II SO/Wa 172/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. R. o wymierzenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 7 kwietnia 2015 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W. grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc) złotych, Wnioskiem z 29 lipca 2015 r. W. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wymierzenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W. (następcy prawnemu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K.) grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 7 kwietnia 2015 r. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. w przedmiocie doręczenia orzeczenia w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z akt sprawy IV SAB/Gl 75/15 i IV KO/Gl 39/15 wynika, że W. R. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę z dnia 7 kwietnia 2015 r. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. Powyższą skargę Sąd przekazał organowi w dniu 15 kwietnia 2015 r. (pismo z dnia 15 kwietnia 2015 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – akta IV KO/Gl 39/15) celem nadania skardze dalszego biegu. W związku z nieprzekazaniem do Sądu przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy W. R. w piśmie z dnia 29 lipca 2015 r. zwrócił się o rozpoznanie sprawy w trybie art. 55 § 2 cytowanej ustawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Gl 75/15 odrzucił skargę. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Centralna Komisja Lekarska MSW w W. (następca prawny Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w K.) wniosła o jego oddalenie. Wyjaśniła, że akta sprawy nie zostały przesłane do Sądu, ani też nie zostało zajęte merytoryczne stanowisko w przedmiocie skargi, ponieważ postępowanie orzecznicze nie zakończyło się i nie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, która mogłaby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W ocenie organu brak jest podstaw do ukarania go grzywną, ponieważ skarga na bezczynność była niezasadna, organ prowadził bowiem w sprawie postępowanie orzecznicze, w wyniku którego wydał orzeczenie OKL w K. z dnia 28 maja 2015 r., o czym zawiadomił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym, obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga jest niezasadna, czy też że nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Już samo bowiem żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać jej oceny i ustalić, czy skarga jest zasadna i czy mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna, czy zasadna - nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Jedynie Sąd jest władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym, jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11; z 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przewidziana w art. 55 § 1 cytowanej ustawy instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 cytowanej ustawy (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. Analiza akt przedmiotowej sprawy oraz akt sprawy IV SAB/Gl 75/15 i IV KO/Gl 39/15 prowadzi do wniosku, że organ uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Z oświadczenia wnioskodawcy oraz z akt spraw wynika, że skarga z dnia 7 kwietnia 2015 r. została przez wnioskodawcę złożona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach, a następnie doręczona przez ten Sąd przy piśmie z dnia 15 kwietnia 2015 r. Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. w dniu 17 kwietnia 2015 r. (ZPO w aktach IV KO/Gl 39/15). Skarga do dnia dzisiejszego nie została przekazana do Sądu. Dodatkowo należy podkreślić w tym miejscu, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest tylko i wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez organ ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, tak jak to już wyżej Sąd stwierdził, organ naruszył obowiązek przekazania skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie określonym w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Oznacza to, że zaistniały przesłanki do orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 cytowanej ustawy, gdyż niewątpliwie skarga, w określonym 30 - dniowym terminie, nie została przekazana do Sądu. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę okoliczności sprawy w tym przede wszystkim niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 oraz przyczyny jego niewykonania, wskazane przez organ. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 cytowanej ustawy, orzekł jak sentencji.