III SA 1199/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA Dariusz Dudra, Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Protokolant Michał Gwardyś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 września 2004 r. spraw ze skarg S-ki z o.o. P [...] w C. na decyzje Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej przy Ministrze Finansów z dnia [...]kwietnia 2003 r. Nr [...] i z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawach o podatek od towarów i usług oraz o podatek dochodowy od osób prawnych 1. oddala skargi; 2. zarządza zwrot z kasy Sądu na rzecz strony skarżącej kwoty [...] złote ([...] złotych i [...] grosze) tytułem zwrotu nadpłaty wpisu sądowego. Zaskarżonymi decyzjami: z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy swoje decyzje (odpowiednio ) : z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], którymi to decyzjami odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2001 r. wydanych wobec skarżącej - "P" Sp. z o.o. przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. t.j. : decyzji nr [...] - określającej wysokość poniesionej straty przez spółkę za rok 1999 , w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, 10 decyzji o nr [...] od 1 do 10 [...] - określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 1999) oprócz lipca i października ) i ustalających dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te miesiące, 10 decyzji o nr [...]od 1 do 10 [...] - określających wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r. Po przeprowadzeniu kontroli skarbowej w skarżącej spółce obejmującej okres od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w wydanej decyzji określił stratę za rok 1999 odmiennie od zadeklarowanej przez spółkę w zeznaniu ostatecznym CIT 8. Było to konsekwencją dokonanej prze inspektora weryfikacji kosztów uzyskania przychodów . Zadeklarowane przez spółkę koszty uzyskania przychodów zmniejszono m.in. o kwotę [...] zł . Chodziło tutaj o wydatki wynikające z 21 faktur VAT za usługi marketingowe oraz usługi finansowo-konsultingowe wystawionych przez firmę "M" M. Z. Poza fakturami, w spółce nie było innych dokumentów , które świadczyłyby o wykonywaniu tych usług i odzwierciedlałyby ich efekty. Według wyjaśnień Prezesa Spółki Pana N. H. usługi wynikające z tych faktur polegały m.in. na zbieraniu informacji o sytuacji istniejącej w branży oraz pomocy w nawiązywaniu kontaktów handlowych z innymi firmami, zaś wszelkie informacje przekazywał mu M. Z. osobiście i w związku z tym nie ma żadnych dokumentów na piśmie . Inspektor Kontroli Skarbowej po zestawieniu wyjaśnień Prezesa oraz innych pracowników spółki z innymi dokumentami i danymi dotyczącymi analizowanego zagadnienia, powołując się również na słownikową definicję pojęć "konsulting" i "marketing" nie uznał wydatków wynikających z kwestionowanych faktur, za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z póź.zm.), ponieważ w jego ocenie nie stwierdzono, aby wydatki te były poniesione w celu uzyskania przychodów. Konsekwencją dokonanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej ustaleń w zakresie podatku dochodowego i wydanej przez niego w tej mierze decyzji były również ustalenia i rozstrzygnięcia dotyczące rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług zawarte we wskazanych wyżej 20 decyzjach. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia uzupełnionym pismem z dnia [...]grudnia 2002 r. skarżąca zwróciła się do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, powołując się na art.247§1 i art. 248 Ordynacji podatkowej o stwierdzenie nieważności wskazanych wyżej decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej . Decyzjom tym skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, t.j. art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieuznanie za koszt poniesiony w związku z uzyskanym przychodem kosztów zakupu usług marketingowych od firmy "M" M. Z., jak również art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym poprzez odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu usług marketingowych od wspomnianej firmy oraz naruszenie przepisów prawa procesowego zawartych w art.122, art.180, art.187, art.191, art.210 Ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu do wniosku, zawierającym również tezy z orzecznictwa, skarżąca przedstawiła te wszystkie argumenty , które w jej ocenie uzasadniają zaliczenie kwestionowanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów oraz przemawiają za stwierdzeniem nieważności objętych wnioskiem decyzji. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej dwiema decyzjami t.j. z dnia [...] stycznia 2003r.(w zakresie podatku dochodowego) oraz [...] stycznia 2003 ( w zakresie podatku od towarów i usług) odmówił stwierdzenia nieważności objętych wnioskiem decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 247§1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu do tych decyzji Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wskazał m.in. na wyrażoną w art.128 Ordynacji podatkowej zasadę trwałości decyzji ostatecznych, na wyjątkowy i odrębny charakter postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślił również, iż zestawiając ustalenia dokonane przez Inspektora Kontroli Skarbowej z zarzutami przedstawianymi przez skarżącą mamy jedynie do czynienia z odmienną oceną stanu faktycznego oraz zastosowaną do tego stanu interpretacją przepisów prawnych, co mogłoby być przedmiotem rozpatrywania w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Natomiast nie występuje tutaj sytuacja oczywistej sprzeczności decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z treścią przepisu prawa, co jest wymagane dla przypisania tym decyzjom cech rażącego naruszenia prawa. Skarżąca wnioskami z dnia [...] lutego 2003 r. i [...] lutego 2001 r. zwróciła się do Generalnego Inspektora Skarbowego o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając wydanym decyzjom naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art.180, art.187, art.191, art.210 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności. Skarżąca zarzuciła wydanej decyzji m.in. brak ustosunkowania się do stawianych przez nią zarzutów, co do definicji rażącego naruszenia prawa w zakresie sprzeczności treści decyzji inspektora z przepisami art.15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponownie wskazuje, iż w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej brak jest jakiejkolwiek oceny dowodów , a dokonane ustalenie odnośnie braku związku pomiędzy poniesionymi wydatkami a uzyskanymi przychodami nie wynikają z oceny zgromadzonego materiału i wykraczają poza swobodną ocenę dowodów stanowiąc rażące naruszenie prawa( art. 191 Ordynacji podatkowej). Brak jest właściwego uzasadnienia do wydanej decyzji, niewyjaśnione zostały wątpliwości odnośnie okoliczności faktycznych istniejące w sprawie. Popełnione uchybienia proceduralne prowadziły również do rażącego naruszenia przepisów materialnych t.j. art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art.25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Na zakończenie uzasadnienia skarżąca wskazała na to, iż Inspektor Kontroli Skarbowej w innych decyzjach dotyczących zobowiązań podatkowych spółki w podatku dochodowym oraz w podatku od towarów i usług za rok 1998 nie zakwestionował prawa do odliczenia podatku VAT od zakupu usług marketingowych i konsultingowych zakupionych od firmy "M " - jako usług nie mających związku z uzyskanym przychodem. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej po rozpatrzeniu wniosków skarżącej decyzjami z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2003 r. utrzymał w mocy swoje decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu do tych decyzji podtrzymane zostały argumenty zawarte we wcześniejszych rozstrzygnięciach oraz przedstawione zostało ponownie stanowisko co do pojęcia "rażącego naruszenia prawa". W odniesieniu zaś do zarzutów skarżącej, co do odmiennych rozstrzygnięć Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczących rozliczenia za rok 1998, w stosunku do kwestionowanych przez skarżącą ustaleń dotyczących roku 1999, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wyjaśnił, iż decyzje dotyczące rozliczenia za rok 1998 zostały wydane w wyniku odrębnego postępowania kontrolnego, a ustalenia w nich zawarte nie mogą stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczących rozliczeń za rok 1999. W skargach złożonych do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej skarżąca domaga się uchylenia tych decyzji powtarzając niemal dokładnie zarzuty i uzasadnienie zawarte we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast w odpowiedziach na skargi Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wnosi o oddalenie skarg, przytaczając i podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny po połączeniu obu spraw do łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia na podstawie art.111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym przypadku decyzji administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Oceniając zaskarżone decyzje z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje nie naruszały prawa w zakresie zarzucanym w skargach. Przedmiotem zaskarżenia były decyzje Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej wydane w trybie postępowania nadzwyczajnego , jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uregulowane w art.247 i następnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz.926 z późn. zm). Jest to odrębny tryb postępowania od postępowania wymiarowego, który nie może być poświęcony ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego lecz może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami, których enumeratywny wykaz określa przepis art.247 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też wady te nie występują . Taki zakres omawianego przepisu ma związek niewątpliwie z art. 128 Ordynacji podatkowej wyrażającym zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Taki przymiot miały też decyzje z dnia [...]września 2001 r. wydane przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. Skarżąca zarzuca tym decyzjom rażące naruszenie prawa. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w przepisach Ordynacji podatkowej, a zatem organy podatkowe stosując prawo muszą dokonać jego interpretacji w odniesieniu do każdego konkretnego przypadku. Według Słownika Języka Polskiego ( Warszawa 1993 r., tom III s.24 ) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Zarówno orzecznictwo jak i doktryna prawa wypracowały w tej mierze szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej wskazuje się, iż warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Wskazuje się również, że naruszenie prawa będzie miało charakter "rażącego" wtedy gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione(patrz B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki - Ordynacja podatkowa - Komentarz 2004 ;wyd. Unimex 2004 r. str.843 ). W kontekście wyżej przedstawionych uwag należy też widzieć ramy powierzonej Sądowi kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu w instancji odwoławczej. Zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej zostały wydane w wyniku wszczęcia na wniosek skarżącej spółki postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej. Jako zarzut wobec decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej wskazano rażące naruszenie art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz.654 z późn. zm.), art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.) oraz rażące naruszenie przepisów proceduralnych zawartych w art.122, art.180, art.187., art.191 i art.210 Ordynacji podatkowej. Natomiast zaskarżonym decyzjom Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej zarzucono naruszenie art.180, art.187, art.192, i art.210 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie było zaliczenie przez skarżącą spółkę do kosztów uzyskania przychodów płatności dokonanych w celu uregulowania faktur wystawionych przez "M" M. Z. z tytułu wykonania usług marketingowych i finansowo-konsultingowych. Problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania podatku dochodowego podstawowe znaczenie. Możliwość bowiem zaliczenia określonych wydatków ma wpływ na wysokość dochodu, bądź jak w tym przypadku wysokość straty za dany rok, a w dalszej konsekwencji wysokość należnego zobowiązania podatkowego w latach następnych . Decydujące znaczenie dla zaliczenia określonych wydatków ponoszonych przez podatnika mają unormowania zawarte w art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stosownie do tego przepisu kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, a zatem musi istnieć pewien związek pomiędzy ponoszonymi kosztami a osiągniętym przychodem . Niezależnie od poglądów jak ścisły ma być związek pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskanymi przychodami, czy bardziej ogólny, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, czy bardziej ścisły, zakładający bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy konkretnym wydatkiem a określonym przychodem, to jednak nie jest tak, iż każdy wydatek, niezależnie od charakteru może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Obniżenie podstawy wymiaru podatku poprzez możliwość wliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów sprawia, że jest to pewnego rodzaju przywilej, a zatem zainteresowani przedsiębiorcy powinni wykazać staranność w dokumentowaniu takich wydatków, tak aby nie było problemów i wątpliwości w udowodnieniu , iż poniesiony wydatek służył uzyskaniu określonych przychodów . Ogólność tego przepisu sprawia, że zawsze pozostanie pewien margines interpretacyjny, stwarzający potencjalne pole sporu pomiędzy podatnikiem a organem stosującym prawo, czy w danym przypadku, uwzględniając zaistniałe w nim okoliczności oraz zebrane dowody można zaliczyć określone wydatki do kosztów uzyskania przychodów. Tak było i w niniejszej sprawie, gdzie brak jakichkolwiek materialnych dowodów obrazujących i dokumentujących efekt pracy M. Z. był jedną z przyczyn zakwestionowania wliczenia poniesionych z tego tytułu wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym organ prowadzący postępowanie starał się tę kwestię wyjaśnić zwracając się m.in. do Prezesa spółki o dodatkowe wyjaśnienia czy też pytając o okoliczności świadczonych usług również inne osoby zatrudnione w spółce. Następnie w ramach swobodnej oceny dowodów wydał rozstrzygnięcie, w którym uznał, iż w tym konkretnym stanie faktycznym poniesionych wydatków nie można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów. To czy wyczerpał wszystkie możliwości wyjaśnienia sprawy, czy słusznie, w zestawieniu z innymi faktami, nie uznał wyjaśnień składanych przez Prezesa Spółki za wystarczające do powiązania wydatków za świadczone usługi marketingowe i finansowo-konsultingowe z uzyskanymi przychodami, czy wyciągnięte wnioski w zestawieniu z zebranym materiałem dowodowym były w pełni prawidłowe można byłoby w sposób pogłębiony analizować w toku postępowania odwoławczego. Jeszcze raz trzeba podkreślić , że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i jego zadaniem nie jest zastępowanie postępowania wymiarowego prowadzonego w trybie zwykłym. Art.247 § 1 pkt 3 nie może być traktowany jak tzw. przepis kauczukowy, rodzaj worka do którego wrzuca się na wszelki wypadek wszystko co budzi wątpliwości ( patrz B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki - Ordynacja podatkowa - Komentarz 2004 ;wyd. Unimex 2004 r. str.843 ). Nieuznanie wydatków poniesionych przez skarżącą z tytułu zapłaty za usługi świadczone przez firmę "M" M. Z. , w świetle przedstawionych wyżej uwag dotyczących pojęcia " rażącego naruszenia prawa" oraz charakteru postępowania w takich sprawach, jak również samej konstrukcji przepisu art. 15.ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych nie może w ocenie Sądu być ocenione jako rażące naruszenie tego przepisu. Podobnie jak nieuwzględnienie wyjaśnień i argumentów przedstawianych w toku postępowania przez skarżącą- jako rażące naruszenie przepisów proceduralnych wskazywanych przez skarżącą. Paradoksalnie brak jakiejkolwiek dokumentacji pisemnej obrazującej treść i zakres usług świadczonych przez M. Z. , ułatwiał skarżącej dowodzenie związku usług świadczonych w pojemnej formule usług marketingowych i konsultingowych ze znanymi już jej przychodami. Fakt ten musiał być również brany pod uwagę przez organ wydający decyzję. Brak rażącego naruszenia przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych skutkuje tym, iż biorąc pod uwagę brzmienie przepisu art. 25 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, zgodnie z którym obniżenie kwoty do zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie ponoszonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym - nie doszło również do rażącego naruszenia tego ostatniego przepisu. Ustalenia bowiem z zakresu podatku dochodowego biorąc pod uwagę wyżej zacytowany przepis w sposób automatyczny przenoszą się na grunt ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Podnoszona przez skarżącą okoliczność odmiennych ustaleń dokonanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczących roku 1998 w stosunku do kwestionowanych przez skarżącą ustaleń za rok 1999 nie może sama w sobie stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. A zatem wbrew zarzutom podnoszonym w skargach, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej trafnie przyjął, iż w rozpoznawanych sprawach nie zachodziło rażące naruszenie wskazywanych przez skarżącą przepisów. Sąd nie dopatrzył się również przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej naruszenia przez niego przepisów Ordynacji podatkowej wskazanych przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skarg, a zatem należało je oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ). Zgodnie z wnioskiem skarżącej Sąd w oparciu o przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej ( Dz. U. Nr 117, poz. 563, z późn. zm.) w związku z art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju Sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) zarządził zwrot części nienależnie pobranego wpisu. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż sprawa ze skargi na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług została oznaczona sygnaturą akt III SA 1199/03 natomiast sprawa dotycząca podatku dochodowego sygnaturą III SA 1389/03. Natomiast przy wezwaniach do uiszczenia wpisów nastąpiła omyłkowa zamiana oznaczeń sprawy, co jednak nie miało żadnego znaczenia na wysokość uiszczonego wpisu w obu sprawach łącznie.