II SAB/Wa 894/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2015 r. 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącej J. M. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. wystąpiła do Starosty [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich zapisów dokonanych w latach 2005-2014 na koncie analitycznym przypisanym w księgach rachunkowych Starostwa Powiatu [...] W. S.A. z siedzibą w W. (NIP [...]). Do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o dostępie do informacji publicznej w terminie 7 dni od daty doręczenia akt organowi, ukaranie organu grzywną, orzeczenie, iż Starosta [...] dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o umorzenie postępowania oraz odstąpienie od orzekania o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2015 r. została skarżącej przesłana odpowiedź na wniosek z dnia [...] maja 2015 r. Zwłoka w przesłaniu tej odpowiedzi wynikała z przeoczenia maila w tej sprawie, o którym to przeoczeniu organ dowiedział się dopiero ze skargi i niezwłocznie udzielił stosownej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z ww. form działania zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustaleniu, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Zatem dokonanie żądanej czynności lub wydanie żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy procesowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie w dacie wniesienia skargi do Sądu, tj. 28 lipca 2015 r. organ pozostawał w bezczynności, jednakże bezczynność ta ustała już po wniesieniu skargi, tj. [...] sierpnia 2015 r., gdyż w tym dniu organ drogą mailową udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia [...] maja 2015 r. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Starosty [...] do rozpatrzenia wniosku stało się bezprzedmiotowe, co obligowało Sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, LexPolonica nr 2584386). W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikła ona bowiem z milczenia organu czy też lekceważącego potraktowania wnioskodawcy, ale miała źródło w przeoczeniu wpłynięcia przedmiotowego wniosku do organu, które zostało naprawione po wpłynięciu skargi. Tym samym za niezasadne, zdaniem Sądu, byłoby wymierzenie organowi grzywny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ww. ustawy, a o kosztach w oparciu o art. 201 § 1 powołanej ustawy.