III SA 1275/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie NSA (del.) Antoni Hanusz, NSA (del.) Grzegorz Krzymień, Protokolant Grażyna Cikowska, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. w R. na wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej A.D. z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie określenia ilości i wartości towarów wprowadzanych do obrotu bez certyfikacji oraz wysokości przychodu uzyskanego ze sprzedaży tych wyrobów oddala skargę Po przeprowadzeniu kontroli w spółce z o.o. U. w wyniku kontroli z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] inspektor kontroli skarbowej zawarł między innymi ustalenia w zakresie stwierdzenia uchybień, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. Nr 55, poz. 250 ze zm.), oraz określenia ilości i wartości wyrobów, których te uchybienia dotyczyły. Inspektor stwierdził, że spółka U. sprowadzała z zagranicy towary podlegające obowiązkowi certyfikacji na zastrzeżony przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji znak bezpieczeństwa i oznaczaniu tym znakiem i wprowadziła do obrotu towary podlegające oznaczaniu znakiem bezpieczeństwa, nie oznaczone tym znakiem i nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu (certyfikatu). W takim przypadku przedsiębiorca obowiązany jest stosownie do art.26 ust.1 w/w ustawy wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych towarów, a organ kontroli zawiadamia właściwy urząd skarbowy o stwierdzeniu tych uchybień, oraz określa ilość i wartość towarów, których te uchybienia dotyczą. Inspektor określił w oparciu o faktury zakupu i dokumenty odprawy celnej SAD oraz kartoteki materiałowe ilościowo- wartościowe prowadzone wg cen sprzedaży wartość sprzedanych towarów nie oznaczonych znakiem bezpieczeństwa i nieposiadających certyfikatu za okres od 1 lutego 1999r. do 31 grudnia 1999r. na kwotę 1.151.300,00 zł. W trakcie postępowania kontrolnego na ustalenia w tym przedmiocie spółka wniosła zastrzeżenia do treści protokołu z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] z żądaniem ponownej analizy ustaleń w/w zakresie. Spółka otrzymała odpowiedź w dniu 11 marca 2002r. W wyniku kontroli zawarto również wskazanie, iż spółka powinna wpłacić sankcję ekonomiczną w kwocie 1.151.300,00 zł na rachunek właściwego urzędu skarbowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli. Po otrzymaniu wyniku kontroli spółka U. zwróciła się do organu kontroli z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w zakresie powyższych ustaleń. Inspektor kontroli skarbowej pismem z dnia [...] kwietnia 2002r. poinformował spółkę, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż wynik kontroli w tej części narusza prawo i ustalenia w tym zakresie pozostawił bez zmian. Na powyższy wynik kontroli spółka U. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia zaskarżonego wyniku jako wydanego niezgodnie z prawem. Zarzuciła, iż inspektor kontroli skarbowej w ustaleniach dotyczących wypełniania obowiązków nałożonych przepisami ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. Nr 55, poz. 250 ze zm.) naruszył: a) art.13 ust. 1 w/w ustawy- bowiem zdaniem spółki obowiązek uzyskania certyfikatu ciążył tylko na tym importerze, który po raz pierwszy dokonał importu danego rodzaju wyrobu; b) art.27 ust.1 w/w ustawy - poprzez wyliczenie w wyniku kontroli wysokości sankcji do czego zdaniem Skarżącej nie miał prawa oraz nieprawidłowym ustaleniu okresu za jaki sankcja mogła być obliczona; c) art. 122, art. 125 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997, Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez zaniechanie czynności mających na celu zgromadzenie pełnego materiału dowodowego i prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady wnikliwości i kompletności. W odpowiedzi na skargę dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty skargi za nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stał się właściwy do rozpatrzenia tej sprawy stosownie do art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) zważył co następuje: Błędna jest, dokonana przez Skarżącą, interpretacja art.13 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji w brzmieniu obowiązującym po 10.09.1999r. Art.13 ust. 1 w/w ustawy stanowi, iż wyroby wyprodukowane w Polsce, a także wyroby importowane do Polski po raz pierwszy, mogące stwarzać zagrożenie, albo które służą ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia i środowiska, podlegają - zależnie od stopnia zagrożenia - obowiązkowi: 1) certyfikacji na zastrzeżony przez Centrum znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem lub 2) wystawiania przez producenta, na jego wyłączną odpowiedzialność, deklaracji zgodności. Wykładnia, dokonana przez Skarżącą, iż zwrot "wyroby importowane do Polski po raz pierwszy" dotyczy wyrobów z danego rodzaju, pochodzących od tego samego producenta, który to rodzaj wyrobów nie był wcześniej importowany przez innych przedsiębiorców, nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w treści przytoczonego przepisu. Uzasadniony jest pogląd strony przeciwnej, iż chodzi tu o konkretny towar wwożony na polski obszar celny i ocenę czy ten konkretny towar, był wcześniej z kraju wywożony. Niezasadny jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia, art.27 ust.1 ustawy o badaniach i certyfikacji - poprzez wyliczenie w wyniku kontroli wysokości sankcji, a nie wartości wyrobów wprowadzonych do obrotu bez certyfikatu, których te uchybienia dotyczą. Według Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Dr M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1981 "wartość to cecha jakiejś rzeczy dająca się wyrazić równoważnikiem pieniężnym lub innym środkiem płatniczym; cena". Stosownie do definicji zawartej w art.3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2001r. o cenach (Dz.U. 2001r. Nr 97, poz. 1050) cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym, Także w wielu przepisach podatkowych, tam gdzie mowa o wartości rzeczy czy praw, ustawodawca odsyła do ich wartości wyrażonej w cenie, np.: art.19 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), art.14 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), art. 7 ustawy z 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. 1997r. Nr 16, poz. 89 ze zm.). Inspektor kontroli skarbowej określił w wyniku z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] ilość i wartość wyrobów wprowadzonych do obrotu z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy o badaniach i certyfikacji wg cen netto na kwotę 943.689,00 zł oraz wg cen brutto na kwotę 1.151.300,00 zł i to ta ostatnia kwota, będąca jednocześnie kwotą stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego, stanowi wartość wyrobów. Sąd nie uznaje również zasadności zarzutu skargi odnośnie określenia wysokości sankcji z naruszeniem przepisu dotyczącego okresu za jaki sankcja mogła być obliczona. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczaniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem, wyprodukowane niezgodnie z wymaganiami stanowiącymi podstawę przyznania prawa stosowania tego znaku lub nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu, a także nie spełniające wymagań stanowiących podstawę do wydania tego dokumentu, jest obowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie określony w art.26 ust. 3 cyt. ustawy, oraz w § 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2000 r. w sprawie sankcji ekonomicznych za wprowadzenie do obrotu wyrobów podlegających oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczonych tym znakiem lub nie spełniających innych wymagań, a także za wykonanie usług nie spełniających odpowiednich wymagań (Dz.U. 2000r.Nr 55, poz.661) trzyletni okres za jaki sankcja może być wymierzona nie stanowi terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu sankcji. Nie stanowi także terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia sankcji, bowiem obowiązek ten powstaje z mocy prawa, organ określa, a nie ustala wartość wyrobów wprowadzonych do obrotu. Jest to jedynie maksymalny okres za jaki sankcja może być wymierzona. Oznacza to, że jeżeli przedsiębiorca uzyskiwałby przychody ze sprzedaży nie oznaczonych znakiem bezpieczeństwa importowanych towarów przez okres dłuższy niż 3 lata, sankcją objęta mogłaby być tylko suma uzyskana ze sprzedaży tych wyrobów z okresu do 3 lat. Wynik kontroli z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] nie określa sankcji za okres dłuższy niż 3 lata. Przedawnienie zobowiązania z tytułu sankcji następować będzie na zasadach określonych w art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd administracyjny bada zgodność z prawem działania administracji publicznej i legalność wydawanych przez nie aktów administracyjnych według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania aktu i okoliczności faktycznych ustalonych na ten dzień zgodnie z zasadami określonymi w art. 122, 125§1, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Ustaleń wyniku kontroli w zakresie naruszeń obowiązków wynikających z ustawy o badaniach i certyfikacji dokonano w oparciu o dowody materialne przedstawione przez spółkę: faktury, dokumenty SAD, kartoteki magazynowe oraz wyjaśnienia składane przez przedstawicieli Skarżącej. Z materiałów zebranych w aktach sprawy nie wynika, iż faktury na sprzedaż czajników w okresie objętym kontrolą dotyczą urządzeń o napięciu 12 V. Okoliczności tej, istotnej dla zakresu odpowiedzialności spółki, nie podnosili również w trakcie prowadzenia kontroli przedstawiciele skarżącej. Wprawdzie przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy kontrolowana nawet nie sygnalizowała istnienia innych dowodów ( por. wyrok NSA z 6 czerwca 2000r. sygn. IIISA 1252/99) W tym stanie rzeczy nie można zarzucić organowi kontroli, iż zebrał materiał dowodowy i dokonał ustaleń niezgodnie z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego. I jakkolwiek nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję stanowią podstawę do wznowienia postępowania, to nie stanowią one naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002r. Nr 153, poz. 1270) jest przesłanką uchylenia orzeczenia organu administracji. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.