III SA 1805/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym : sędzia WSA - Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. i I. L. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 1499/02 w sprawie ze skargi K. L. i I. L. - PWHU "K" na decyzje Ministra Finansów z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] w przedmiocie - odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług w toku wznowienia postępowania postanawia - odrzucić skargę 1. Wyrokiem z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 1499/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę K. i I. L. na sześć decyzji Ministra Finansów z dnia [...] maja 2002 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznych decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2002 r. I W motywach powyższego wyroku, Sąd odniósł się do zarzutu skargi, że decyzje określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług ( za miesiące od lipca do grudnia 1993 r.) skierowane zostały do nieistniejącego podatnika, tj. Przedsiębiorstwa Wytwórczo-Handlowo-Usługowego "K " – K.i I. L.. Sąd podkreślił, że w istocie zarzut ten wykracza poza zakres przedmiotowy rozpoznawanej przez Ministra Finansów sprawy, ponieważ w postępowaniu wznowieniowym rozważano jaki wpływ na decyzje odmawiające i stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług miała (czy mogła mieć) podniesiona przez skarżących okoliczność. Sąd wyjaśnił, że podnoszony w skardze zarzut określenia zobowiązania podatkowego nieistniejącemu podatnikowi oraz doręczenie podjętych decyzji osobie nie będącej pełnomocnikiem podatnika został rozstrzygnięty w postanowieniu tego Sądu z dnia 11 marca 2003 r., sygn. akt III SA 2834/02 . Sąd podkreślił, ze podatnicy nie kwestionowali istnienia pełnomocnictwa, przypominając sobie o jego braku wtedy, gdy orzeczenia okazały się niekorzystne dla skarżących. Wnioskodawcy nie wyjaśnili Sądowi jak bez ich wiedzy i zgody radca prawny K. K. wniósł w ich imieniu skargę, podpisując ją swoim imieniem i nazwiskiem. Skarżący w piśmie do Sądu z[...] listopada 2002 r. przyznają " z niewiadomych powodów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie radca prawny Pan K.K. (...) załączył (...) pełnomocnictwo udzielone mu w dniu [...].04.1995 r. I być może 1996 - (rok mało czytelny) nie mające skuteczności w tych postępowaniach sądowych). We wszystkich pismach kierowanych do organów podatkowych oraz do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący posługują się nazwą nagłówkową : "K. i I. małż. L. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wytwórczo-Handlowo-Usługowe "K ", ul. [...], [...] R.". Sąd wyjaśnił, że nie ma żadnych podstaw, by podważać celowość operowania tym określeniem i poddać w wątpliwość świadomość skarżących co do skutków takiego zachowania. Tym bardziej, że sami skarżący wielokrotnie powoływali się na to, że prowadzą działalność w formie "firmy małżeńskiej", a więc nie jako osoby fizyczne, lecz wyodrębniony organizacyjnie podmiot. Sąd przyjął, że decyzje kierowane były prawidłowo do jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, tj. firmy : K. i I. L. - PWHU "K" w R. Sąd wyjaśnił również, że zapowiedź skarżących dotycząca wyjaśnienia "okoliczności przestępstwa" (sfałszowanie dowodów i potwierdzenie nieprawdy) w toku postępowania prokuratorskiego, a później sądowego nie stanowi - w świetle art. 201 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59 ustawy o NSA podstawy do zawieszenia postępowania sądowego. Wniosek w tej sprawie wpłynął do Sądu [...]maja 2003 r. ( k. 66 akt sądowych). 2. Pismem z [...] lipca 2003 r., skarżący wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem m.in. wyroku z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 47/02. Kolejnym pismem z[...] października 2003 r.,[...] marca 2004 r. skarżący zarzucili m.in., że pełnomocnikiem w ich sprawach nie był radca prawny K.K. oraz że podatnikiem podatku od towarów i usług jest K. L. Oznacza to zdaniem skarżących, że "skład orzekający poświadczył nieprawdę". W piśmie z [...] marca 2004 r. skarżący podając podstawę do wznowienia, tj. art. 272 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazali na środki dowodowe, wcześniej już przesyłane do Sądu, które - zdaniem skarżących "nie były wykorzystywane w tych postępowaniach sądowych, pomimo ich złożenia jako dowodu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż zostały usunięte (wykradzione) z tych akt sądowych". W kolejnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazanym [...] kwietnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący ponawiając wniosek o wznowienie postępowania sądowego przedłożyli jako załączniki: 1) pismo z dnia [...] sierpnia 1998 r. zawiadamiające Izbę Skarbową w R., że skarżący cofają pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 1995 r., 2) pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 1995 r., 3) pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 1996 r., 3 zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2000 r. skierowane do [...] Urzędu Skarbowego w R. o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] kwietnia 1995 r. radcy prawnemu K. K. zawierające informację, że "ewentualne reprezentowanie nas przez radcę prawnego Pana K.K. jest możliwe lecz na podstawie pełnomocnictwa jakiego Mu udzielimy do konkretnej czynności w danej sprawie", skargę do Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2000 r. " o spowodowanie by organy podatkowe ([...] Urząd Skarbowy w R.) zaprzestały uznawać radcę prawnego Pana K. K. za naszego pełnomocnika w sprawach podatkowych w tym postępowaniach egzekucyjnych", zawierająca informację, że "o ile będzie reprezentował nas radca prawny Pan K. K. to ewentualnie na podstawie pełnomocnictwa jakie mu udzieliliśmy do konkretnej czynności w danej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Należy przede wszystkim wyjaśnić, że skarżący upatrują podstawy do wznowienia postępowania sądowego w art. 272 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym wznowienie postępowania może nastąpić na żądanie strony, które należy wnieść w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Przepis ten oczywiście nie ma zastosowania w sprawie obecnie rozpatrywanej. Skarżący - jak się wydaje - podstawę do wznowienia postępowania sądowego upatrują w brzmieniu art. 273 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W przepisie tym jest mowa o nowoodkrytych środkach dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać na skutek ich nieznajomości. Należy stwierdzić, że w sprawie rozpatrywanej nie jest spełniona przesłanka prawna zawarta w powyższym przepisie. Z pism skarżących oraz załączników wynika, że skarżący powtarzają argumenty i przytaczają dowody, które wcześniej przedkładali. Nie można zatem zasadnie mówić o wykryciu nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać . Chodzić zatem może o takie okoliczności faktyczne, względnie dowody, które dotyczą podstawy skargi, które uzasadniają przytoczony w niej stan faktyczny ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1982 r. , II CO 1/82, OSP 1984 z. 2, poz. 27). Sąd ponadto zauważa, że nie zachodzi związek przyczynowy między powołaną podstawą wznowienia a treścią wydanego orzeczenia. Przyczyny wznowienia, o których stanowi art. 273 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają charakter względny. Sąd stwierdza, po dokonaniu analizy załączonych do sprawy pism skarżących, że ustalenia faktyczne Sądu są prawidłowe. W świetle powyższego brak jest podstaw do wznowienia postępowania sądowego, bowiem okoliczności lub środki dowodowe, mające uzasadniać dopuszczalność skargi o wznowienie, zostały w poprzednim postępowaniu powołane przez stronę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z [...] października 1980 r., [...]). Pojęcie "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych i podówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronom ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., I CO 1/68; OSNC1969/2/36). Natomiast zapowiedź wyjaśnienia "okoliczności przestępstwa" nie stanowi okoliczności faktycznej ani środka dowodowego, o którym mowa w art. 273 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 5 Zatem wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania, Sąd na mocy art. 280 §1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.