej, należy podkreślić, iż sam fakt, że dany podmiot jest - co do zasady - obowiązany do udostępniania informacji publicznej, nie oznacza jeszcze, że w określonym przypadku mamy do czynienia z obowiązkiem przekazania danej informacji wnioskodawcy. Należy bowiem zauważyć, że istotne jest również to, czy informacja, o udostępnienie której wystąpił dany podmiot, stanowi informację publiczną, a także to, czy informacja ta może być w ogóle udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Warto wskazać, że brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie, powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357 oraz z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej: /w:/ m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08). W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że w świetle dokonanych ustaleń, nie może być kwestionowane, że informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2021 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Uznać należy tym samym, iż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2021 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Co więcej, Sąd stwierdził, że treść wniosku strony skarżącej w istocie jest jednoznaczna i zrozumiała, bowiem wyraźnie określa zakres podmiotowy (Rada Gminy [...]) oraz precyzuje zakres przedmiotowy (szczegółowo wskazane w treści wniosku informacje dotyczące nieruchomość o nr ew. [...] we wsi [...]). Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, uznać należy, iż wniosek strony skarżącej podlegał w zasadniczej swej części rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej, o ile nie ulega wątpliwości, że Rada Gminy [...] była podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji, zaś wnioskowana przez stronę skarżącą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. informacja w swej zasadniczej części stanowiła niewątpliwie informację publiczną, w rozumieniu u.d.i.p., o tyle trzeba jednocześnie zauważyć, że skarga nie zasługuje w całości na uwzględnienie, albowiem nie wszystkie dane, o które wystąpiła strona skarżąca winny być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji, Sąd doszedł do wniosku, że przesyłając do strony skarżącej pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r., organ nie wywiązał się w pełni z nałożonych na niego obowiązków ustawowych, albowiem udzielił jedynie w części stosownej informacji, o którą wystąpiła skarżąca, pozostając w pozostałym zakresie w bezczynności. Rozpatrując skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym pierwszego zdania tego punktu "czy gmina przejęła na własność nieruchomość o nr ew. [...] we wsi [...] pod poszerzenie drogi gminnej ul. [...], w jakiej dacie?"), punktu 2, 3 i 4 wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna co do zarzutu bezczynności w rozpatrzeniu punktu 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym pierwszego zdania tego punktu) i punktu 2 wniosku. Organ nie udostępnił bowiem żądanej w tych punktach informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji, zatem pozostawał w bezczynności. Według Sądu, pismo organu z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] wystosowane w odpowiedzi na wniosek skarżącej nie stanowi udostępnienia informacji, o których mowa w punkcie 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym zdania pierwszego) i punkcie 2 wniosku. Nie stanowi udzielenia informacji o dacie i numerze ewidencyjnym rejestru (ewidencji) gminnego zasobu nieruchomości odesłanie do pisma z dnia [...] września 2016 r. W ustawowym terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku organ nie udostępnił informacji publicznej we wskazanym zakresie, jak również nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Także odesłanie strony skarżącej przez organ pismem z dnia [...] listopada 2021 r. do wykazu środków trwałych na stronie internetowej BIP Gminy [...] w zakładce Finanse, Sprawozdania finansowe, nie stanowi udostępnienia żądanej w tych punktach informacji publicznej. Zdaniem Sądu, słusznie skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. wskazała, że w wykazie środków trwałych, do którego organ odesłał w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r., poza wskazaniem numeru działki, nie ma wskazania ani nazwy miejscowości położenia działki, ani numeru obrębu, co nie pozwala przyjąć bez wątpliwości, czy widniejąca w wykazie działka, to działka, o którą we wniosku pyta wnioskodawca (vide: wskazana przez organ strona BIP). Ponadto, należy zauważyć, że w wykazie tym nie ma informacji, czy gmina "przejęła" na własność nieruchomość, o którą pyta strona skarżąca i w jakiej dacie. Pytanie to jest w istocie pytaniem o sposób nabycia własności nieruchomości i datę tego zdarzenia prawnego. W świetle powyższego, Sąd uznał, że nie było podstaw, aby przyjąć, iż organ udostępnił informację żądaną w punkcie 1 (w kwestionowanym w skardze zakresie dotyczącym zdania pierwszego) i punkcie 2 wniosku. Niemniej, Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności Rady Gminy [...] w rozpatrzeniu wskazanych wyżej punktów wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. nie można w niniejszej sprawie przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę fakt, iż organ wystosował do skarżącej odpowiedź pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., a zatem w ustawowym terminie 14 dni. Organ nie pozostawił zatem wniosku bez odpowiedzi. Jednocześnie, warto zauważyć, że z udzielonej przez organ odpowiedzi nie wynika, aby można było mówić o celowym pozbawieniu wnioskodawczyni dostępu do informacji publicznej. Także zamieszczenie w BIP wykazu środków trwałych, na co organ powołał się w skierowanym do skarżącej piśmie z dnia [...] listopada 2021 r., choć nie pozwala na przyjęcie, że informacje zostały udzielone, nie daje także podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. Grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej nie ma podstaw do przyjęcia, że organ nie podejmie wymaganych prawem czynności w przedmiocie wymienionych wyżej punktów wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. Za niezasadną natomiast Sąd uznał skargę na bezczynność organu w zakresie punktu 3 i 4 wniosku. Trafnie bowiem, zdaniem Sądu, organ - udzielając odpowiedzi w tym zakresie pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] powołał się na ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z art. 2 cyt. ustawy, księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę. Stosownie zaś do art. 361 ust. 2 powołanej ustawy, akta księgi wieczystej może przeglądać, w obecności pracownika sądu, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Przyjąć należy zatem, że przepisy art. 361 ust. 2 i 4 u.k.w.h. stanowią przepisy innej ustawy określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W takiej zaś sytuacji przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 37/19). Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę, warto wskazać, że w sprawie tej nie było podstaw do stwierdzenia braku interesu prawnego J.S. we wniesieniu skargi. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom (także formalnym), albowiem nie stanowi on podania, w rozumieniu art. 63 k.p.a. i na tym etapie, na jakim następuje udostępnienie informacji publicznej, a zatem dokonanie czynności materialno-technicznej, nie stosuje się przepisów k.p.a. (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 50/14). Jednakże, wówczas, gdy podmiot zobowiązany, na gruncie u.d.i.p., zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a zatem zamierza wydać akt administracyjny, do którego stosuje się k.p.a., obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający to postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych. W sprawie niniejszej organ nie przedstawił informacji, które poddawałyby w wątpliwość fakt złożenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r. przez J.S.. Z tego względu brak było podstaw do przyjęcia, że wymieniona nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na bezczynność. Jednocześnie, stwierdzić należy, że o ile nie ulega wątpliwości, iż Rada Gminy [...] - jako organ jednostki samorządu terytorialnego - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o tyle przyjąć trzeba również, iż w przypadku skierowania wniosku do rady gminy, a więc organu stanowiącego, dopuszczalne jest - zdaniem Sądu - udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przez organ wykonawczy danej gminy (w przypadku niniejszej sprawy przez Wójta Gminy [...]). To bowiem organ wykonawczy gminy dysponuje niezbędnym do załatwienia wniosku aparatem urzędniczym, a także to organ wykonawczy jest - z mocy art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - organem upoważnionym do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Z kolei rozstrzygając w punkcie 3 wyroku o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. Orzekając jednocześnie w punkcie 4 wyroku o zwrocie kosztów postępowania sądowego w wysokości 100 złotych uiszczonych przez stronę skarżącą tytułem wpisu sądowego od skargi, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a.