II SO/Wa 70/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o ponowne wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi z dnia 13 listopada 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 3.000 zł (słownie trzy tysiące złotych), 2. zasądzić od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] na rzecz A. K. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K. pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o ponowne wymierzenie grzywny Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w [...] S. A. z siedzibą w [...] (dalej: PKS w [...] S.A.) za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 13 listopada 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w przedmiocie bezczynności tego organu w udostępnieniu informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż ww. skarga, dotycząca bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, została złożona w dniu 13 listopada 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem PKS w [...] S. A. Poprzednio A. K. pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny PKS w [...] S. A. za nieprzekazanie sądowi tej samej skargi z dnia 13 listopada 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014r. (sygn. akt II SO/Wa 6/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014r. (sygn. akt I OZ 429/14) oddalił zażalenie PKS w [...] S. A. na powyższe postanowienie Sądu I instancji. W odpowiedzi na wniosek z dnia 1 grudnia 2014r. organ podniósł, że skarga A. K. z dnia 13 listopada 2013r. nie została przekazana do Sądu, bowiem w ocenie Spółki, nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponadto żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wskazana regulacja stanowi zatem przepis szczególny w stosunku do ogólnego unormowania w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakreślający trzydziestodniowy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie. W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ (podmiot) ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest on organem administracji, czy nawet dysponentem żądanych informacji, albo też stwierdzi, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ (podmiot) do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu (podmiotu) od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Sąd jest jedynie władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym, jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ (podmiot) nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11; z 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przewidziana w art. 55 § 1 cytowanej ustawy instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 cytowanej ustawy (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego dopuszczalny jest wniosek o ponowne wymierzenie grzywny temu samemu organowi, mimo że grzywna została już wcześniej wymierzona. W przeciwnym razie organ bezkarnie mógłby nadal pozostawać w zwłoce, a skarżący utraciłby instrumenty do zwalczania dalszego łamania prawa przez organ.(por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r. I OZ 418/12). Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że PKS w [...] S. A. uchybiło obowiązkowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z oświadczenia wnioskodawcy i organu wynika, że skarga z dnia 13 listopada 2013 r. została wniesiona i do dnia dzisiejszego nie została przekazana do Sądu. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę okoliczności sprawy w tym przede wszystkim niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 oraz brak współdziałania PKS w [...] S. A., które wbrew orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2014r. (sygn. akt II SO/Wa 6/14) wymierzającego już raz grzywnę, nadal nie przekazał przedmiotowej skargi A. K. z dnia 13 listopada 2013r. do sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 cytowanej ustawy, orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.